Dante's Inferno maakt hel nog verderfelijker

Zowat elke militair getinte shooter wordt al gauw vergeleken met Call of Duty, zoals alle muziekgames worden vergeleken met Guitar Hero of Rock Band. Een game die probeert anders te zijn, is Dante’s Inferno (DI). DI haalt zijn mosterd niet bij een populaire film, maar bij een middeleeuws gedicht van Dante Alighieri. Ook gaat EA met deze game geen enkele moraalridder uit de weg, want het spel wordt gekenmerkt door haar volwassen thematiek. In deze review lees je of Dante’s Inferno een unieke game is geworden, of toch maar een flauw afkooksel is van God of War.

Het spel gaat alvast veelbelovend van start met al na enkele minuten een spectaculair gevecht met Pietje de Dood (Death), die je net vertelde dat jij en je geliefden gedoemd zijn tot een armzalig leven. Uiteraard dwing je hem op zijn knieën (anders zou het spel snel afgelopen zijn) en steel je zijn zeis. Als je eenmaal terug aankomt in je geliefde dorpje, blijkt echter Pietje woord te hebben gehouden en is iedereen dood.

Waar is Beatrix?

Dan stopt de tragedie nog niet, want als kers op de bloederige taart zie je vlak voor je ogen je grote liefde Beatrix door Lucifer meegesleurd worden naar de hel. Als stoere ridder kun je het uiteraard niet nalaten om haar te gaan redden en daarom trek je door de negen kringen van de hel. Elke kring heeft zijn eigen verderfelijke thema, maar net hier komen de grootste zondes van de game naar boven: herhaling, herhaling en nog eens herhaling.

Hoe leuk het misschien ook mag klinken om onkuise vrouwen een kopje kleiner te maken in de kring van de Lust, deze vrouwen duiken, net zoals de ongedoopte kinderen, al te vaak op in willekeurige gevechten om de lengte van het spel op een goedkope manier uit te rekken. Gelukkig worden je tegenstanders in haast elke kring in een ander kostuum gestoken, zodat je toch regelmatig denkt iets nieuws te zien, terwijl je eigenlijk steeds tegen dezelfde tegenstanders vecht.

Waar is de originaliteit?

Dit gebrek aan originaliteit zet zich jammer genoeg nog verder door naarmate het spel zijn einde nadert. Tijdens de eerste levels word je nog meegenomen in doordachte werelden vol simpele puzzels en spectaculaire ontploffingen, maar de laatste kringen lijken simpel knip- en plakwerk. Kring acht is zelf een verzameling van tien gevechtsarena’s waar jij je door moet worstelen om eindelijk naar de laatste kring te kunnen gaan.

Het lijkt dus wel alsof de ontwikkelaars twee maanden voor de release van het spel gezegd hebben: ‘Potverdriedubbeltjes , dit spel moet absoluut voor het verschijnen van God of War III in de rekken liggen! Welk spelelementen kunnen we in de laatste 3 kringen zo lang uitmelken dat we toch nog een volwaardige game krijgen?’. Dit is zeer jammer, want als het spel halverwege al gestopt zou zijn, dan zou het van mij een veel hogere score gekregen hebben, ook al ging het dan maar om een vijftal uren intens speelplezier.

Waar is dit voor nodig?

Want we moeten eerlijk zijn, Dante’s Inferno is één van de meest gestoorde games die je dit jaar zult spelen. Gaande van de bloedige gevechten tot de nog bloederige quick time events, echt alles probeert er voor te zorgen dat je meegezogen wordt in een achtbaan, gedreven op adrenaline. Spijtig genoeg eindigt dit plezier al te vaak door zinloze momenten waarop je zeer snel op een knop moet rammen om een simpele deur of kist te openen. Ik begrijp ook wel dat er soms wat gegevens achter de schermen moeten geladen worden, maar persoonlijk zie ik duizend keer liever een kort laadscherm dan dat ik tot vervelens toe op een knopje moet duwen om een eenvoudige actie te voltooien.

De frustratie wordt alleen maar groter als je merkt dat je personage halverwege het spel te zwak is om verder te geraken. Je krijgt namelijk regelmatig de keuze tussen goede en slechte beslissingen, die respectievelijk je heilige of duivelse meter vullen. Wie echter de gulden middenweg kiest, komt bedrogen uit. Dit resulteert niet in nog meer spectaculaire combo-mogelijkheden, maar in een personage dat veel, maar slappe aanvalstechnieken heeft.

Waar is de uitgang?

Het spel geeft je dan wel de keuze om je laatste ervaringspunten opnieuw in te delen als je sterft, maar dit is meer een nadeel dan een voordeel. Als je op het laatste nippertje sterft tijdens een episch gevecht, dan moet je niet alleen de strijd opnieuw starten, maar ook de ontwikkeling van je personage. Vergeet je dit, dan zul je de volgende keer kansloos ten onder gaan in een gevecht waarin je in normale omstandigheden niet meer zou sneuvelen.

Uiteindelijk zorgt dit voor nog meer herhaling, wat gezien de eerder aangehaalde minpunten zeker geen pleziertje is. Tijdens de laatste cirkels primeerde bij mij niet langer het speelplezier, maar wel de drang om zo snel mogelijk de uitgang te vinden. Ik blijf Dante’s Inferno dan ook een gemiste kans vinden, want unieke setting bevatte alle ingrediënten voor een topgame.

Of je van Dante’s Inferno zult houden, is afhankelijk van je eigen speelstijl. Speel je af en toe eens een spel en zoek je een volwassen game om je verstand lekker op nul te zetten, dan is Dante’s Inferno een zeer goede game om in huis te halen. Ben je echter een gamer die altijd het onderste uit zijn games haalt, dan zal DI je teleurstellen. Enkele domme beslissingen tijdens het ontwikkelen zorgen er namelijk voor dat deze goddelijke game naar het einde toe zijn plaats verdient in de donkere hel van de games.