Bayonetta haalt het net niet

Sommige games zijn zo absurd dat ze alleen maar afkomstig kunnen zijn uit Japan. Vroeger bleven deze bizarre schepsels netjes in het land van de rijzende zon, maar tegenwoordig kiezen steeds meer uitgevers er voor om de spellen ook bij ons op de markt te brengen. Een game die op het eerste zicht alleen het Oosterse publiek aanspreekt, is Bayonetta. Hier kun je lezen of de game er in is geslaagd om onze redactie te overtuigen.

In Bayonetta krijg jij de controle over… Bayonetta, een taaie tante die een winterslaap van ongeveer 500 jaar heeft gehouden. Er is echter één probleem, ze weet niet meer hoe ze in deze toestand is geraakt. Gaandeweg ontdek je wat er nu net aan de hand is, maar eigenlijk is dit van weinig belang. De enige redenen die ik had om het verhaal te volgen, waren de bizarre tussenfilmpjes, die er altijd wel in slaagden om een glimlach op mijn gezicht te toveren.

Ups en down

Jammer genoeg zijn de tussenfilmpjes meteen ook één van de eerste minpunten die ik heb kunnen ontdekken. Meestal zijn deze opgebouwd met de engine die ook de graphics van het spel op het scherm tovert, maar soms wordt er overgeschakeld naar een soort diavoorstelling. Het achterliggende verhaal blijft nog steeds van de pot gerukt, maar de presentatie laat toch wel te wensen over.

Deze lijn wordt ook nog eens doorgetrokken door de eigenlijke graphics van het spel. Ook al zien de personages en de animaties er prachtig uit, op sommige momenten zijn de omgevingen van een beduidend lagere kwaliteit. Over het algemeen ziet het spel er gelukkig nog bovengemiddeld goed uit, maar het spel legt de lat soms zo hoog dat ze haar eigen normen niet kan evenaren.

Toch een hoogvlieger?

Wat Bayonetta echter ontbreekt aan grafische afwerking, maakt ze goed met spektakel. Vaak is er zelfs zo veel te zien op het scherm, dat je de kleine tekortkomingen niet eens opmerkt. En als er zich dan al eens een stilte voordoet, dan hoef je maar enkele stappen te zetten om weer overvallen te worden door een volgende golf engelachtigen. Als kers op de taart bevat elk level ook nog eens (minstens) één baaspersonage, dat aanzienlijk moeilijker te doden is dan de andere tegenstanders.

Maar zoals ik al aanhaalde, heb elk voordeel z’n nadeel in Bayonetta. Zo worden de eindbazen vaak gerecycleerd en gebruikt als gewone tegenstanders in latere levels, wat de moeilijkheidsgraad nog eens verhoogt. Hoewel het me zeer veel voldoening schonk om de levels van het spel te voltooien, halverwege het verhaal begon de frustratie al hevig op te borrelen. Toen het me allemaal wat te veel werd, schakelde ik over naar een lagere moeilijkheidsgraad, wat niet alleen mijn ego een deuk gaf, maar er vooral voor zorgde dat het spel plots belachelijk simpel werd.

Met enkele afknappers

De vraag die ik me toen ging stellen, was of dit nu alleen aan mijn (trage) reactiesnelheid lag… Ik besef ook wel dat fans van games als Devil May Cry dit spel waarschijnlijk met de ogen dicht zullen uitspelen, maar ik had toch liever een moeilijkheidsgraad gezien die beter de gulden middenweg bewandelde.


Wat zeker niet hielp, was de muziek in het spel. Als ruige rockfan is J-Pop uiteraard niet mijn favoriete muziekgenre, maar soms leek het wel alsof het spel maar één nummer bevatte en daar werd ik letterlijk gek van! Hier tegenover staat wel dat de geluidseffecten en het geluid tijdens de filmpjes nagenoeg perfect is. Tijdens de chaotische gevechten worden echt alle speakers van je geluidsinstallatie aan het werk gezet en ook de lage tonen zullen je subwoofer tot het uiterste drijven.

Ondanks de vele frustraties, heb ik het moeilijk om te negatief te spreken over Bayonetta. Elke keer toen het leek alsof het me even te veel werd, ontdekte ik wel een nieuwe move of een vers wapen en dat gaf me telkens weer een reden om nog een keertje proberen. In dat opzicht zijn de laadschermen zeer handig, want tijdens het laden krijg je te zien welke aanvallen je nog niet veel gebruikt hebt en je kunt ze dan ook meteen enkele seconden oefenen alvorens je met vernieuwde hoop in de strijd geworpen wordt.

Bayonetta is voor mij de eerste teleurstelling van 2010. Ondanks de vele pluspunten, was het vooral de frustrerende gameplay die de pret voor mij vergalde. Als je er niet om maalt dat je elke vijf minuten wel enkele keren het loodje legt en naar de menuschermen wordt verwezen, dan zul je waarschijnlijk veel plezier beleven met het spel. Weet je echter van jezelf dat je liever geen moeilijke knoppencombinaties uit je hoofd leert, dan blijf je maar beter ver weg van Bayonetta, want dit spel kent geen medelijden voor je!