Een tijdje geleden bracht Nintendo haar nieuwste wintersportgame van Vancouver 2010 uit: Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen. De game werd goed ontvangen, maar was niet echt een simulatie te noemen. Voor de fans van echte sportsimulatie heeft SEGA Vancouver 2010 uitgebracht: een realistische wintersport game.
Klik voor vergrotingen...
Oppervlakkig
Vancouver 2010 is een verzameling van veertien wintersporten. Dat is meteen het eerste minpunt wat ik ontdekte aan de game. Verwacht dit jaar geen snelle ijshockeywedstrijden, spannende curlingstrijd of prachtige figuurschaatscompetities. Ze hebben het in mijn ogen iets te simpel gehouden met veertien oppervlakkige en niet erg diepgaande sporten. De helft van de sporten (of evenementen genoemd) betreffen vormen van skiën of snowboarden.Met zo weinig evenementen zou je toch wat variatie onder hen verwachten. Niets blijkt echter minder waar. Bijna alle sporten hebben precies dezelfde (goed werkende) besturing en zijn in principe niet erg verschillend. De ski-evenementen zijn bijna allemaal hetzelfde en de rest van de sporten houdt zich aan diezelfde formule, maar dan met hun eigen draai. Het is in mijn ogen allemaal vrij inspiratieloos en oppervlakkig uitgevoerd en het ging bij mij allemaal iets te snel vervelen. Het is echter beter dan de gameplay van Beijing 2008, waarin we nutteloos buttons mochten gaan bashen.
Olympische prestaties
Om wat meer inhoud aan de game toe te voegen, heeft SEGA de ''Olympic Mode'' in de game verwerkt. Een redelijk standaard modus, waarin je verschillende evenementen speelt om zo hoog mogelijk in verschillende klassementen te eindigen. Het is een standaard en goed uitgewerkt concept, maar het heeft een gebrek aan personaliteit. Je kunt op geen enkele manier je sportman/sportvrouw aanpassen en je kunt maar uit 24 verschillende landen kiezen.Gelukkig is er tenminste nog één modus die een beetje te pruimen is. De heuse Challenges zorgen voor wat echte variatie en in mijn ogen was dit de enige leuke modus. De speler dient hierbij verschillende evenementen te spelen, waarin er een bepaald doel wordt gesteld. Zo moet je in bepaalde Challenges minimaal een gemiddelde snelheid behouden, een x-aantal bochten perfect nemen of enkele sprongen foutloos uitvoeren. Dit is naar mijn smaak de enige uitdagende en interessante modus in Vancouver 2010.
Met z'n allen
De single player modi zijn dus niet erg hoog gegrepen, maar gelukkig zorgt de multiplayer voor een klein beetje verandering. Met meerdere spelers, on- of offline, is het veel leuker om te strijden voor de beste tijden. Als je online speelt, kun je ook nog gebruik maken van de leaderboards. Alle tijden die jij in single- of multiplayer neerzet, worden geüploaded naar deze scorelijsten. Dit zorgde toch nog voor een klein beetje enthousiasme aan mijn kant.Grafisch
Niet alles aan Vancouver 2010 is dus negatief te noemen, al hebben de minpunten wel de overmacht. Ik vind het grafische deel de beste kant van de game. De graphics zien er prima uit en ook de animaties zijn best aardig te noemen. Je krijgt een best realistisch gevoel van snelheid wat de evenementen toch wat leuker uit doet komen.Gelukkig heb ik hiermee nog niet alle pluspunten genoemd. De evenementen zijn oppervlakkig en hebben een duidelijk gebrek aan variatie, maar de besturing werkt prima. Hoewel deze bij bijna alle sporten hetzelfde is, doet het prima zijn werk. Het is simpel op te pakken en speelt makkelijk en realistisch weg. Was het in het echt ook maar zo simpel!
