Review: Tiger Woods PGA Tour 11

Golf is één van de sporten waar ik (jammer genoeg) altijd weinig aandacht aan heb besteed. Ik speel zo nu en dan een spelletje minigolf op internet en weet geregeld een bogey te slaan in de oudere versies van PGA Tour. Daarbij kon ik het prima vinden met de simpele, maar zeer zeker verslavende versie van Golf in Wii Sports. Toen PGA Tour 11 hier op de mat viel, kon ik het dan ook niet laten om me stiekem toch weer eens helemaal te verdiepen in de wereld van het golven.

Wat natuurlijk als eerste opvalt aan dit soort games, is de grafische kwaliteit van de game. Ik merkte meteen dat het niet geweldig was verbeterd sinds mijn laatst gespeelde PGA Tour, wat volgens mij de 09-versie was. Natuurlijk zijn de omgevingen wat gedetailleerder en ogen de poppetjes wat fraaier, maar echt veel verschil was er niet te spotten. "Nou ja, als de game maar lekker speelt", denk ik dan altijd.

Gelukkig hebben we qua gameplay een hele kluif aan nieuwe features in PGA Tour 11. Je kunt in vele situaties zelf de moeilijkheidsgraad bepalen door de settings van de game zo aan te passen, dat ze jouw speelstijl het beste liggen. Zo kun je de invloed van de wind aanpassen en kiezen wat voor richtsysteem je gebruikt. Dit jaar zijn er een hoop verbeteringen, alhoewel ze niet allemaal even significant zullen zijn.

Wat ik altijd beschouw als één van de leukste onderdelen van een game, is het creëren van je eigen karakter. Het zou natuurlijk het simpelste zijn om de game in een sneltreinvaart door te cruisen door Tiger Woods, met zijn bijna perfecte skills, te kiezen. PGA Tour 11 is echter zo gemaakt dat het veel verstandiger is om je eigen poppetje te maken. Hierdoor begin je wellicht met een wat slechtere speler, maar deze zal ervaring opdoen naarmate je meer wedstrijden speelt. Daarbij is het toch net zo leuk om even een camera erbij te pakken en je eigen gezicht in de game te plakken?

Ben je nu eindelijk klaar met je eigen gemaakte golfer? Nou, dan kun je lekker aan de slag met de uitgebreide 8-stappen tutorial, waarin je kennis maakt met zowel de basisbesturing, als de meer ingewikkelde elementen van de game. Eén van de beste nieuwe features is de focusmeter. Dit element, focus, is zeer handig, want hiermee kun je swings flink beïnvloeden door ze bijvoorbeeld een hoop effect mee te geven. Hoe meer factoren je per swing beïnvloedt met de focus, hoe minder je overhoudt. Het aanvullen is simpel: speel foutloze ballen. Het is een geweldig gebalanceerd systeem en ik hoop dat we de komende versies hier alleen nog maar meer van zullen zien.

In de laatste tutorial ben ik aan de slag gegaan met het ultiem realistische true-aim systeem. In principe is dit gewoon hetzelfde als iedere andere swing, je haalt de rechter joystick van je PS3-controller naar achter en vervolgens schiet je die naar voren, zodat de speler de bal een flinke mep geeft. Met de true-aim worden echter negen van de tien hulpmiddelen, zoals de baan van het schot, weggehaald. Hierdoor wordt het dus een stuk lastiger om goede ballen te slaan en het is daarom ook alleen de expert aan te raden. Ik heb het na de tutorial dan ook niet meer gebruikt.

Mocht je klaar zijn met de tutorial, kun je beginnen met de echte carrière-modus. Natuurlijk is trainen een must om te beginnen, maar geleidelijk aan zul je de keuze moeten gaan maken tussen het doorlopen van een PGA Tour-seizoen of meedoen aan de officiële Ryder Cup. Voor de mensen die niet bekend zijn met het laatstgenoemde: de Ryder Cup is een toernooi tussen Amerika en Europa, waarin haar beste spelers het in verschillende games tegen elkaar opnemen. Hier komt toch het concept van trainen terug, want als je meteen begint met deze modus, zul je waarschijnlijk bedrogen uitkomen. Je speelt namelijk tegen de beste van de beste en jij met je net aangemaakte Pro-golfer zal hier snel te kijk staan.

Trainen is dus een erg belangrijk onderdeel in de carrière-modus, maar ik vond het jammer dat mijn motivatie om verder te spelen compleet was verdwenen toen ik, met mijn pro, Tiger Woods uiteindelijk met de grond gelijk maakte. Dit was voor mij eigenlijk het laatste fluitsignaal, de laatste keer dat ik de carrière-modus had opgestart. Toch jammer dat het mij hierna dus absoluut niet meer wist te boeien, ondanks dat er nog genoeg interessante spelmodi beschikbaar waren.

Dat brengt mij op het volgende punt dat ik het ook jammer vind: dat de PGA-spellen nooit echt leuker worden. Het wordt allemaal een stuk realistischer qua opzet, maar echt beter, laat staan leuker, wordt het in mijn ogen niet. EA zet hier een zeer realistische golfsimulator neer, maar in mijn ogen kun je net zo goed een keer in de koopjesbak kijken voor een oudere versie van PGA Tour, die zijn namelijk net zo leuk. Waar andere sportseries van EA, zoals FIFA en NHL, leuker én beter worden bij iedere versie, blijft PGA Tour steken op enkele verbeteringen in een paar jaar.

PGA Tour 11 is de meest realistische golfsimulator van het moment, laat ik dat even duidelijk maken. Maar het probleem van de game is dat het te veel gericht is op de meer realistische gameplay, waar het zich in mijn ogen beter op de funfactor had kunnen richten. Het toont zeker verbeteringen ten opzichte van vorige versies, maar het principe blijft hetzelfde. Je kunt net zo goed een oudere versie voor een budgetprijsje aanschaffen, want daar beleef je net zoveel plezier mee als aan de 11-editie.