Review: Terug in de tijd met Singularity

Iedereen heeft ooit wel eens de tijd willen stilzetten. Meestal om van het moment te kunnen genieten, die totale rust. Anderen zouden het willen doen om de bevolking te plagen, hetzij hun broek af te trekken. Zo zou de persoon in kwestie nogal voor lul staan. Een andere kleine minderheid moet de tijd stilzetten en saboteren om de wereld te redden. Gelukkig behoor je in deze game tot de laatste categorie.

In Singularity speel je als de Black Ops-soldaat Nate Renko. Je wordt door een hoge pief op pad gestuurd in Katorga-12, een fictief stadje in Rusland. Daar gebeurde in de jaren vijftig, aan het begin van de Koude Oorlog, een grote ramp. Russische wetenschappers zochten naar een chemisch element dat krachtig genoeg was om het Amerikaans leger uit de weg te ruimen. Dat element vonden ze en het kreeg de naam E-99. Het geknoei met het chemisch element heeft er echter voor gezorgd dat het eiland verscheurd werd in twee tijdszones. De game springt soms van 2010 naar 1950.

Rapture in Rusland

Dan gebeurt het. Je vliegt met een helikopter naar het eiland. Een woeste energiestoot ruimt je uit de weg en je belandt gehavend in Katorga-12. Al snel merk je op wat de wetenschappers toendertijd aangericht hebben. Het ziet er niet vredevol uit. Wat meteen opvalt, is de drukke sfeer in de game. Die sfeer deed me denken aan de klassieker BioShock. Ik kan er meteen ook bij vermelden dat Raven Software duidelijk de mosterd heeft gehaald bij die game. Het is vooral de sfeer die ervoor zal zorgen dat je wil blijven spelen.

Het verhaal wordt verteld aan de hand van nota's en geluidsfragmenten die her en der verspreid liggen in de spelwereld. Het verhaal blijft wel duidelijk voor de sprinters die de tijd niet zullen nemen om de nota's te lezen. Anderzijds is het ontbreken van ondertitels een groot minpunt. De geluidsfragmenten zijn soms te onduidelijk voor gamers die de taal niet machtig zijn. Raven Software mag dan wel een interessante plot te vertellen hebben, maar die wordt soms onnodig verwaarloosd.

Gore

Singularity mag dan wel een veel boeiendere plot hebben dan andere games, maar Raven Software heeft zich vooral gefocust op de pure fun. Hier slaagt de game volledig in. Schieten voelt echt bevredigend aan. Niet omdat de geweren nogal duf aanvoelen. Ook niet omdat ze er als extravagant speelgoed uitzien. Nee, het is gewoon bevredigend om nog eens zoveel gore in een game te zien. De ledematen vliegen er zelfs af na een welgemikt pistoolschot. Het ziet er vaak lachwekkend uit, maar dat kon me niet schelen. Ik heb me bijzonder vermaakt met de talloze shoot-outs.

Het duurt wel even eer die shoot-outs interessant worden. Je begint namelijk met het 'alledaagse' schietijzer. De typische shotguns, assault rifles en pistol zijn aanwezig. Pas wanneer je te maken krijgt met de Time Manipulation Device komt Singularity volledig tot zijn recht. Je krijgt de mogelijkheid om voorwerpen te verjongen of te verouderen naar één van de twee tijdszones. Dat zorgt voor enkele toffe puzzels. Zo zal je vaak een kapotte doos moeten herstellen om ergens hogerop te geraken. Het jammere is dat deze functie te beperkt is om revolutionair te noemen. Je kan namelijk niet alles verjongen of verouderen.

TMD

Al een geluk dat de 'Aging'-kracht enkele varianten bevat. Er zijn in de game namelijk een aantal geïnfecteerde monsters, die elk een andere reactie hebben op het proces. De Zek, een soort van superzombie, kan bijvoorbeeld niet verouderd worden. Het wezen springt namelijk van 1950 naar 2010 om je kogels te ontwijken. Een welgemikt 'Aging'-schot op een Zek zorgt ervoor dat hij vertraagt en niet kan terugkeren naar een ander tijdperk. Zo zijn er nog een aantal monsters die elk een specifieke aanpak vereisen.

Je TMD bevat nog enkele krachten zoals de tijd stilzetten en krachtige energiestoten. Professor Barisov, je vaste contact doorheen de game, gebruikte de E-99 ook om een paar wapens te ontwikkelen. De wapens die gebaseerd zijn op het chemisch element maken de fun compleet. De sniper kan de tijd vertragen en met de grenade launcher kan je granaten zelf sturen naar de vijand. Als het van mij afhangt, spant de Seeker toch wel de kroon. Het superwapen laat je toe om een kogel zelf te sturen tot aan zijn bestemming. De gore die hierna volgt, is zoals ik al eerder aanhaalde bevredigend.

Het moet gezegd, gore heeft er al veel beter uit gezien. Drie jaar geleden ook. De game zal je nooit verbazen op vlak van graphics. Qua sfeer mag het dan wel allemaal goed zijn, maar de fletse textures gooien roet in het eten. Raven had veel meer brokken kunnen maken als de game drie jaar geleden werd uitgebracht. De ontwikkelaar heeft ook geen rekening gehouden met kleine, maar zo belangrijke details. Zo zijn er momenten dat je beeldfragmenten kan bekijken op een projectiescherm. Wanneer je voor het scherm loopt, lijkt het vanzelfsprekend dat je schaduw op de projectie verschijnt. Niet in de wereld van Raven dus.

Online is de game een meevaller. Het duurt een eeuwigheid om in een game binnen te geraken, maar eens in een room merk je hoe solide de multiplayer is. Wat opvalt, is dat je in een onlineroom kan spelen als een zombie of ander beest. Ieder monster bevat specifieke krachten. Raven heeft ervoor gezorgd dat alle monsters goed uitgebalanceerd zijn. De Tick, een klein insectachtig wezen, kan aan muren opkruipen en zijn vijand van bovenaf aanvallen. Het diertje heeft echter weinig schoten nodig om neer te gaan. Er zijn nog drie andere zombieachtige wezens waarmee je kan spelen. Met ene kan je zure kots spuwen, met een ander kan je dan weer onzichtbaar door de map lopen. Ook de gewone soldaten bezitten elk een eigen TMD-kracht. Je kan gaan voor een defensieve soldaat of voor de bruuske Bruiser, die liever stoeit met Impulse-krachten. Er zijn echter té weinig maps om je te blijven boeien en ook het kleine aantal spelers zullen ervoor zorgen dat Singularity al snel zal verdwijnen in de tijd.

Singularity is uitgedraaid tot een behoorlijk goede game. De (te) lange ontwikkelingstijd voorspelde echter weinig goeds. Raven Software verraste uiteindelijk met een toffe shooter met een aantal geslaagde gameplayelementen. Het verhaal is misschien niet erg origineel, maar het wordt niet op de achtergrond gepusht. Dit is een game die je zeker het voordeel van twijfel moet geven. Een perfecte budgetbaktitel.