Will Wright, bedenker van The Sims, zei ooit dat het grootste vertier vaak uit de simpelste spellen tevoorschijn komt en ik ben het in de grootste lijnen met de beste man eens. Sterker nog, The Flying Hamster is een uitstekend voorbeeld om deze stelling te bekrachtigen. De opzet is heerlijk basic, misschien zelfs een beetje klassiek te noemen, het verhaal slaat nergens op en de simpele grafische stijl weet bij mij continu een glimlach te behouden. Laten we het maar eens van wat dichterbij gaan bekijken.
Als je aan het verhaal van The Flying Hamster begint, krijg je eerst een schattige intro te zien, wat al meteen de grafische stijl van de game tentoon stelt. Een snoezig hamsterstelletje loopt vrolijk over het strand en plots ziet het vrouwtje een goud glimmend zaadje zitten, verstopt in het zand. Nieuwsgierig als ze is, pakt ze het op en ineens wordt ze meegenomen door een kwaadaardige gier. Tijd voor onze held om in actie te komen! Snel pakt hij uit zijn achterzak een vliegbril en een groene stengel met twee blaadjes eraan en let's get airbourne.
Nu heb je dus meteen de titelverklaring van de game te pakken. Onze hamsterheld vliegt door verschillende 2D-levels om zijn geliefde vriendinnetje te redden uit de klauwen van menig gespuis. Alles in de game is in een kinderlijke tekenstijl weergeven, maar dat benadrukt het schattigheidsgehalte van het spel alleen maar meer. Ik vond het echt leuk om de verschillende levels te doorkruisen en dat kwam vooral omdat je de meest vreemde, doch grappige dingen tegenkomt in deze scenario's. Ooit pinguïns (in mijn mening toch niet echt dieren die gehecht zijn aan warmte) met z'n allen vrolijk zien werken aan een piramide, midden in de hitte van de woestijn?
Qua gekkigheid zit je met The Flying Hamster dus wel redelijk goed, maar gaat dit ook gecombineerd met een fatsoenlijke gameplay? In mijn veronderstelling zeer zeker wel, want de game heeft genoeg variatie te bieden. Deze 2D shoot'em up kent namelijk genoeg verschillende vijanden (de één maffer dan de ander), power-ups en eindbazen om je de nodige uurtjes zoet te houden. Ik vond vooral de eindbazen een leuke bezigheid, omdat die toch weer net iets meer uitdaging met zich meebrengen en ze zijn bovendien nog leuk uitgewerkt ook. Iedere boss heeft een gedragscode en de één vergt dus een andere aanpak dan de ander.
Daarbij is de game sowieso al niet geweldig makkelijk te noemen, ondanks de ietwat kinderlijke looks. Je zult al snel merken dat je niet zomaar fluitend door de hordes vijanden heen kunt manoeuvreren, ook al speel je op easy. Die uitdaging is echter zeer te waarderen in mijn mening, omdat het vooral voor een langere houdbaarheidsdatum zorgt. Daarbij heb je bij de start van het avontuur een vijftal credits tot je beschikking voor het geval je dood zou gaan. Heb je geen credits meer over? Dan wordt het opnieuw beginnen, wat mij vooral motiveerde om beter mijn best te doen, wat op zijn beurt weer voor extra replaywaarde zorgde.
Die extra replaywaarde is dan ook wel zeer gewenst, want de game kent in totaal maar zes levels en dat is nou niet bepaald om over naar huis te schrijven. Zeker als je je bedenkt dat het momenteel de duurste mini is, met een fors prijskaartje van ¤6,99. Als de game net wat meer levels zou hebben gehad, was het voor mij absoluut geen probleem geweest, aangezien het echt een leuke game is. Ondanks dit kleine gebrek hoop ik dat we snel meer te horen krijgen van The Game Atelier!






