Prince of Persia: The Forgotten Sands

Jarenlang is de Prins van Perzië het toonbeeld van Ubisoft geweest. Door zijn stijlvolle, acrobatische stunts wist de beste man menig gamer te overtuigen en aan het beeldscherm te kluisteren. In de Forgotten Sands is het dan ook weer de bedoeling om over muren te rennen en aan stokken te zwaaien om het eindpunt van het level te bereiken. Heeft Ubisoft de klassieke elementen van de Perzische Prins wederom om weten te zetten in het goud dat vorige malen werd behaald?

Geloof me, het voelde heerlijk om eindelijk weer eens een muur op te rennen, vervolgens naar de overkant te springen en me daarna vast te houden aan een iele en gevaarlijk richel. Het klassieke klimmen en klauteren is in deze nieuwe Prince of Persia dan ook subliem uitgewerkt. Met de PS3-controller in mijn hand had ik het gevoel alles ter wereld te kunnen. En mocht het een keer fout gaan, dan ga je maar een keer dood en begin je bij je vorige checkpoint. Een groot nadeel van het vorige PoP-deel, Epilogue, was namelijk dat je niet dood kon gaan. Wees gerust, in The Forgotten Sands kunnen we weer volop het loodje leggen!

Perzische Prins(es)?

Het klimmen voelt in ieder geval als vertrouwd aan, maar waarom moet Ubisoft per se weer wat nieuws proberen? Het is mij werkelijk waar een raadsel waarom ze hebben gekozen voor een Nederlandse voice-over. Hebben ze dat gedaan voor de kleine kinderen, die nog geen Engels kunnen en de game eigenlijk nog niet eens mogen spelen? De eerst stoer en ruig klinkende Perzische Prins is opeens veranderd in een wat minder stoere knul met een zachte, meisjesachtige stem. Ik had niet verwacht dat hij al zijn stoerheid uit de voorgaande delen veinsde achter een meisjesstem.

Het blijft echter niet bij de mislukte voice-overs. Misschien wel het grootste minpunt van heel de game wordt namelijk bij het vechtsysteem neergelegd. Duf, saai, eentonig, oppervlakkig, en zo kan ik wel even doorgaan. Spannende gevechten doen we tegenwoordig niet meer aan, dus houden we het maar op herhaaldelijk knoppen rammen en het continu ontwijken van vijanden, omdat we ineens niet meer kunnen blocken. Het voelt allemaal zo verplicht en overbodig, dat ik zo’n gevecht het liefst zo snel mogelijk afmaak, zodat ik weer kan terugkeren naar het murenlopen.

Grafische matig

Maak je borst nog maar eens nat, want ik ben nog lang niet klaar met deze game. Grafisch gezien doet de game duidelijk tekort aan andere recente games, maar het kan er net mee door. Daarbij zijn omgevingen niet zo memorabel als in The Sands of Time en de animaties voelen erg afgeraffeld aan. Zo verdwijnen verslagen vijanden zomaar in de grond, om maar een voorbeeld te noemen. Volgens mij zag ik dat het laatst in één van de eerste PS2-spellen?

Gelukkig zijn er ook nog elementen die er wel een beetje fatsoenlijk uitzien. Het geheel komt wellicht afgeraffeld over, maar de prins heeft wat nieuwe krachten geleerd om de variatie er een beetje in te houden. Zo kan hij nu waterstralen bevriezen, om er vervolgens op te klimmen of ze als platform te gebruiken. Deze nieuwe krachten zorgen voor wat nieuws onder de zon, waar de rest van de game duidelijk op afhaakt.

Toch best wel kort

Hoewel de nieuwe krachten van de prins voor wat verfrissing zorgen, blijft de game toch best wel kort en niet erg gedenkwaardig. Binnen een uur of zes/zeven heb je heel de game wel gezien en dat vind ik toch wel jammer, want hierdoor had ik niet de motivatie kunnenn vinden om het eens opnieuw te spelen. Begrijp me niet verkeerd, de platformelementen zijn nog steeds erg tof, maar er wordt van allerlei kanten tekort gedaan aan de game.

De enige reden dat ik het spel tot het einde heb gespeeld, was door het verhaal. Heel erg interessant was het niet, maar voor mij was het reden genoeg om het in ieder geval eens door te spelen. Het verhaal draait om Malik, de broer van de Prins. Om zijn koninkrijk te beschermen moet Malik een invasie van vijandige troepen verijdelen en heeft hiervoor een leger van zandmonsters vrijgelaten. Dit loopt echter niet geheel volgens plan en de Prins wordt ingeroepen om alles weer goed te trekken. Klinkt best cliché, vind je niet? Welkom in de wereld van The Forgotten Sands, zou ik zeggen.

Ik ben een grote fan van de Prince of Persia games en helaas moet ik concluderen dat The Forgotten Sands nog niet half zo goed was als de rest van de serie. Het is niet de gedenkwaardige game die ik voor ogen had en dat komt grotendeels doordat het geheel nogal afgeraffeld aanvoelt. Het enige wat dit deel nog een beetje overeind houdt, is het oude vertrouwde acrobatische gedeelte. In principe kun je deze game gewoon laten liggen en eventueel oppakken, als het binnen de kortste keren in de koopjesbak te vinden is.