De twee gezichten van Kane & Lynch

De eerste keer ik met Kane & Lynch in contact kwam, was nu al bijna drie jaar geleden, tijdens de Gamepower Expo in Gent. Het enige wat ik me nog herinner, zijn de vierkante banden van de wagens in de omgeving, want de rest van de demo kon alles behalve overtuigen. De tweede game werd echter opnieuw gepromoot als de ultieme co-op game, en dus was ik vastberaden om de reeks een nieuwe kans te geven.

Wat meteen opvalt, is de nieuwe stijl van de game. De grove graphics werden behouden, maar over dit alles werd een televisiesausje gegoten. Iedereen die ooit een aflevering van de Amerikaanse serie Cops heeft gekeken, zal zich onmiddellijk thuisvoelen. Censuurblokjes, een misselijkmakende camera en andere onvolmaaktheden zorgen dan wel voor een unieke sfeer, maar de vraag die ik mij meteen stelde, was of dit alles niet in de weg zou staan van het speelplezier.

Twijfelachtige keuzes

Games zoals Mass Effect laten je zelf kiezen of je ruis of motion blur wilt activeren, maar in Dogs Day zijn deze filters niet optioneel. Het enige wat je kunt deactiveren, is de bewegende camera, maar deze beslissing is waarschijnlijk genomen omdat er de kans is dat mensen misselijk zouden worden van al het gebibber. Mocht deze stijl alleen gebruikt zijn in de tussenfilmpjes, dan had ik ze waarschijnlijk nog kunnen smaken, maar nu leken alle toeters en bellen de andere grafische tekortkomingen te willen verdoezelen.

Zo leek het haar van zowel Kane als Lynch op een plastic pruik die je in een slechte carnavalwinkel kunt kopen. Ook de vijanden lijken van een fabrieksband gerold, want ze zien er haast allemaal hetzelfde uit. Het enige wat hen onderscheidt, is het feit dat sommige vijanden krachtigere wapens hebben dan de doorsnee tegenstander. Maar omdat je hiervan meestal visueel op de hoogte wordt gebracht, brengt dit weinig extra spanning of verrassing met zich mee.

Bad boys

Het verhaal doet er daarentegen alles aan om spanning en sensatie te creëren. Wat begint als een kleine zoektocht naar geld, loopt al snel uit tot een strijd van internationale omvang, met Kane en Lynch in het oog van de storm. Voor het diepgaand verhaal moet je dit spel echter niet spelen, maar toch mist het zijn doel niet: je wordt simpelweg van de ene actievolle locatie naar de andere gebracht, zonder dat je je daar al te veel vragen moet bij gaat stellen.

Waar ik me wel vragen bij stel, is de herspeelbaarheid van dit spel. Het spel is dan wel in co-op speelbaar (zowel offline als online), maar op een handvol korte momenten na, doorlopen Kane en Lynch exact dezelfde levels. Tel hierbij de korte speelduur van het spel en je kunt in een achttal uur echt alles gezien hebben wat het verhaal te bieden heeft. En dit getal kun je zelfs gemakkelijk halveren, want je kunt tijdens sommige missies simpelweg van checkpoint naar checkpoint lopen, zonder de moeite te nemen om je tegenstanders neer te knallen.

Kindergame voor volwassenen

Dit schieten wordt trouwens wel erg gemakkelijk gemaakt door de controls. De auto-aim, die wel erg doet denken aan die van de Call of Duty-reeks, zorgt er haast voor dat je niet hoeft te mikken om een vijand te raken. Gewoon even op de zoom-toets duwen en je hebt al een tegenstander in je vizier. Dit moet je echter niet doen als er een tegenstander dicht in je buurt is, want dan is de kans groot dat de camera plots helemaal het noorden kwijtraakt en je het plafond aan diggelen schiet.

Dit gebrek aan controle wordt alleen nog maar erger gemaakt door het slechte registreren van de kogelinslagen. In mijn zoektocht naar de achievements voor 5 headshot op een rij, slaagde ik er namelijk in om twee vijanden tegelijk in het hoofd te raken. Dit is op zich nog niet zo speciaal als het tweetal vlak naast elkaar stond en ik hen bestookte met een shotgun, maar mijn twee slachtoffers stonden ongeveer anderhalve meter van elkaar en de ene kogel van mijn pistool ging duidelijk tussen hen door. Zijn we dan echt zo ver gekomen dat games voor volwassenen zo gemakkelijk worden gemaakt dat ze zelfs speelbaar zijn door het kleinste kind?

Toch niet voor groentjes

In het online luik is er gelukkig geen plaats voor kinderen, want dit onderdeel van het spel is genadeloos. De meeste speltypes heb je waarschijnlijk al wel eens gespeeld in een andere game, maar ze hebben toch allemaal een Kane & Lynch-randje. Zo is er de Arcade Mode, waarin je zo veel mogelijk geld moet zien te verzamelen en moet proberen te ontkomen aan de politie. Aan het einde van de rit moet je dan het totale bedrag delen met alle overlevenden. Je kunt er ook voor kiezen om alleen te ontsnappen of zelfs je kompanen op het laatste moment om te brengen en er met hun geld vandoor te gaan. Na het ontsnappen begint het level opnieuw, maar ditmaal met meer en betere tegenstanders.

De andere competitieve matches bevatten ook bijna allemaal een vorm van verraad. De Cops vs. Robbers-mode is hier het perfecte voorbeeld van. In deze mode nemen dieven het op tegen politieagenten. Er is echter één verrader in het spel, dus is het zaak om altijd uit je doppen te kijken. Jammer genoeg gaat deze constante dreiging helemaal verloren in het verhaal van Kane & Lynch door de vele tekortkomingen. Was dit niet het geval geweest, dan hadden we te maken met een echte topper. Nu vrees ik echter dat Dogs Day snel vergeten zal zijn door het grote publiek.

Kane & Lynch 2: Dogs Day maakt veel van haar co-op beloftes waar, maar komt jammer genoeg tekort op heel wat andere vlakken. Het verhaal is overdreven ‘stoer’, de singleplayer is zeer kort en de gebruikte grafische filters gaan al snel storen. Het online luik kan de speelduur nog wel even rekken, maar eenmaal je de weinige nieuwigheden hiervan hebt gezien, zul je merken dat er betere shooters op de markt zijn.