Review: The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Het is nog even wachten tot wij een nieuw spel in de Zelda-serie te zien krijgen op de Wii, dat veel veranderingen belooft te brengen. Tot die tijd kunnen de fans al lekker aan de slag met een nieuw DS-avontuur. Is Spirit Tracks gewoon een kopieer en plak actie van Nintendo, of kan het op zijn eigen benen staan als een volwaardig Zelda spel? Stap maar in, dan vertrekken we en gaan we het eens bekijken!

Het spel speelt zich zo’n honderd jaar na Phantom Hourglass af, in het land dat Link samen met Tetra in dat spel heeft ontdekt. Je hoeft echter niet bekend te zijn met de verhaallijn van dat spel, of diens voorganger: Wind Waker. Naast een paar inwoners die de afstammelingen lijken te zijn van personages uit de vorige delen en wat lichte referenties tijdens conversaties, staat het spel geheel los van de bestaande verhaallijn.

Doe eens niet zo geestig Zelda

Link is in dit deel een treinmachinist en aan het begin van het spel heeft hij een audiëntie met prinses Zelda. Tijdens deze plechtigheid vraagt ze Link om haar mee te nemen in zijn trein, de sporen waar de treinen op rijden verdwijnen namelijk en ze wil uitzoeken waarom. De treinsporen waren oorspronkelijk bedoeld als ketenen om de duivelse koning Malladus vast te houden en zijn door de oude geesten vervaardigd. De Tower of Spirits staat hierin centraal en het is onderweg daar naartoe dat ook de laatste sporen verdwijnen en Link zijn trein ontspoort.

Zelda en Link worden geconfronteerd met de adviseur van Zelda, die uit is op de wederopstand van Malladus. Met de hulp van zijn handlanger Staven weet hij snel korte metten te maken met onze helden en weet hij Zelda zelfs, een soort van, te vermoorden. Hij heeft haar lichaam mee, slechts haar geest blijft achter. Dit is het eerste spel (van Nintendo zelf dan) in de serie waar Zelda een meer centrale rol inneemt, met Link meereist en helpt waar ze kan als spook. Samen moeten ze het spoor, de Spirit Tracks, herstellen en de wederopstand van Malladus voorkomen.

Een paar veranderingen

Het spel lijkt zeer sterk op Phantom Hourglass. Net als in dat spel is er een centrale ‘dungeon’ waar je steeds naar terug moet om verder te gaan. In dit spel is dit de Tower of Spirits. Dit maal moet je steeds een etage door spelen, maar kun je de eerder afgewerkte etages lekker overslaan. Dit maakt het een veel fijnere ervaring dan de Temple of the Ocean King uit het vorige DS avontuur. De toren geeft ook unieke puzzels. Het is namelijk hier dat Zelda kan helpen. In de toren lopen harnassen rond die Phantoms genoemd worden. Zelda kan deze in haar geestverschijning overnemen en zo Link helpen om vijanden te verslaan of puzzels op te lossen.

Je bestuurt haar heel eenvoudig door een lijn te trekken waar ze langs moet lopen. Dit werkt goed, al zal je wel vrij precies moeten zijn. Zelda blijft vaak achter een hoekje hangen als je er te dicht langs tekent. Ook de ‘kom terug’ knop is niet altijd even handig, aangezien ze vaak in een rechte lijn door een muur probeert te lopen, iets wat uiteraard niet zo goed werkt als je wat meer materie aan je zieltje hebt hangen.

Adem in… en blaas uit!

Link zelf bestuur je geheel met de stylus. Sommige knoppen kunnen gebruikt worden als sneltoetsen, maar het is mogelijk om het spel uit te spelen zonder één knop te hebben ingedrukt. Je wijst simpelweg aan waar Link heen moet lopen, met wie hij moet praten of wat hij met zijn zwaard in mootjes moet hakken. Het is allemaal heerlijk vloeiend en na een paar minuutjes is het als een tweede natuur voor je.

Een ander besturingselement wat meer in dit deel gebruikt wordt, is de microfoon. Deze wordt bijvoorbeeld door één van Link’s nieuwe wapens, de wervelwind, gebruikt. Blaas er in en het ding produceert een luchtstroom om vijanden en/of voorwerpen een zetje te geven. Ook heeft Link een nieuw instrument, de Spirit Pipes. Nee, dit is geen doedelzak, het is een panfluit. Op het onderste scherm sleep je de fluit in de juiste positie en blazen maar voor de juiste tonen. Hiermee kunnen weer verschillende effecten worden opgeroepen. Als laatste vragen sommige karakters ook wel eens om een woord in te spreken. Al deze microfoon functies werken goed en zijn zeker een leuke toevoeging, maar ik vind het wel jammer dat het verplicht is. Ik had graag een optie gezien als alternatief voor in bijvoorbeeld de bus.

Naast de toren zijn er ook de meer traditionelere tempels. Hierin vindt Link een wapen dat dan vooral centraal staat en ook gebruikt moet worden bij de eindbaas. Helaas zijn er maar heel weinig toevoegingen tot Link’s bekende arsenaal, maar oude bekenden als de boemerang, bommen en pijl en boog doen het nog altijd prima. Zelda is in de tempels ook niet te gebruiken. Toch vind ik persoonlijk dit nog de leukste momenten van het spel en doen ze me echt denken aan de oudere Zelda spellen, al zullen ze nooit zo moeilijk worden. Het hele spel is over het algemeen niet zo moeilijk, al worden de latere puzzels wel wat lastiger, er zijn gelukkig wel altijd genoeg tips om eruit te komen. De eindbazen zijn leuke en creatieve confrontaties, maar je zult met de meeste weinig moeite hebben.

Treinen rijden niet op tijd, maar op rails, of spirit tracks…

Als laatste spelelement is daar dan nog uiteraard de trein waarmee je naar de verschillende locaties reist. Deze is ook heel eenvoudig te bedienen met de stylus. Er zijn vier snelheidstanden, een stoomfluit en een kanon voor vervelende obstakels. De trein heeft een aantal hartjes, los van die van Link. Op het spoor vind je verschillende vijanden die je van het spoor af willen rammen of schieten, maar er zijn ook andere spook treinen. Raak je deze aan, dan is het meteen game over.

Het is even leuk om met dit systeem te spelen, maar ik mis echt een optie om snel naar een al bezochte plaats te gaan. Het is gewoon niet leuk als je ergens klaar bent en je moet dan tien minuten reizen om verder te gaan. Later in het spel vind je wel warpgates die het reizen wat bespoedigen, maar je moet wel zelf bijhouden waar deze zitten en het treintje rijden blijft een tijdverslinde en saaie bezigheid. Verder is een spoor erg lineair, ik mis gewoon het oude systeem waar je te voet (of op een paard) lekker zelf de wereld kon verkennen.

Een leuk deuntje kan een hoop verschil maken

Gelukkig beschikt het spel over een uitstekende soundtrack. De trein gedeeltes vind ik wel saai, maar keer op keer betrap ik mezelf er weer op dat ik lekker zit mee te fluiten. Ook de muziek in de dorpen en tempels is geweldig. Wat ook echt top is dat bijna alle eindbazen hun eigen muziek hebben, een leuke extra!

De overige presentatie is ook keurig, al doet het niets wat we nog niet gezien hebben op de DS. Het is vergelijkbaar met Phantom Hourglass. Het is niet per se een technisch hoogstandje, maar wel vrolijk en kleurrijk; het spel heeft karakter. Dit blijkt ook wel uit de conversaties. Ze zijn kortbondig en weten goed je aandacht bij het spel te houden. Naarmate je verder komt, wordt het verhaal ook veel interessanter en dat komt door een paar nieuwe, boeiende personages, zoals bijvoorbeeld Staven. Ook het einde geeft voldoening, iets wat Phantom Hourglass naar mijn mening niet kon zeggen.

Ben je eenmaal klaar met het spel, dan is er overigens nog genoeg te doen. Er is een groot scala aan sidequests en behendigheidstests met verschillende prijzen. Zo kun je bijvoorbeeld konijnen gaan vangen, mensen en goederen vervoeren met de trein of schatten verzamelen waarmee je nieuwe treinstellen kunt kopen. Ook is er de mogelijkheid schatten te ruilen met andere spelers of kun je lokaal tegen elkaar spelen. Hier is maar één exemplaar van het spel voor nodig, wat natuurlijk helemaal top is.

Zelda fans hebben dit spel waarschijnlijk al, maar zo niet, waar wacht je nog op? Al is het spel anders dan de oudere spellen in de serie, het weet zich toch zeker staande te houden en weet zeker het ware Zelda gevoel over te brengen in de verschillende tempels. Al is de trein wat vervelend, ik heb mij toch veel meer vermaakt met dit deel dan met Phantom Hourglass. Mede door de geweldige muziek, de verbeterde hoofddungeon en het verhaal. Door het gemak in de besturing en de vrij laagdrempelige moeilijkheidsgraad is het ook voor hen die deze grootse serie nog niet kennen zeker een aanrader.