Klik voor vergrotingen...
De vraag die ik me bij die games stel, is simpel: hoe kun je in godsnaam een slechte game maken als je bronmateriaal een groep robots is, die de strijd aangaat met een andere groep robots. Visueel spektakel, gevarieerde gameplay en een diepgaand achtergrondverhaal: alle ingrediënten waren aanwezig om een topgame te maken, maar telkens weer stelde Activision teleur. Transformers: War for Cybertron maakt al deze ontgoochelingen eindelijk goed!
De ene Autobots is de andere niet
De fans van de reeks kan ik alvast geruststellen: het verhaal is ongeveer honderd keer beter dan dat van de laatst verschenen film. Naar aloude gewoonte hebben de Autobots en de Decepticons het weer met elkaar aan de stok, maar het spel slaagt er in om deze strijd vanuit de twee perspectieven te tonen zonder te gaan vervelen. In de eerste vijf missies doorloop je namelijk het verhaal aan de zijde van de Decepticons en tijdens de laatste vijf sta je in de metalen schoenen van de Autobots. De variatie ligt echter niet in de verschillende rassen, maar in de verschillende robots.Zo is er bijvoorbeeld Bumblebee, die kan transformeren in een wagen en zich op die manier snel kan verplaatsen. In andere missies heb je dan weer meer nood aan een vliegtuig om een groot gat in de weg te overbruggen en dan is er Jetfire. Naast deze duidelijke verschillen zijn er nog kleinere, meer subtiele afwijkingen. De ene Transformer kan enkele seconden in de lucht blijven zweven, terwijl de andere gebruik kan maken van een korte snelheidsboost.
De ene gamer is de andere niet
Deze diversiteit komt zeer goed tot z’n recht in de online modi van de game. Vooral als je enkele gamers vindt met een headset, dan wordt het echt leuk om samen het verhaal te doorlopen. Het is dan wel aan te raden om de moeilijkheidsgraad te verhogen, want zelfs zonder menselijke medespeler is War for Cybertron niet de moeilijkste game van de wereld. Een groot minpunt is wel dat het meteen game over is als iemand sterft. Lang duurt het gelukkig niet voordat je weer aan het spelen bent, maar ik kan je verzekeren dat je gefrustreerd zult geraken als één van je kompanen tweemaal vlak na elkaar in hetzelfde gat tuimelt!Al die frustratie kun je gelukkig van je af schieten in de competitieve modi. De meeste van deze modi zul je al wel eens in een andere game gespeeld hebben, maar het moet gezegd dat de uitwerking in deze game zeer goed is. Zo heb je vier verschillende klassen, elk met hun eigen specialiteiten. Elke klasse heeft zijn eigen XP-level, dat gebruikt wordt als maatstaf om extra beloningen vrij te geven. Als je in elke klasse level 25 bereikt, dan staat er je zelfs nog eens een leuke verrassing te wachten.
De ene Horde-mode is de andere niet
En als dit alles nog niet genoeg is, dan is er ook nog de Escalation Mode. Hier moet je samen met enkele andere gamers proberen te overleven, terwijl de tegenstanders blijven toestromen. Games zoals Halo, Gears of War en Call of Duty hebben in het verleden al iets vergelijkbaars aangeboden, maar voor mij blijft Escalation het meest verslavende aspect van deze game. De enige voorwaarde is wel dat je op zoek moet naar andere gamers met een headset, iets wat in de PS3-community soms wel erg moeilijk is.Een minpunt waar de ontwikkelaars wel schuld aan treffen, is het ontwerp van de levels. Tijdens het grootste deel van het spel ren je namelijk door eindeloze gangen, met weinig variatie. Alles lijkt afgewerkt met dezelfde metaallak, wat al snel voor verveling gaat zorgen. Op de koop toe worden hierdoor ook nog eens de tegenstanders minder goed zichtbaar, wat in de hectische gevechten wel erg vervelend kan worden.
De ene knop is de andere niet
Minstens even vervelend is het feit dat de controls niet altijd even goed gekozen zijn. Zo kun je ‘transformen’ door op de linker analoge stick te duwen. Dit doe je echter vaak per ongeluk als je jouw personage snel van richting wilt laten veranderen. De andere ‘stickknop’ wordt dan weer gebruikt voor melee-aanval. Omdat het door de grote omvang van de Transformers even duurt voordat deze aanvallen voltooid zijn, is dit tijdens het spelen van het verhaal geen al te groot probleem. Duikt er tijdens de online modi echter een tegenstander voor je neus op, dan ben je vast en zeker gezien.Een derde vreemde beslissing is de keuze om het schieten niet te koppelen aan de R2 en L2 toetsen, maar aan R1 en L1. Dit lijkt misschien maar een detais, maar waarom zou je iets aanpassen wat al jaren de standaard is? Het vierde en laatste probleem dat ik had met de besturing, waren de controls van de voertuigversies van de Transformers. Om hen te laten draaien, moet je gebruikmaken van de rechterstick, die in de rest van de game gebruikt wordt voor de besturing van de camera. De gameplay wordt hier gelukkig niet te zwaar door gehinderd, maar het blijft een vreemde beslissing.
Klik voor vergrotingen...
De ene goede game is de andere niet
Zoals je zelf al ziet, wordt het lijstje met kleine minpunten ondertussen wel erg lang, maar dit wil helemaal niet zeggen dat War for Cybertron een slechte game is. Het is uiteraard irritant dat het beeld af en toe stottert als een nieuwe omgeving moet geladen worden, maar is dit echt zo erg als je weet dat dit nooit in het heetst van de strijd gebeurt? En dit geldt overigens voor de meeste van de aangehaalde probleempjes: ze zijn storend, maar na enkele minuten ben je al vergeten dat ze je stoorden.Want als je de besturing eenmaal onder de knie hebt, dan komt het spel pas echt op gang. Na een uurtje geniet je al van de snelle, gevarieerde gameplay en het audiovisuele spektakel. Het degelijke verhaal is tijdens het hele spel aanwezig, dus War for Cybertron heeft alles wat je van een Transformers-game zou verwachten en zelfs nog heel wat meer!