Mario & Sonic: succes op twee schermen!

Een paar dagen geleden maakte ik met Mario en Sonic op de Wii een prachtige reis richting het kleurrijk versierde Vancouver voor de Olympische Winterspelen van 2010. Ondergesneeuwd en vermoeid keerde ik terug om tot de conclusie te komen dat ik wederom een tripje Vancouver kon gaan maken voor weliswaar dezelfde game. Dit maal ben ik aan de slag gegaan met de DS-versie van Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen.

Verschillend

Ik werd meteen verrast door het feit dat de DS-versie totaal anders was dan de Wii-versie. In de Wii-versie was ik erg te spreken over de Festivalmodus; in de DS-versie krijgen we een (flinterdun) verhaal voorgeschoteld, waar ik later op in zal gaan. Daarnaast was de besturing natuurlijk anders, aangezien ik een touchscreen gebruikte, in plaats van een WiiMote en een Nunchuck. Als laatste verschilt de keuze aan sporten. Zo heeft de Wii-versie bepaalde sporten die de DS-versie niet heeft en vice versa.

Het verhaal

Waar ik in de Wii-versie zeer te spreken ben over de Festivalmodus, ben ik niet zo zeer te spreken over de verhaalmodus van de DS-versie. Ik kreeg een flinterdun verhaal voorgeschoteld over Bowser en Dr. Eggman die de Olympische Winterspelen hebben verijdeld. Het kwaadzuchtige tweetal heeft namelijk vijf van de zes Snow Spirits ontvoerd en alle sneeuw weg doen smelten. Vergezeld met de overgebleven Snow Spirit was het aan Mario en Sonic om de snode plannen van Bowser en Dr. Eggman te stoppen. Drie keer raden welke partij dat gaat winnen!

Ik vond het verhaal dus niet echt spraakmakend, maar in principe ging het mij daar niet om. De manier waarop het verhaal werd verteld en de manier waarop het verhaal gepresenteerd werd, daar ging het mij om. In elk stadje kon ik kiezen tussen verschillende uitdagingen, in de vorm van een wedstrijd of training.

De sporten

Ondanks het slappe verhaal heb ik me niet snel verveeld met de single playermodus. Er was namelijk veel te beleven in de werelden waar ik een bezoekje aan bracht. Ook omdat er veel verschillende sporten beschikbaar waren, zou ieder evenement anders moeten zijn. Dat was niet helemaal zo, aangezien de trainingen niet veel van de wedstrijden verschilden, maar variatie was er genoeg. Er waren naar mijn mening namelijk genoeg verschillende sporten beschikbaar, zoals bobsleeën, ijshockey, schaatsen op muziek, skiën en snowboarden. Daarnaast heb je, zoals ook in de Wii-versie, de droomevenementen, waarin de context van de wedstrijden net wat anders ligt en de levels van de Mario- en Sonic-games als thema worden gebruikt.

De besturing

In de Wii-versie was ik erg content over de besturing. Over de besturing van de DS-versie ben ik echter wat minder tevreden. Waar je in de Wii-versie uitleg over de besturing in tekst kreeg, werd dat in de DS-versie gedaan met een filmpje. De filmpjes legden alles goed uit, maar toch had ik graag wat (korte) tekst erbij gehad. De filmpjes leggen alles namelijk stap voor stap langzaam uit en dat kost tijd. Een tekst is zo gelezen en bepaalde delen kunnen overgeslagen worden. In het algemeen vond ik de besturing goed bij de sporten passen. Er zaten echter wel wat uitzonderingen bij waar ik niet blij mee was, omdat de besturing bijvoorbeeld totaal niet bij de sport paste of omdat de besturing niet variërend genoeg was.

Niets toevoegende extra’s

Een element waar ik me in het Wii-deel ook al aan ergerde en wat ik helaas terug zag in het DS-deel, waren de extra’s. Vooral de minigames, zoals het Rad van Fortuin en het Ballonnenschieten, voegden voor mij totaal geen waarde toe. Ik vond het leuk om deze een keer te spelen, maar heb er verder niks meer mee gedaan. Waarom SEGA dit erin gestopt heeft, blijft een raadsel voor mij. Misschien leuk voor de jongere spelers? Als het aan mij ligt, gaat Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen om de Winterspelen en niet om dit soort crappy minigames.

Audiovisueel

Zo. Nu ik de extra’s als uitlaatklep heb gebruikt, kan ik verder met het positieve over deze DS-versie. Als laatste puntje wil ik het namelijk nog even over de audiovisuele kant hebben. Persoonlijk vind ik de grafische kant van DS-games nooit erg belangrijk en let ik er ook weinig op. Toch viel mij de grafische kant van deze DS-versie erg op, omdat ik het er erg mooi en levendig uit vond zien. De game brengt sfeer naar je DS. Voor een DS-spel ziet alles er mooi en kleurrijk uit, precies wat ik verwachtte van een Mario- en Sonic-game. Waar ik wat minder over te spreken was, is de muzikale kant van de game. De muziek die herhaaldelijk gedraaid wordt in de game, begon mij na een tijdje te irriteren, waardoor ik het geluid na een tijdje uitzette en mijn eigen muziek wou opzetten. Volgende keer geen extra’s, maar meer aandacht aan de muziek besteden?

Over het algemeen ben ik erg tevreden over de DS-versie van Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen. Het is duidelijk dat ik me met de single player van de DS-versie meer heb vermaakt dan met die van de Wii-versie en bovendien is er variatie genoeg. Ik vind het gewoon erg jammer dat de besturing een stuk slechter was dan die van de Wii-versie en dat ik het geluid na een tijdje uitzette, omdat ik me begon te ergeren aan de muziek. Al met al een geslaagde opvolger die stukken beter is dan zijn voorganger, maar nog steeds de nodige punten van kritiek heeft.