Ook op de redactie van JouwGames hebben we met volle teugen genoten van 2010. Hoewel we het soms niet helemaal met elkaar eens waren over onze favorieten, zagen we toch dat onze mening over één ding gemeen was: 2010 was een fantastisch jaar! Om alles op een sfeervolle manier af te sluiten, hebben we de handen bijeen geslagen en een top drie van de beste en leukste games gemaakt.
Arnaud WoltersIk moet toegeven dat 2010 niet het meest bijzondere gamejaar was. Ik heb weinig nieuwe IP's gespeeld en ondervond ook dat er dit jaar nogal weinig games uitkwamen die op mijn verlanglijstje zouden staan. Mijn wenslijst voor Kerstmis is erg kort geworden, iets wat ik vorig jaar moeilijk kon zeggen. In ieder geval heb ik enkele prachtgames gespeeld zoals Professor Layton en de Verloren Toekomst, Dragon Quest IX en Assassin's Creed II. Oké, die laatste dateert van vorig jaar, maar ik heb 'm nu pas gespeeld en ben danig onder de indruk. Ondanks het magere jaar heb ik drie games gevonden die in mijn top 3 zijn beland.
Castlevania: Lords Of Shadow
Je hebt misschien de review gelezen, waaruit je al kon afleiden dat ik helemaal gek ben op Castlevania. Ik was eerst niet happig om de game te reviewen, maar ben nu blij dat ik de kans genomen heb. De Spanjaarden bij Mercury Steam zorgden voor een episch avontuur, maar schrik niet van een beetje nostalgie. De game combineerde de gameplay van een hedendaagse hack 'n slasher met de feërieke wereld van de oude Castlevania-games. De game kent een slome start en heeft zijn mindere momenten, maar die worden weggevaagd door de tientallen memorabele bossbattles. Het gevecht met de ijstitaan staat in mijn geheugen gegrift en ook de confrontatie met Satan is behoorlijk indrukwekkend. Deze game werd met liefde gemaakt en dat zie je. De productie is top notch, zo hebben Konami en Mercury Steam Patrick Stewart en Robert Carlyle kunnen overtuigen om aan de game mee te werken. De epiloog belooft alvast erg veel goeds voor de volgende Castlevania-titel. 't Is en blijft een sleeper hit, maar Castlevania behaalde toch maar mijn top 3.
Heavy Rain
Nooit vergeet ik nog het moment toen ik ontdekte wie de moordenaar was in Heavy Rain. Wanneer je het geheim ontrafelt, krijg je zo'n enorme voldoening dat deze game gewoon niet màg ontbreken in ieders top 3! De game kent talloze bugs en kleine foutjes, maar die bederven de sfeer niet. Het aangrijpende verhaal van een man die zijn ontvoerde kind zoekt, laat niemand onberoerd. De unieke gameplay die ervoor zorgt dat iedere actie het verloop van het verhaal beïnvloedt, houd je in de ban van Heavy Rain.
God Of War III
Ik heb enkele games die dit jaar uitkwamen, niet gespeeld. Red Dead Redemption, Need For Speed: Hot Pursuit, God Of War: Ghost Of Sparta en Assassin's Creed: Brotherhood staan nog op mijn to do-lijst. Maar ik kan je nu al verzekeren dat deze games (oké, misschien op RDR na) niet zullen tippen aan epicness die God Of War III te bieden heeft. Ik herinner me nog dat ik de kwijl van mijn tapijt moest schrobben toen ik tegen Poseidon moest vechten. Dat was slechts de eerste eindbaas! Verder moest ik walgen van de dood van Hermes, omdat het zo gruwelijk in beeld werd gebracht. De confrontatie met Zeus kan je ook moeilijk vergeten. Heel de game is gewoon memorabel. Deels heeft dat te maken met de ongeziene grafische pracht, anderzijds met de vloeiende gameplay. Ik heb me niet verveeld, ik heb genoten, ik heb God Of War III beleefd.
Tanguy LijssensAssasin's Creed: Brotherhood
Ik begin natuurlijk met de laatste plaats, en daarop staat, na lang peinzen, Assassin’s Creed: Brotherhood. Mass Effect 2 was ook een kandidaat, maar na een uitgebreide afweging, koos ik toch voor de nieuwste game van Ubisoft. Heel de wereld was verbaasd toen Ubisoft Brotherhood aankondigde, dat ging dan ook gepaard met heel wat kritiek. Helemaal niet terecht, zoals je al in mijn review hebt gelezen.
Rome is een pracht van een decor voor een game, en dat heeft Ubisoft ook bewezen. Met veel verscheidenheid, denk aan hoogtes, laagtes, open vlakten met weiden, en dicht bebouwde stukken stad, was Rome voor mij één van de tofste speelwerelden sinds jaren. Natuurlijk wist de combat mij ook te overhalen deze topper tot in de puntjes uit te pluizen. Met de mogelijkheid om verschillende aanvallen aan elkaar te rijgen, voelde je jezelf een echte badass assassin die van niets of niemand bang was. Doorheen de game kreeg je talloze keren de kans jouw vechtskills te oefenen, want de stad stond echt bol van extra’s, collectables en zijmissies waar je een puntje aan kon zuigen. Nu nog bezoek ik de wereld van Assassin’s Creed bijna dagelijks, een waardevolle derde plaats!
Halo: Reach
Halo: Reach mag natuurlijk niet in je top drie ontbreken! Met Reach wou Bungie terug naar de roots van hun franchise, en daarom is het nieuwste deel in de wereld van Halo in mijn ogen hét beste deel. De oude, ruige gevechten kwamen terug. Weg met die dual-wielding mogelijkheid, weg met de kleurtjes. Halo zoals het moet, ruig, over the top actie, spectaculair en natuurlijk, supervet! Masterchief ontbreekt wel in het plaatje. Begrijp me niet verkeerd: Noble Team, met zijn grote verscheidenheid aan leden, is een waardige vervanger van Spartan 117, maar toch miste ik soms die grauwe stem van John Spartan.
De multiplayer, wat is die schitterend. Ik leerde Xbox Live kennen met Halo 2, die een geweldige multiplayerervaring voorschotelde, en nu is het dus wéér oldschool knallen, net zoals in de tweede Halo. De nieuwe toevoegingen, zoals de armor lock en het jetpack, brengen een hele nieuwe dimensie aan de multiplayer. Daarom heb ik me vele uurtjes in de wereld van the Covenant, Space Marines en Spartans verdiept, en eigenlijk speel ik veel liever een potje Reach dan dat ik ga knallen in die andere shooter, je kent hem wel, iets met Black en Ops. Ik hoop ten zeerste dat Bungie slim genoeg is om een vierde Halo uit te brengen, met Spartan 117 uiteraard!
Red Dead Redemption
Jullie denken waarschijnlijk allemaal dat ik Call of Duty op top ga zetten, maar laten we eerlijk zijn. Black Ops liet wat té veel steekjes vallen en wordt na een tijd wat saai, daarom koos ik voor…(trommelgeroffel) Red Dead Redemption! Ja je leest het goed, de nieuwste telg van Rockstar blies me gewoon uit mijn zetel. Het verhaal, dat zo goed was opgebouwd en dat nog lang in mijn geheugen zal gegrift staan, was gewoon té goed voor woorden. Rockstar deed het weer, na GTA IV.
Nog nooit in mijn leven had ik een cowboygame gespeeld, dus toen ik voor het eerst de teugels van mijn paard pakte, stond ik versteld. Wat een mooie wereld was me dat! Overal waar ik kwam, was er wel iemand in nood of moest er wel ergens een bank worden beroofd. Ik kon doen wat ik wou, schoot ik nu die gangster door zijn hoofd, vilde ik nu die wolf, of sleurde ik die vrouw achteraan mijn paard over de treinrails. Alles wat je ook maar in je vieze vuile hoofdje kon bedenken, kon je in het spel doen.
Uren en uren heb ik besteed aan het doorkruisen van de prairie, gewoon al galopperend op mijn paard. Geen enkele zorg, alleen maar ik, mijn paard en mijn schietijzer die de weide wereld in trokken.
Mikey van den Berghe2010 was een bijzonder jaar. Ik werd eindelijk zestien, wat natuurlijk betekent dat ik legaal bier mag drinken. Dit hield echter ook in dat ik meer verantwoordelijkheden kreeg en, ondanks dat ik er zelf niet heel warm van werd, was het ook tijd om een baantje te gaan zoeken. Hiermee verdiende ik elke maand een leuk bedrag, dat ik kon besteden aan prullen die ik waarschijnlijk niet nodig heb en om het maar even op deze regel te houden, betekende dit ook dat ik genoeg geld had om heel wat games in huis te halen. Ik trapte meteen af met een jaarabonnement voor mijn Xbox 360. Ik had het apparaatje al ruim een jaar, zonder de online faciliteiten en dit is natuurlijk bijzonder schandalig.
Ik heb ook de gekke behoefte om iets speciaals te kopen: iets overbodigs waar ik mee kan pronken. Een special edition, zoals ze dat noemen. Hierbij zit meestal een cdtje met de soundtrack en een boekje met artwork waar je een keertje naar kijkt. Maar goed, ik dwaal behoorlijk af. Ik heb dit jaar ontzettend veel games gekocht én gespeeld en het was dan ook lastig om een goede top drie te maken, want 2010 heeft bijzonder veel in zijn mars gehad.
Red Dead Redemption
Er is iets wat ik van me af wil hebben. Ik ben niet iemand die dagen voor een release door de stad gaat zwerven, op zoek naar een winkel die het potentiële spel al eerder verkoopt. Daar vind ik mijzelf waarschijnlijk te stoer voor, om het maar even bot te zeggen. Echter, soms zijn er van die spellen waarbij ik mijzelf niet kan beheersen. Red Dead Redemption was er zo één. Nog voor schooltijd ging ik de stad in om bij elke winkel een discussie te starten met de verkoper. Helaas zonder succes, want na een uurtje ‘shoppen’, stond ik nog steeds met lege handen. Toch is het me gelukt om één dag voor de release met volle trots en een enge glimlach op m’n gezicht het schijfje in mijn PlayStation 3 te stoppen en man, wat een ervaring!
Red Dead Redemption is precies wat ik wilde. Nadat GTA IV mij toch tegenviel, kon ik mijn geluk niet op met deze nieuwe sandboxgame van Rockstar Games. Een prachtige, grote wereld stond voor me open en ik heb hier uren in rondgedwaald. Het beste van het spel vind ik toch de online multiplayer: met anderen vrij rondlopen en dingen verkennen, missies voltooien en soms letterlijk een mes tussen zijn ribben steken. Prachtig!
Call of Duty: Black Ops
Ja, hij staat erin. Ik word nogal eens gezien als een fanboy van de Call of Duty-serie. Ik moet toegeven dat ik dit eigenlijk ook wel waar is. Ik heb in de gehele serie al honderde uren gestopt en kan nog steeds niet stoppen met spelen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik Modern Warfare 2 na honderd uur behoorlijk zat was en Call of Duty 4 verloor mijn interesse zo langzamerhand ook wel. Gelukkig wist TreyArch me wederom te verrassen met een puike game. Een mooie singleplayer en een zeer uitgebreide multiplayer. Er mogen dan nog wat problemen zijn met de connectie en alles loopt nog niet zo heel soepel, maar toch is mij al duidelijk dat Black Ops weer zo’n spel is waar ik tientallen uren aan vast zit!
Kingdom Hearts Birth By Sleep
Mensen die mij al langer kennen, weten dat ik een zwak heb voor de Kingdom Hearts-serie. De eerste twee delen heb ik al tientallen keren uitgespeeld en ik heb zelfs mijn vader aan het spelen gekregen. Toen Kingdom Hearts: Birth By Sleep uitkwam, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik sta nog steeds versteld van de grafische pracht van dit spel. Hoe hebben ze zoiets moois op zoiets kleins als de PSP gekregen?
Birth By Sleep is superieur aan zijn broertjes op de console en doet op geen enkel vlak onder voor eerdergenoemde avonturen. Mijn Game of the Year 2010 gaat naar Birth By Sleep. Puik werk, Square-Enix!