Super Monkey Ball kan niet overtuigen

Je zou het niet zeggen, maar de Super Monkey Ball-serie loopt inmiddels alweer tien jaar! Sinds zijn release op de GameCube kende het drie officiële delen en een flink aantal ports. In 2006 kwamen de apen al eens naar de Nintendo Wii en nu vier jaar later mogen zij in de revanche met vernieuwde bewegingsbesturing.

Het concept van Super Monkey Ball is ontzettend simpel: je bent een aap die in een bal een level moet doorkruisen voor de timer op nul komt te staan. Op jouw weg vind je de nodige bochten, schansen en obstakels die het pad naar het doel belemmeren. In totaal zijn er zeven werelden met elk daarin tien levels om te doorlopen. Al deze levels zijn leuk en divers vormgegeven, maar zoals ik zo zal uitleggen, is vormgeving niet het probleem dat Super Monkey Ball: Step & Roll kent.

Uit balans

Omdat we hier te maken hebben met een Wii-game moet daar natuurlijk de kenmerkende bewegingsbesturing in verwerkt worden. In Super Monkey Ball: Banana Blitz zagen we al hoe de besturing van jouw monkey ball doormiddel van de Wii-Mote gebeurde, maar vier jaar terug hadden we natuurlijk geen Wii Balanceboard. En daar lijkt de game zich zo perfect voor te lenen dat een succes niet ver weg kan zijn!

De volledige game is te besturen door je gewicht te verplaatsen op het balanceboard. De grap hiermee is dat je niet de bal beweegt, maar dat de speelwereld kantelt. Dit voelt een beetje als LocoRoco, maar al snel merkte ik dat de besturing van deze game het niveau van deze lachende gele bal niet haalt. Wanneer je namelijk in grote lijnen beweegt, valt het goed te doen, maar zodra je wat preciezer moet werken, loopt dit al snel spaak. Het probleem hierin is dat de besturing bijzonder gevoelig is en je dus al snel van de koers raakt. Je begint je parcours dus best aardig, verzamelt wat bananen en probeert je doel te raken zodat je door kunt naar het volgende level. Zodra je echter maar iets van je pad raakt, moet je gaan tegensturen en dit corrigeren loopt al heel snel verschrikkelijk uit de hand. Voor je het weet, sta je dus flink je gewicht van links naar rechts te gooien om maar weer op dat rechte pad te komen, waardoor je doorschiet, dit weer de andere kant op moet doen enz.

Nu houdt SEGA hier rekening mee door bepaalde obstakels uit de levels te halen wat het parcours makkelijker maakt, maar toch zou je verwachten dat je met het balanceboard de zelfde ervaring zou moeten kunnen krijgen als wanneer je met de Wii-Mote speelt. Al met al werkte dit dusdanig frustrerend dat ik na drie uur van aanmodderen mijn balanceboard maar aan de kant gooide en met de Wii-Mote verder ging.

Simpele gameplay maakt niet simpel

Het is verbazingwekkend hoeveel meer controle je hebt met de Wii-Mote. Je houdt deze afstandsbediening recht voor je en kantelt hem naar voren om vaart te maken en links of rechts om te sturen. De Wii-Mote reageert een stuk trager en dat maakt de game een stuk beter te besturen, maar gemakkelijk wordt het niet. Zoals ik namelijk al zei, wordt je door deze besturing te kiezen geconfronteerd met hordes nieuwe obstakels waar je omheen en tussendoor een weg moet vinden.

De levels zelf lopen ook snel op in moeilijkheidsgraad: na een level of twee moet je jezelf zien te redden op dunne randjes, bewegende schijven en tussen gaten die overal opduiken. Ondanks dat deze levels pittig zijn, zijn ze niet onoverkoombaar en worstel je er wel doorheen. Toch geeft dit precies aan hoe je je voelt na het spelen van uren Super Monkey Ball: Step & Roll: uitgeput, gefrustreerd en je hebt te veel moeite moeten doen om iets te spelen wat eigenlijk niet heel erg leuk is.

Niet alles is slecht!

Tsja, het is niet leuk om te moeten toegeven, maar de uren die ik in deze game heb gestoken, voelden meer als huiswerk dan als leuk tijdverdrijf. Toch is niet alles slecht! Super Monkey Ball zet wel heel duidelijk zijn eigen universum neer: zo zijn de characters best leuk, de werelden erg kleurrijk en is de muziek….ehm… doeltreffend. Gedurende de game wordt je begeleidt door mierzoete feel-good pop die zo vrolijk is dat het bijna averechts gaat werken. Geloof me, de “magical adventure” verliest al snel zijn oorspronkelijke charme wanneer je met een rood hoofd van frustratie voor de twintigste keer een afgrond invalt!

Minigames

Ook alleraardigst zijn de minigames, een vaste uitstap van de Monkey Ball-serie. Zo zul je moeten touwspringen, je medespelers uit een ring tikken met tollen of van een boomstam duwen met je kont. Al met al vond ik deze simpele, kleine spelletjes een stuk vermakelijker dan de daadwerkelijke game, dus zal dit de levensduur van de game nog wel wat verlengen… als je hem tegen die tijd nog in je Wii hebt zitten uiteraard.

Met Super Monkey Ball: Step & Roll zet SEGA een game neer die perfect zou moeten zijn voor de Wii: bewegingsbesturing, kleurrijke graphics, aandoenlijke personages en vrolijke muziek. Toch heeft deze game me flink wat gefrustreerde uren bezorgd! Het gebrek aan goed werkende besturing breekt de game en uiteindelijk ook mijn motivatie zeer zuur op. Daarnaast is het met al dat gedraai van de camera niet aan te raden te eten voor het spelen van de game. De minigames maken op zich nog wel wat goed, maar kunnen de game in zijn geheel niet redden.