Hoop voor adventures

Midden jaren negentig waren Point-and-Click adventures de succesformule voor een leuke game. Er verschenen honderden prachtige games, meestal doordrenkt met humor, puzzels en spanning.

Open door, go through door

Om de volledige geschiedenis hiervan te bespreken moet je helemaal terug naar William Crowther’s text based-adventure uit de jaren ‘70. Mijn interesse begint echter in 1985, het moment dat LucasArts SCUMM ontwikkelde. Sierra maakte eerder al games als Police Quest, Leisure Suit Larry en Kings Quest. Hierbij had je voor de tijd best nette graphics, maar er moesten commando’s worden ingetypt om acties uit te voeren. Hierdoor kon je soms behoorlijk lang “vastzitten” op hetzelfde punt omdat je de exacte verwoording niet wist. Ik heb het grootste deel van mijn Engelse vocabulaire te danken aan deze games.
SCUMM deed ongeveer hetzelfde, alleen introduceerde LucasArts een interface met een aantal standaard acties. Deze acties konden geselecteerd worden met de muis. De eerste game die met deze opzet werd uitgebracht was Maniac Mansion. De formule bleek een groot succes.

Lucas' Empire Strikes Back

LucasArts nam met de hierop volgende games steeds meer afstand van de standaard die Sierra had gezet. De mogelijkheid om te sterven en het puntensysteem werden overboord gegooid, en LucasArts zorgde ervoor dat je bijna nooit vast kwam te zitten in een spel.

Het was met The Secret of Monkey Island dat LucasArts zijn concurrentie ver voor was. Met 256 kleuren, een moderne point-and-click engine, originele graphics en achtergrond muziek was het een klassieker. De game introduceerde ook een dialoogsysteem met meerdere keuzevragen en puzzels welke met verzamelde items moesten worden opgelost. Maar wat de game, en daarbij de hele serie, zo goed maakte was de fantastische humor welke hierin verwerkt zat.
De vreemde avonturen van Guybrush Threepwood, een jongeman die er van droomt om een piraat te worden, waren ongenaakbaar. Zijn bizarre zoektocht naar de grote schat Big Whoop en het redden van zijn heimelijke liefde Elaine van de kwaadaardige Piraat LeChuck, maakte het een must-have.
In 1993 kwam LucasArts met Day of the Tentacle. Met deze game sloeg men wederom een nieuwe richting in. De game was de
eerste in de lijn van tekenfilmachtige graphics. Later volgden Sam and Max hit the Road, Full Throttle, the Dig en het derde deel van de Monkey Island-serie.

LucasArts nam in 1998 afstand van het SCUMM principe. Door de ontwikkelingen van de laatste jaren werd besloten dat de standaard van de toekomst 3D zou zijn. De eerste volgende game werd Grim Fandango, een op het Mexicaanse Dios de la Muertos gebaseerde adventure. Het verhaal volgde Manny Calavera, een “reisagent” wiens taak het is om overledenen op te halen uit de wereld der levenden. De game was veel duisterder dan zijn voorgangers, maar had een heerlijke sfeer en fanastische humor.
Twee jaar later verscheen het vierde deel van de Monkey Island-reeks. De game had dezelfde 3D-opzet als Grim Fandango maar voelde als een echte Monkey Island game. De sfeer, muziek en vooral de humor waren allen aanwezig.

Ondertussen bij de concurrent

Andere studios zaten in de tussentijd ook niet stil. In 1996 kwam Revolution Software met Broken Sword. De game was ook volledig in tekenfilmstijl, maar niet zoals we deze zagen bij LucasArts. In plaats van de overdreven stijl van Sam and Max en Monkey Island, zette Broken Sword een meer realistische wereld neer. Het bood een spannend verhaal over complotten, occult en moord. Er volgden nog drie titels, waarvan de laatste twee delen ook een 3D vormgeving kregen.

Een jaar eerder verscheen een adventure gebaseerd op de boeken van Terry Pratchett, getiteld Discworld. In Discworld maakten we kennis met tovenaarsleerling Rincewind. Naast de bijzondere wereld van Pratchett, had Discworld nog een grote troef in handen: Eric Idle. Het Monty Python lid leende zijn stem voor de game en gaf zo op fantastische manier vorm aan de klungelige Rincewind. Ook het tweede deel, Missing Presumed, draaide om Rincewind. Dit keer ging het om de afwezigheid van de Dood. De absurde humor en fijne graphics maakte dit mooie games.
In 1999 verscheen Discworld: Noir. Dit was een opzichzelfstaand deel in de zelfde wereld. Het was een parodie op het Film Noir genre en heeft veel overeenkomsten met Grim Fandango.

Een half decennium later...

Tussen 2006 en 2007 bracht Tell Tale Games nieuwe delen van Sam and Max uit. Tell Tale Games is opgericht door oud-medewerkers van LucasArts, welke o.a. aan de originele Sam and Max werkten. De nieuwe opzet hield in dat er zes episodes uitkwamen, met elk een aparte verhaallijn. Over de hele serie werden alle einden aan elkaar geknoopt.
Dit bleek een succes, want het jaar daarop kon er al een tweede seizoen uitgebracht worden. Op dit moment werkt de studio hard aan een vervolg hierop.

Point-and-Click adventures worden tot het verleden gerekend, maar in mijn ogen is dit onterecht. Zoveel van deze games hebben de tand des tijds goed doorstaan en zijn nog steeds fantastisch om te spelen. In deze tijd van Gears of War en Halo durven ontwikkelaars het misschien niet meer zo goed aan om een traditionele game op de markt te zetten. Maar er is nog altijd een trouwe fanbase hiervoor en er zijn zat nieuwe harten om te winnen.

Dus heb je een van bovenstaande games thuis liggen, gooi hem weer eens in je PC, Playstation, Dreamcast of handheld: succes verzekerd.