Klik voor vergrotingen...
Het verhaal vormt zich rondom de dood van Sams dochter, die tijdens een auto-ongeluk om het leven zou zijn gekomen. Al vrij snel komt Fisher er echter achter dat er iets groters op de achtergrond speelt en zodra hij in aanraking komt met zijn oude werkgever, blijkt er een kans te bestaan dat de dood van zijn dochter slechts in scene is gezet. Dat het verdwijnen van zijn dochter Sam niet goed is gevallen, wordt nog eens versterkt door de talloze flashbacks die zich ondermeer voordoen in de vorm van projecties op de muur. Hoewel deze over het algemeen vrij weinig toevoegen aan het verhaal, wordt de sfeer er enorm door versterkt. Als gevolg hiervan leef je echt met de beste man mee en deel je zijn motivatie om erachter te komen wat er echt met zijn dochter is gebeurd.
Waar de Splinter Cell-serie in het verleden vooral om de pure stealth-actie draaide, neemt het verhaal in dit deel overduidelijk een dominante positie in. De cut-scenes sluiten goed aan bij de gameplay actie en het zal niet snel voorkomen dat je de drang krijgt een cut-scene over te slaan. Wat we ook steeds vaker terug zien komen, zijn interactieve cut-scenes . Een goed voorbeeld hiervan, is de manier van ondervragen. Wanneer je alle vijanden in een ruimte onklaar hebt gemaakt, kan Sam de leider ondervragen. Je kunt de ondervraagde door de ruimte navigeren en met een druk op de knop gebruik maken van je omgeving. Vooral in deze scenes wordt duidelijk waarom de game een '18+'-waardering mee heeft gekregen. Hoewel de ondervragingen een leuke toevoeging zijn, voelen ze over het algemeen maar vrij oppervlakkig aan. Het ritueel is iedere keer hetzelfde en voelt na de eerste paar keer al vrij snel repetief aan.
Ondanks dat het verhaal een steeds grotere rol is gaan spelen, mag het gameplay aspect van Splinter Cell: Conviction ook zeker niet vergeten worden. Deze is namelijk op een flink aantal fronten onder handen genomen. Een van de meest opvallende vernieuwingen is het gloednieuwe cover-systeem. Met een druk op de spatiebalk kun je naar de dichtstbijzijnde dekking duiken en van daaruit door middel van richten met de muis naar andere plekken duiken. Dit is niet alleen handig tijdens een vuurgevecht, maar ook bij het sluipen rond vijanden komt dit systeem erg goed van pas. Voor de rest is er eigenlijk vrij weinig aan het sluipen veranderd: de meest effectieve manier om opgemerkt te worden door vijanden is nog steeds het licht mijden. Zodra je in de schaduw stapt, verdwijnt alle kleur uit het beeld, zodat je meteen weet dat je niet gezien kunt worden. Ook tijdens de cut-scenes vormt dit een eindeloze bron van sfeer. Wat betreft het uitschakelen van vijanden, heb je in het totaal nu vier verschillende opties. De eerste mogelijkheid is meteen ook de meest voor de hand liggende: met pure vuurkracht. Waar dit in het verleden vaak verkeerd afliep, is het nu vooral op de lagere niveau's goed mogelijk om als rambo door de game te rennen. Erg bevorderlijk voor de speelbeleving is dit echter niet. Verder hebben we natuurlijk ook nog het geruime assortiment aan hand-to-hand-combat bewegingen van Sam die met een druk op de knop kunnen worden uitgevoerd. Mits het slachttoffer of een van de andere vijanden je hierbij niet opmerkt, is dit bij verre de meest effectieve manier van spelen. Wanneer je tegenover een groter aantal vijanden staat, kan het handiger zijn gebruik te maken van de omgeving, zo zijn er een aantal voorwerpen verspreid door de levels die je naar beneden kunt schieten om meerdere vijanden tegelijk uit te kunnen schakelen. Ook is er een nieuw systeem geintroduceerd waarbij je vijanden vooraf dient te markeren en op de druk van een knop kunt laten executeren door Sam. Om ervoor te zorgen dat je niet van executie naar executie springt, dien je binnen een bepaalde afstand van de vijand te zijn en is het aantal markeringen per executie in het begin beperkt tot twee vijanden. Dat doet echter niet onder aan het machtige gevoel dat je krijgt bij het razendsnel uitschakelen van een hele ruimte vol vijanden. Het lijkt erop dat de Splinter Cell-serie eindelijk een goede balans tussen actie en precisie heeft gevonden .
Klik voor vergrotingen...
Wie de single player eenmaal achter zich heeft liggen, is echter nog lang niet klaar met Splinter Cell: Conviction. Waar de meeste games zich bij co-operative play beperken tot dezelfde verhaallijn met alleen een extra speler die eigenlijk totaal niet thuishoort in het verhaal, heeft Conviction een eigen verhaallijn voor de co-op modus die zeker niet onderdoet voor de single player. Of je die verhaallijn nou liever speelt met je partner naast je op de bank of ergens aan de andere kant van de wereld via het online systeem, aan jou de keuze. Naast co-op, zijn er ook nog een aantal competitieve multiplayer modi aanwezig, waaronder "Hunter" en "Infiltration". Hoewel er op zich niets mis is met dit gedeelte van de game, raak je er vrij snel op uitgekeken.
Hoewel het op zich niets met de game zelf te maken heeft, wil ik ook nog even de DRM van Ubisoft aanhalen. Zoals op de cover staat aangegeven, heb je een permanente internetverbinding nodig om de game te kunnen spelen. Hoewel dit op het eerste gezicht klinkt als een extreme maatregel, zullen de meesten, waaronder ik zelf, er waarschijnlijk nooit iets van merken. Zodra de game geinstalleerd is, dien je in te loggen met je Ubisoft account (of deze aan te maken indien je er nog geen had). Vervolgens zullen al je savegames opgeslagen worden op de Ubisoft servers, waardoor je je savegame altijd bij de hand hebt, ook als je bij een vriend speelt. Persoonlijk vind ik dit zwaarder wegen dan de limitatie die het gebruik van een dergelijk systeem met zich meebrengt en zou het zeker geen reden mogen zijn je te weerhouden van het kopen van deze topgame.
