Mario & Sonic: wederom een succes!

Het wordt steeds kouder, de dagen worden korter en de nachten worden langer: de winter komt eraan! Technisch gezien is het over twee maanden pas echt winter, maar voor de mensen die niet kunnen wachten op meters sneeuw en vrij van school, is er een andere oplossing; zij hoeven alleen maar Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen in huis te halen!

Hebben we dit tweetal gamehelden al niet eerder samen in actie gezien? Twee jaar geleden kwamen we heninderdaad ook tegen in een bijna gelijknamige game: Mario & Sonic op de Olympische Spelen. Pure uitmelkerij? Aan de ene kant wel, aangezien het principe, het uitvoeren van verschillende Olympische evenementen, hetzelfde is. Aan de andere kant heeft ontwikkelaar SEGA ervoor gezorgd dat we ons kunnen vermaken met nieuwe sporten, heeft het team de besturing flink aangepast en is het geheel een stuk gezelliger geworden!

Sfeervol

Ik vond dat het eerste deel nogal gebrekkig was op het gebied van sfeer en presentatie. De menu’s en sporten werden redelijk saai gebracht en het geheel was niet echt levendig te noemen. SEGA heeft het deze keer anders gedaan en dat komt het spel zeker ten goede. Alles voelt nu een stuk knusser en geeft een echt wintergevoel weer. Niet alleen is de game net wat sfeervoller dan zijn voorganger, grafisch ziet het spel er ook mooier uit. De personages, waarvan er ongeveer twintig beschikbaar zijn, zien er net wat beter uit en ook de evenementen stralen meer schoonheid uit. Nog net niet oogstrelend, maar het gaat de goede kant op!

De nieuwe sporten

Het grote verschil tussen de Zomer- en Winterspelen is natuurlijk de keuze aan verschillende sporten! SEGA heeft de nieuwe sporten in twee verschillende categorieën geplaatst: normale wintersporten en Dream Events. Onder de normale sporten verstaan we onder andere skiën, schaatsen, bobsleeën, ijshockey en nog een zestal andere sporten. Daarnaast hebben we ook nog de Dream Events, waarin de sporten in een speciaal thema worden gegoten. Deze thema’s bevatten specifieke elementen uit de Mario- en Sonic-games. Zo vinden we bij een afdaling snowboarden bijvoorbeeld verschillende pakketjes met daarin items om vijanden te hinderen of zitten er verschillende loopings in het level verwerkt. Deze droomevenementen zijn prachtig om te zien en zijn enorm sfeervol.

Festivalmodus

Het belangrijkste element – en daarbij de belangrijkste toevoeging – van de game is de Festivalmodus. In deze modus strijd jij met jouw personage tegen andere deelnemers om de eerste plek in het klassement. De Festivalmodus is verdeeld in achttien dagen; iedere dag doe je weer iets anders. De ene dag staat een lesje snowboarden op de planning, de andere dag sta je op het punt om de beste score te behalen tijdens een officiële wedstrijd schansspringen. Na het voltooien van trainingen en het spelen van wedstrijden, vergaar je punten. Hoe beter je presteert, hoe meer punten je krijgt. De speler die aan het einde van de achttien dagen de meeste punten behaald heeft, komt op de hoogste plek van het erepodium te staan en gaat naar huis met een prachtige beker!

Toch ben ik niet helemaal tevreden over de Festivalmodus. Tijdens het beoefenen van de sporten had ik vaak het gevoel dat de AI van de tegenstanders zich veel te gemakkelijk aanpaste aan het gedrag van de speler. Het was relatief simpel om de eerste plaats in een evenement te behalen, hoe slecht je ook speelde. Het had van mij iets uitdagender gemogen. Ik weet zeker dat zelfs de kleinere/jongere gamers het hiermee eens zijn! Daarbij vond ik de houdbaarheidsdatum van de single playermodi veel te kort. Nadat ik de Festivalmodus uitgespeeld had, kon ik me nog moeilijk vermaken in mijn eentje. Enkel de ijshockeypotjes konden mij nog bevredigen, maar na vijf à zes achter elkaar gespeelde rondes begon ik dat ook goed zat te worden. Tijd om wat vrienden te zoeken!

Betere besturing

Wat mij in het eerste deel namelijk behoorlijk irriteerde, was de te simpele en niet goed uitgewerkte besturing. Bij verschillende sporten werkte de besturing niet optimaal en in het geheel gezien kwam het altijd op hetzelfde neer. Gelukkig heeft SEGA ook dit zeer belangrijke element aangepast. Niet langer is het de bedoeling om bij bijna iedere sport zo snel mogelijk de Wii-controller en Nunchuck op en neer te bewegen om zo de snelste tijd te zetten, waarna drie van de vier spelers bijna aan dehet zuurstof moeten. SEGA heeft gezorgd voor variatie, wat ik erg waardeer. Het is nu leuker om te zien dat de verschillende sporten ook daadwerkelijk verschillen van elkaar.

Extra’s zonder toevoeging

Tot nu toe ben ik zeer positief geweest over de toevoegingen die SEGA in de game heeft weten te proppen. Toch is er een nieuw element waar ik minder over te spreken ben: de extra’s. Je zult weinig tijd aan deze ‘spelmodi’ besteden, maar de tijd die je eraan besteedt, is verloren tijd. Zo kun je tijdens de Festivalmodus naar een mooi uitziend dorpje om je verdiende punten uit te geven aan nieuwe kleding, muziekjes uit de game en trivia over de Olympische Spelen. Daarnaast zul je verschillende minigames, bijvoorbeeld Rad van Fortuin, met meerderen kunnen spelen. Wat het toevoegt? Helemaal niets. Het is dan ook jammer dat SEGA haar tijd in deze nutteloze extra’s heeft gestopt, terwijl ze net zo goed hun tijd aan de single player had kunnen besteden.

Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen is zeker een vooruitgang op haar voorganger te noemen. Ik heb me erg vermaakt met de game, ook al was de single player niet al te spraakmakend. Volgende keer kan SEGA haar tijd beter besteden aan de single player dan aan de extra’s die niets toevoegen. Al met al een prima game en een stap in de goede richting!