Wings of Prey: een echte hoogvlieger!

De laatste vliegsimulator omtrent de Tweede Wereldoorlog die ik als reviewexemplaar binnenkreeg, was Heroes Over Europe, die ik destijds op de PS3 testte. Sindsdien heb ik me, tot mijn grote spijt, wat minder kunnen bezighouden met vlieggames. Gelukkig viel vorige week de PC-game Wings of Prey bij mij op de mat. Tijd om mijn helm weer op te zetten en van start te gaan met een nieuw WOII-avontuur!

De verhaalloze geallieerden

Voor vlieggames kun je me altijd wakker maken, zeker als het een shooter is. Als het zich ook nog eens rond de Tweede Wereldoorlog afspeelt, is het voor mij helemaal feest. Laat Wings of Prey nou net zo'n spel zijn. Eigenlijk is het een port van de consolegame IL-2 Sturmovik: Birds of Prey, een vlieg sim die ik hoog in mijn lijstje heb staan. Ondanks dat ik niet echt een PC-gamer ben, bedacht ik dat ik het toch eens wou proberen. Nog nooit heb ik me zo goed gevoeld bij het spelen van een vlieggame op de PC!

In games ben ik vaak een rasechte goedzak. 99% van de keren kies ik voor de goede kant of voor een andere goede fractie. Gelukkig voor mij draait Wings of Prey volledig rond de gevaarlijke, doch eerbiedwaardige missies van de geallieerden. Hierover valt veel te schrijven en te vertellen, toch is er geen sprake van een echt verhaal in Wings of Prey. Het blijft veelal bij het volgen van een verwaarloosbaar dagboek van één of andere piloot. Veel heb ik er niet van meegekregen; het ging bij mij langs het ene oor in en direct langs het andere oor weer uit.

Makkelijk - moeilijk - simulatiemodus

Dat er geen verhaal in te vinden is, heb ik niet als ernstig ervaren. Het gaat immers om het vliegen en dat is precies wat deze game goed doet. De ontwikkelaars hebben precies de juiste doelgroep(en) weten aan te spreken door goed gebalanceerde moeilijkheidsgraden. In de makkelijkste stand hoef je amper rekening te houden met de lastige factoren van het vliegen, zoals te snel optrekken of iets dergelijks. Ook word je goed geholpen met het richten en het maken van scherpe bochten. De tweede modus, realistische mode, maakt het de speler al een stuk lastiger. Rustig in de lucht blijven hangen is er niet meer bij, je hebt ineens te maken met veel natuurlijke factoren. Sturen wordt lastiger en je zult beter moeten richten; voorzichtigheid en oefening zijn hier de sleutelwoorden.

Natuurlijk heeft ontwikkelaar Gaijin Entertainment de echte simulatiefreaks niet overgeslagen. Voor de serieuze piloten-in-spe is er namelijk nog de simulation modus, een zeer gevreesde moeilijkheidsgraad die eigenlijk het meest belonend is. Alles gebeurt vanaf de cockpit. De radar en HUD ben je kwijt en van vijanden targetten hebben ze nog nooit gehoord in deze uitdagende modus. Hier zullen alleen de pure perfectionisten kunnen overleven. Zelf heb ik het niet verder weten te schoppen dan de eerste missie, maar ik ben dan ook geen simulatiefan, laat staan een dergelijke perfectionist. Dat weerhoudt mij er echter niet van om door te gaan, want het echt een leuke uitdaging.

Besturing en gameplay

Laat ik even veronderstellen dat de game op makkelijk (arcade) staat ingesteld. Ik hoef dus niet heel erg veel rekening te houden met het in controle houden van mijn gevechtsvliegtuig. Ik heb echter wel moeite om het ding überhaupt de lucht in te krijgen. Waarom? De lay-out van de knoppen is duidelijk niet voor mij weggelegd. De commando's zitten verspreid over het toetsenbord en dat komt niet altijd even goed uit, zoals wanneer je in een heftig gevecht zit en de knoppen werken niet mee. In mijn geval ging dat vaak gepaard met wat gevloek en het boos afsluiten van de game, die ik na een half uur toch weer op wist te starten. Het duurt lang voordat je aan de besturing met muis en toetsenbord gewend bent, je kunt dus beter één of andere joystick, het liefst nog een flight stick, uit de kast pakken.

Als je dan toch gekozen hebt voor het realistische simulatiegevoel met een flight stick, kunnen we echt beginnen. Laat de missies maar komen! Hoewel de doelen van de campagnes niet erg variëren, blijven ze wel leuk. De meeste althans. In principe komt het neer op het vernietigen van de lucht- en soms ook gronddoelen op vijandelijk gebied. Het is echter jammer dat de opzet van de missies steeds hetzelfde is: je vliegt naar de doelen toe, schiet menig tuig kapot en klaar is Kees, of hoe je ook mag heten. Er zijn zelfs missies waarin je alleen maar hoeft te surveilleren. Zelf had ik graag wat meer variatie in de missies gezien, zodat ook deze wat langer leuk zouden blijven. Het aanpassen van de moeilijkheidsgraad is de enige manier om het spel echt plezieriger te maken, omdat het dan vanzelf meer uitdaging geeft om vijanden neer te halen.

Audiovisueel ook heerlijk

Ook de gamers die puur op graphics kicken, zullen door één deur kunnen met Wings of Prey. Ik heb met veel plezier naar een neerstortend vliegtuig gekeken, dat hevig vlammend en met een zwaar rookgordijn naar beneden dook. Wings of Prey ziet er gewoon mooi uit en het oog wil natuurlijk ook wel eens wat. De vliegtuigen zitten vol details, je zou zo de figuurlijke vliegen op de ruiten van de cockpit kunnen zien. Daarnaast ogen de omgevingen erg mooi, helemaal als je de settings op het hoogste zet.

Dat is echter nog niet alles. Audiovisueel wil natuurlijk zeggen dat zowel het beeld als het geluid in topconditie zijn. Gaijin Entertainment heeft prima voor de audioslaves gezorgd door de game een geweldige soundtrack te geven en tegelijk brute soundeffects toe te voegen. Het wekt een enorme stoot adrenaline op als je de game met een goede headset speelt en er opeens een vijandig vliegtuig achter je opduikt. Het is prachtig om te luisteren naar de diversiteit in het geluid van de vliegtuigmotoren. Probeer ze maar te herkennen, voordat ze jou te pakken hebben!

Met vriendjes en vriendinnetjes

Ik speel games het liefst in mijn eentje of met een vriend via splitscreen. Toch ben ik ook niet vies van een goed potje online knallen, zoals ik in Wings of Prey lekker heb kunnen doen. Het is misschien niet iets wat je uren achter elkaar zult doen, maar als gamer moet je je verplicht voelen om het minimaal één keer uit te proberen. Het voelt veel echter, het spelen tegen echte tegenstanders, in plaats van tegen de AI. De game biedt namelijk een goed aantal modi, zoals deathmatch en team deathmatch, maar ook een leuke variant op capture the flag, waarin het de bedoeling is om vliegvelden te veroveren door erop te landen. Persoonlijk vind ik de laatstgenoemde modus het leukst. Maar ja, het is natuurlijk wel verstandig om de lobbies eerst te vullen, doordat je kunt spelen.

Aan iedereen die het leuk vindt om eens een vlieg sim te spelen, kan ik Wings of Prey echt aanraden. Voor de mensen die het met muis en toetsenbord moeten doen, zal het even doorbijten zijn, maar ook zij zullen op den duur tevreden gesteld worden. Nu nog zorgen voor een volle lobby tijdens de online multiplayer en deze game is een van de beste flight sims op de PC!