Calling: middelmatige Japanse horror

Vroeger spendeerde ik een redelijk aantal weekenden aan het kijken van horrorfilms met mijn vrienden, waarna we tot diep in de nacht shooters aan het spelen waren, tot uiteindelijk het ochtendlicht door de raam van de zolder tevoorschijn kwam. Sindsdien ben ik niet vies van een horrorspelletje op z'n tijd en trakteer ik mijn consoles dan ook graag op een enge survivalhorrorgame. Deze keer kon ik mijn Wii weer eens uit de kast halen voor Calling.

De Wii wordt vandaag de dag nog steeds door velen beschouwd als dé kinderconsole, maar ook de console waar zowat alle prullenbakgames op worden uitgebracht. Aan de ene kant terecht, maar mensen vergeten vaak dat er wel degelijk spellen voor de wat meer volwassene mensen worden uitgebracht op de Wii, zoals Calling, een horrorspel dat griezelig veel weg heeft van de setting van The Ring.

Slecht gejat

Het verhaal van Calling gaat namelijk over de beruchte 'Page of Black', een zwarte internetpagina waar veel geruchten over gaan. De geruchten vertellen ons namelijk dat de website een portaal naar iets kwaadaardigs is en dat iedere bezoeker dood gaat. De teller op de website geeft aan hoeveel mensen al zijn overleden aan deze duistere website. Zoals de achterkant van het doosje al aangeeft: ''sommigen zeggen dat het een grap is.'' Volgens mij hadden ze het niet alleen de legende van de website, maar ook over de game in z'n geheel.

Doordat je via de heuse chatroom van de Page of Black in coma raakt, bevind je je ergens tussen leven en dood. Deze coma wordt de ‘Border’ genoemd en het is het doel van de speler om deze omgevingen te verkennen, de boze geesten hieruit weg te jagen en het mysterie ervan op te lossen, zodat je er uiteindelijk uit kunt ontsnappen. Ik vind het verhaal eerlijk gezegd nogal slap, maar we kunnen er mee leven.

Gameplay kan beter

Je Wii-controller dient namelijk als mobiele telefoon, waarmee contact kan worden opgenomen met de andere (creepy) chatroombezoekers. De plotselinge telefoontjes tijdens de wat stillere momenten van de game kunnen je aardig wat kippenvel geven, maar ze zijn alles behalve bijzonder. Ze voelen nogal goedkoop en cliché aan en zijn na de tweede keer al niet meer in staat om je te laten schrikken. De momenten dat er in een fractie van een seconde een geest om de hoek komt kijken en het op jou gemunt heeft, komen ook niet geweldig overtuigend over. De gevechten zijn niet echt gerelateerd aan het verhaal, ze zijn er gewoon om te zorgen dat je wat te doen hebt tussen de telefoongesprekken.

Hoewel deze gevechten (lees: het shaken van je Wii-controller om ervoor te zorgen dat de geesten 'verslagen' worden) niet erg belangrijk zijn, werken de controls wel goed. Ook het zoeken naar sleutels en dagboeken werkt prima en biedt wat afwisseling, maar nog steeds weet Calling mij niet genoeg aan te spreken. Telefoongesprekken, zoeken naar items, zo nu en dan een 'gevecht', het heeft zeker potentie, maar het weet de aandacht er niet bij te houden. Ik had na een uur of twee alweer het gevoel dat ik de handdoek maar in de ring moest gooien, alleen al vanwege het gebrek aan leuke gameplayelementen.

Technische best oké

Zoals ik net al aangaf, heeft de game zeker potentie. Het concept van de gameplay is zeker interessant, maar het is gewoon slecht uitgewerkt. De technische kant van Calling is daarentegen wel best degelijk. Vooral het eerste uur van de game komt de goede en vooral griezelige sfeer van de game best motiverend over. De simpele, doch effectieve lichteffecten combineren perfect met de vaak duistere grafische elementen van de game. Daar komt nog bij dat de game wordt ondersteund door goed passende muziek. Aan deze kant gezien is de game best goed uitgewerkt, maar ik zoek meer in spellen, zoals een goede gameplay.

Toch ben ik iemand die doorgaat met spelen, in de hoop dat het ooit nog een keer leuk gaat worden, of dat ik plotwendingen tegenkom waar mijn tenen krom van gaan staan. Het werd echter alleen maar vreemder, aangezien ik na een uur of vier de credits over mijn scherm zag rollen, waarna ik te horen kreeg dat de game nog niet afgelopen was. De verhaallijn van één personage was inderdaad afgerond, maar ik was blijkbaar pas in de helft. Op dat moment verschenen de letters WTF en een groot vraagteken in een denkwolkje boven mijn hoofd. Zuchtend nam ik de controller weer op en ging ik er weer voor zitten, hopend dat deze nachtmerrie zo voorbij was.

De technische kant van Calling zit prima in elkaar, maar helaas voor Hudson ben ik iemand die dat als bijzaak beschouwt. Ik verwacht een goede gameplay, een comfortabele besturing en een interessant verhaal, elementen waar Calling allemaal niets van moet hebben. Echte fanaten van J-horror kunnen deze game best een kans geven, maar voor alle anderen raad ik dit spel sterk af.