Darksiders brengt de apocalyps erg dichtbij

Het was op First Look 2009 dat ik voor het eerst in aanraking kwam met de apocalyptische strijd in Darksiders. Nooit vies van een beetje hel en verdoemis, kon ik mijn geluk dan ook niet op toen de game op de mat van onze redactie viel.

De apocalyps, altijd een mooi moment van bezinning, is precies waar we de Darksiders aanvangen. De zeven zegels zijn verbroken en de krachten van de hemel en hel reizen af naar de aarde om hun eeuwige strijd te bevechten. De legende zegt dat wanneer deze zeven zegels verbroken worden dat de vier ruiters van de apocalyps uitrijden om al het slechte in de wereld te bestraffen.

Het einde van de aarde

Dit einde van de mensheid op aarde wordt erg gaaf in beeld gebracht: de game opent met een nietsvermoedende grote Amerikaanse stad, waar kometen uit de lucht vallen. Wanneer de mensen bij deze inslagen gaan kijken, rijzen de enorme strijdkrachten uit hemel en hel op uit de kraters en beginnen deze dood en verderf te zaaien. Dit is waar jij als War, één van de vier ruiters van de apocalyps, je entree maakt in deze chaotische wereld.

Tijd voor actie

Als horsemen sta jij niet aan de kant van de engelen of de demonen, jij bent er om te bestraffen. War heeft een enorm zwaard, Soul Eater genaamd, dat je direct vanaf de start kunt inzetten om korte metten te maken met alles dat je in de weg staat. Qua besturing heeft de game wat weg van God of War, maar een exacte kopie zoals het aanstaande Dante’s Inferno is het niet. Je hebt één knop om je aanvallen mee uit te voeren, één om te springen en één om bepaalde acties mee uit te voeren. Nadat je een tegenstander genoeg schade hebt toegedaan verschijnt de actieknop (O op de PS3) in beeld, waarmee je een bruut einde aan zijn leven kunt maken. Tot zover weinig vernieuwend, maar een beproefde methode voor uren lekkere gameplay.

Welcome to hell

Grafisch ziet Darksiders er goed uit, al is het niet buitengewoon hoogstaand. De postapocalyptische wereld is interessant vormgegeven en ademt een buitengewoon duistere sfeer uit. Het betreft hier namelijk de normale stad welke je in de introductie zag, maar deze wordt steeds verder opgeslokt door de hel en de verwoestende strijd. De artiesten hebben goed hun best gedaan om daadwerkelijk enge demonen neer te zetten: je moet het opnemen tegen de meest uiteenlopende monsterlijkheden van alle formaten!

Ook erg gaaf is het feit dat Vigil Games niet voor het standaardbeeld van engelen is gegaan, maar een unieke draai geeft aan de strijders uit de hemel. Deze engelen zien er bijna mechanisch uit en lijken geloofwaardige strijdkrachten met gouden harnassen en blauwverlichte vleugels. Op erg veel sympathie en goedheid hoef je overigens niet te rekenen van deze gevleugelde heren: ze zijn net zoveel de vijand als de smerige demonen.

Niets is wat het lijkt

Waar Darksiders qua gameplay misschien een platgelopen pad bewandelt, is het verhaal zeker de moeite waard. Nadat jij dood en verderf hebt gezaaid op aarde, blijkt dat het zevende zegel niet gebroken is en dat je onterecht bent uitgetrokken voor de apocalyps. Hierop neemt de Charred Counsel de meeste van jouw krachten af en word je erop uitgestuurd om recht te zetten wat jij fout hebt gedaan. Het verhaal ontvouwt zich erg mooi en motiveert je om door te zetten in de game. Geleidelijk aan vind je jouw krachten terug zodat je de demonen en verwrongen engelen een halt kunt toeroepen.

Gemakkelijk ten strijde

Darksiders speelt goed weg zonder echt makkelijk te zijn: het standaard voetvolk levert uiteraard weinig weerstand, maar de grotere demonen doen behoorlijk pijn. Zo zul je dus voor elke demon een nieuwe strategie moeten bedenken om deze onderuit te krijgen. En ondanks dat je maar één knop hebt om je aanvallen mee te plaatsen, zijn hier toch nog genoeg variaties en trucjes mee uit te halen. Een andere aardigheid die Darksiders “in de strijd gooit” is het oppakken en werpen van objecten. Dit kan met praktisch alles wat je voor handen hebt: van tafels en kasten tot auto’s. Door objecten te gooien, kun je mooi je afstand behouden en veel schade doen, wat zeker bij de grotere vijanden en eindbazen goed uitkomt. Deze eindbazen zijn veelal monsterlijk groot en vereisen een goede strategie om te kloppen.

Zelda, waar ben je?

Vaak zijn de levels een beetje te vergelijken met de dungeons uit Zelda. Je zoekt een sleutel (meestal in de vorm van een zwaard) om deuren te openen, werkt je langs vallen en moet vaak goed nadenken hoe je verder komt. Zo werk je met bewegende platformen en blaas je muren weg met bommen om maar die ene schakelaar te vinden die je zo nodig hebt. De balans tussen deze goed uitgedachte dungeons en brute actie is goed uitgewerkt. En belangrijker nog: wanneer jij de strijd aangaat met vijftig zombies, demonen en vliegende monsters en er bloed en ledematen in de rondte vliegen, voel je je een echte strijder!

De absolute top dus?

Is deze game dan de top van zijn genre? Nee, dat dan weer net niet. De actie wil weleens eentonig worden en hoe bruut de finishing moves ook zijn (met de actieknop), het is per vijand altijd dezelfde animatie. De animatie van War en zijn vijanden zijn ook niet altijd even goed te noemen en ook lijken onze held en de wereld vaak niet één geheel. Hiermee doel ik op een lichte lijn om War heen, waardoor hij erg duidelijk ingezet lijkt in de achtergrond. Qua timing valt de game ook wat ongelukkig met Dante’s Inferno en God of War III vlak voor de deur. Toch is Darksiders zeker een gave game en dit is vooral te wijten aan het goede verhaal en de originele setting.

Darksiders brengt een origineel en bruut avontuur dat een interessant verhaal kent. De wereld, demonen en engelen ademen allemaal een unieke sfeer uit. En al kan Darksiders misschien niet helemaal tippen aan God of War of Zelda, het is zeker een game die het verdient om in jouw kast te staan.