Crackdown 2 lost verwachtingen niet in

Elke potentiële topgame wordt tegenwoordig zo uitgebreid besproken op het internet, dat het nog moeilijk is voor ontwikkelaars om gamers te verrassen. Als consument weet je dus haast altijd wat je kunt verwachten, al lang voordat je de game in je console stopt. Een spel dat als één van de enige deze trend kon omzeilen, was Crackdown. Voor duizenden Halo-fanboys was dit namelijk de game die je kreeg als je de Halo 3-bèta kocht.

De verrassing was echter groot toen bleek dat Crackdown de perfecte game was voor het Halo-doelpubliek: explosieve actie, een futuristische setting en uren co-op plezier. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het meest verslavende element van de game: het verzamelen van Orbs. Door deze gloeiende bollen werd je personage namelijk krachtiger, waardoor je op zoek kon naar Orbs die voordien onmogelijk waren om te bereiken.

Groot verlies

Voor de fans van de eerste game die zich afvragen of dit alles nog aanwezig is, kan ik kort zijn: nagenoeg alles uit het eerste spel is aanwezig (inclusief de graphics die in 2007 al achterhaald waren) en de lijst met nieuwigheden is akelig leeg. Naarmate het verhaal vorderde, begon dit me steeds meer te ergeren, aangezien toen pas bleek dat een belangrijk onderdeel van de game was verdwenen: de strategie. Ditmaal is het namelijk helemaal niet nodig om de eindbaas te verzwakken door zijn wapenleveranciers één voor één te elimineren.

Waarom niet? Omdat deze vorm van hiërarchie helemaal niet aanwezig is. Het enige wat je voorgeschoteld krijgt, zijn twee types vijanden: de Freaks en aanhangers van de Cell-organisatie. De Freaks zijn zombies die ’s nachts uit hun schuilplaatsen komen, terwijl de Cells overdag hun best doen om je het leven lastig te maken. Een echte reden om hen neer te knallen heb je niet, behalve dat dit de attributen van je personage verbetert.

Veelvuldige herhaling

Het verhaal verplicht je trouwens tot vervelens toe om met beide groepen in contact te komen. Na enkele minuten training wordt je gevraagd om drie lasers te activeren op plaatsen waar Cells aan het picknicken zijn. Daarna wijzen de lasers een plek aan en daar krioelt het van de Freaks. Op die plek wordt dan een baken geplaatst, die jij voor enkele minuten moet gaan beschermen.

“Leuk”, dacht ik, want dit soort missies had ik in de eerste Crackdown nog niet gespeeld. Ontwikkelaar Ruffian moet hetzelfde gedacht hebben, want dit is het enige wat je zult doen als je het flinterdunne verhaal probeert te volgen. Maar liefst acht keer wordt dit herhaald, waardoor het spel zeer snel gaat vervelen. Het feit dat de nevenmissies niets meer zijn dan het afknallen van leden van de twee rassen, verhoogt de funfactor ook niet echt.

Nog meer Orbs

Het verhaal en het aantal nieuwigheden stellen dus al teleur, wat blijft er dan nog over om deze game van een pijnlijke afgang te besparen? Eén woord: achievements. Al vanaf het begin wordt er gestrooid met punten, wat je alleen maar doet verlangen naar meer. Na het voltooien van het verhaal had ik ongeveer 400 van de 1000 punten verzameld. De overige 600 kon ik verkrijgen door leuke taken te voltooien: explosies veroorzaken, races rijden, spectaculaire stunts uitvoeren en orbs verzamelen.

Door het atletische vermogen van je personages gaat dit laatste niet zo snel vervelen als je zou denken. In totaal zijn er ongeveer 1000 te verzamelen. De gemakkelijkste zijn de 500 Agility Orbs, zeer duidelijk te vinden over de hele stad. De 300 Hidden Orbs daarentegen zijn goed verstopt, waardoor je elk hoekje van de stad zult moeten onderzoeken. Nieuw zijn de Renagade en Driving Orbs. Deze Orbs zullen er alles aan doen om uit je buurt te blijven, maar ze leveren je wel de meeste ervaringspunten op.

Online plezier

De minst geslaagde Orbs vind ik dan weer de Online Orbs. Deze verzamel je simpelweg door samen met een vriend in de buurt van zo’n Orb te staan. Als deze Orbs te vinden waren op plekken die je alleen kon bereiken als je met meerdere spelers was, dan was dit een mooie toevoeging geweest. Nu kwam ik ze vaak tegen toen ik het verhaal op mijn eentje aan het doorlopen was, waardoor ze meer overkwamen als een beperking voor solo-spelers, dan als een extra voor de sociale gamer.

Voor het overige kan ik echter geen slecht woord verzinnen over het online luik van de game. Alles wat leuk is aan de game (vooral de stad vernielen), is nog leuker met drie vrienden. Alles wat dan weer niet leuk is (het verhaal), kan je negeren terwijl je samen met die vrienden de stad op zijn kop zet. Maar weinig games slagen er in om zo hard uit te blinken met hun online luik, maar dat mag niet ten koste gaan van de rest van het spel, iets wat bij Crackdown 2 jammer genoeg wel het geval is.

Crackdown 2 is een game geworden die de hoge verwachtingen niet kon inlossen. De helft van het eerste spel werd succesvol gekopieerd, terwijl de andere helft gewoonweg afwezig of achterhaald is. De co-op multiplayer kan gelukkig nog voor wat plezier zorgen, maar zelfs met drie andere vrienden kun je moeilijk negeren dat het verhaal en de missies totaal inspiratieloos zijn.