Klik voor vergrotingen...
Het concept van Lost Planet 2 (LP2) leek alvast weinig te veranderen aan de ideeën van zijn voorganger, dus begon ik met volle moed aan het verhaal. Ondanks het feit dat de cover van het spel mij vertelde dat dit spel ‘te groot was om alleen te spelen’, begon ik mijn tocht in de single player. Al snel kwam ik tot de conclusie dat al de marketingpraat voor de verandering eens geen onzin was: LP2 is absoluut geen game die je in huis haalt om alleen te spelen.
Er was eens een verhaal…
Het verhaal gaat ook ditmaal zeer verwarrend van start. In de spelwereld bevinden zich wel enkele borden die je wegwijs proberen te maken in de wereld, maar je staat er toch redelijk in je eentje voor. Je virtuele medemaats volgen je steeds als domme honden, zelfs als je volledig de verkeerde kant uitgaat. Als je hen dan in de tussenfilmpjes alle clichés uit de gameswereld naar boven hoort halen, dan kun je alleen maar geneigd zijn om deze over te slaan.Het ging zelfs zo ver dat ik plots schrok omdat ik dacht dat ik al enkele uren aan het spelen was zonder de ondertitels in te schakelen. Wat bleek, het ging enkel om één tussenfilmpje waarin de tegenstanders elkaar opriepen om mij aan te vallen. Tijdens de missie zelf spraken ze echter allemaal Engels, wat de speelervaring alleen nog maar vreemder maakte.
Waarin de monsters je willen vermoorden
Naast al dit, met talenknobbels voorziene, kanonnenvoer wordt de wereld van LP2 ook nog eens geteisterd door een ras gigantische insecten, de Akrid. Al de afstammelingen van dit ras hebben één gemeenschappelijk kenmerk: hun zwakke plekken worden aangegeven door de oranje kleur op hun huid. De opdracht is dus zeer simpel: blijf schieten op de zwakke plek en vroeg of laat zul je overwinnen.Ook al is dit in de meeste gevallen wel waar, de makers van LP2 hebben toch een manier gevonden om de levensduur van de game te rekken, en ik heb het nu niet over de bedroevende framerate. Zo groeien afgeknalde ledematen op een wip weer terug, zodat eindbazen je na enkele seconden weer met volle kracht kunnen aanvallen. Tel hierbij dat je vaak zelf wordt weggeblazen naar een situatie waaruit je onmogelijk kunt ontsnappen en je begrijpt al wel dat je tijdens het spelen van de single player vaak zult sterven.
En ze leefden nog lang en gelukkig
Dit verergert alleen maar naarmate je de moeilijkheidsgraad opvoert. De Akrid worden dan niet plots intelligenter, maar ze kunnen gewoonweg nog meer kogels incasseren. Dat verhoogt uiteraard de kans dat ze je vroeg of laat toch in een hoekje krijgen geduwd, waardoor je alweer alleen maar kunt gaan toekijken hoe je sneuvelt. Per keer dat je sterft, worden er op de koop toe nog eens 500 punten van je levensbalk afgetrokken.Staat deze balk op nul, dan is het spel onverbiddelijk: je mag het hoofdstuk helemaal opnieuw beginnen. Vooral in de levels met meerdere eindbazen is dit dodelijk voor de motivatie. Dan zie je niet eens hoeveel energie je tegenstander nog heeft en heb je dus geen flauw benul of je dichtbij de overwinning bent of niet. Je zou dan al bijna moeten timen hoe lang je aan het spelen bent om te weten of je het beter deed dan de vorige keer!
Was het wel de bedoeling om lang en gelukkig te leven?
De richtlijnen die het spel je geven, helpen alvast ook weinig. Halverwege één van de intense gevechten veranderde de opdracht van “Ruim de Akrid uit de weg” naar “Blijf uit de armen van de Akrid” en dus koos ik het hazenpad. Nadat ik een tiental minuten er alles aan deed om maar niet in de buurt van de buitenaardse gedrochten te komen, ging er plots toch een lichtje branden. Zou ik misschien toch niet beter opnieuw voor de aanval kiezen?Nadat ik deze missie nog een tweetal keer heb moeten herstarten, slaagde ik er uiteindelijk toch in om te overwinnen. Heel toepasselijk werd ik hierna beloond voor mijn solo-onderneming met een dikke pluim op mijn hoed. Volkomen terecht trouwens, want naast in de weg staan in kleine ruimtes, doen je computergestuurde groepsgenoten niets. Halverwege het verhaal besloot ik dan maar over te stappen naar de co-op modus van het spel, iets wat ik beter vanaf minuut één had gedaan!
Samen leven, samen sterven
Hoewel niemand het nog zou verwachten na de voorgaande 822 negatieve woorden, kan Lost Planet 2 verdomd leuk zijn om te spelen. Mocht het ooit mogelijk zijn om direct in een co-op missie gedropt te worden, in plaats van elke keer te moeten wachten tot een missie gedaan is, dan zou ik zelfs durven zeggen dat het een van mijn leukste online ervaringen in maanden was. Je bent niet alleen verlost van je nutteloze groepsgenoten, maar de eindbazen gaan zich ook minder focussen op jou alleen.Een nadeel is wel dat je je levensbalk nu moet delen met drie andere gamers. Word je dus per ongeluk met drie tegelijk gedood door één slag van een Akrid , dan ben je al meteen 1500 punten kwijt. De sleutel tot succes blijft dus een goede verstandhouding, maar omdat haast niemand online gamet met een headset, is communiceren zeker niet gemakkelijk.
Klik voor vergrotingen...
Lang zullen ze niet leven!
Als je LP2 dus in huis haalt, dan zoek je maar best snel enkele toffe gamers waarmee je samen het verhaal kunt gaan doorworstelen. Doe je dit niet, dan zul je hoogstwaarschijnlijk terechtkomen in een lobby vol Japanners, de enige bevolkingsgroep die wel goed vertegenwoordigd lijkt te zijn in de online modi. Hetzelfde fenomeen is duidelijk te merken in de competitieve online modi, maar daar is dit minder een probleem. Een loeiharde ‘ow yeah’ verstaat per slot van rekening iedereen wel.Niet dat er veel communicatie vereist is in deze modi, want het gaat per slot van rekening voornamelijk om leuke, doch hersenloze varianten op de gekende vormen van de death match. Al bij al kan het online luik Lost Planet 2 dus nog redden van een roemloze ondergang, maar ik verwacht toch niet dat deze game binnen enkele maanden nog veel gespeeld zal worden. Tenzij je één van die sadomasochisten bent die kickt op onmogelijke Trophies, dan kan ik de game alleen maar aanraden!