Klik voor vergrotingen...
Het verhaal van de Halo reeks leek afgesloten en dus dook meteen de vraag op hoe de ontwikkelaars het vertrek van Master Chief zouden kunnen opvullen. Het antwoord is jammer genoeg niet overweldigend: je wordt in de schoenen van een ODST geplaatst, een doodgewone Orbital Drop Shock Trooper. Op de koop toe arriveer je tijdens je missie ‘per ongeluk’ op de verkeerde plek, waardoor je het geplande feestje moet missen. Gelukkig sterven al je medemaats en is het aan jou om via flash-backs te ontdekken wat er is foutgelopen.
Zoals Halo 3
Tot zo ver de nieuwigheden in het verhaal, want de rest van de game is een aaneenschakeling van déjà-vu’s. De wapens, de tegenstanders, de voertuigen, enzovoort: zowat alles uit ODST is gerecycleerd uit één van de vorige games. Jammer genoeg werd ook de Halo 3 -engine nog een keertje uit de kast gehaald en dus zijn de graphics van deze game op z’n zachtst gezegd achterhaald.Je zou dan gaan verwachten dat de framerate van begin tot einde dezelfde hoge snelheid zou aanhouden, maar dit is, ondanks de lange laadtijden voor het starten van een missie, niet het geval. Het dalen van de framerate gebeurt gelukkig alleen maar als je voor een gesloten deur staat waarachter de volgende sectie van een level (onzichtbaar) wordt gelaten. Deze kleine irritaties worden een beetje goedgemaakt door een filter die het mogelijk maakt om beter te zien in het donker. Deze filter zorgt er jammer genoeg niet voor dat er meer details in de omgeving te vinden zijn, maar het zorgt wel voor een strakkere, haast cartoonachtige grafische stijl.
Zoals fietsen
De minimalistische grafische stijl is niet alleen slecht voor ODST. Het is namelijk één van de grootste verantwoordelijken voor de snelle speelstijl van de Halo-reeks. En net die snelheid maakt ODST tot één van de leukste games van de afgelopen en komende maanden. Al na enkele minuten herlaad je blindelings je wapens, kleef je sticky bombs aan tegenstanders en pwn je noobs alsof je al je hele leven niets anders hebt gedaan. Helaas zijn er gamers die haast hun hele leven niets anders gedaan hebben dan Halo 3 spelen en dus ligt de drempel om nu nog te beginnen met het online spelen van ODST zeer hoog.Als je echter een grote fan van de reeks bent, dan is de multiplayer een groot geschenk. Naast het korte verhaal krijg je bij aankoop van de game ook nog een tweede schijfje met alle oude maps van Halo 3 plus drie gloednieuwe. Gamers die alle andere maps al gekocht hebben, komen echter bedrogen uit: zij zullen ook ¤50 moeten betalen voor een korte verhaallijn en drie extra maps. Dit neemt uiteraard niet weg dat de multiplayer al maanden populair is en waarschijnlijk nog maanden populair zal zijn.
Klik voor vergrotingen...
Zoals geen andere reeks
Wat dan waarschijnlijk niet zo lang populair zal zijn, is de Firefight-mode. In theorie klinkt het wel leuk dat je het samen met enkele vrienden kunt opnemen tegen hordes van tegenstanders die steeds sterker en talrijker worden, maar de praktijk kon me niet zo overtuigen. Het was dan wel leuk om op het laatste nippertje nog maar eens een ronde te overleven, maar na een tijdje wordt het gebrek aan variatie wel zeer duidelijk. Ook het feit dat je Firefight alleen met vrienden kunt spelen, kan op termijn voor problemen zorgen. Het gebrek aan partners wordt niet opgevuld met random online gamers en zelfs niet met bots, waardoor het in je eentje zeer moeilijk wordt om lang te overleven.Ondertussen zul je al wel denken dat ik de grootste tegenstander ben van de Halo-reeks, maar niets in minder waar. Ondanks de vele kleine minpuntjes is ook ODST een game die je van de eerste tot de laatste minuut helemaal meeneemt naar een andere wereld. De muziek, de hectische en vooral probleemloze online matches, de publiciteit: echt alles maakt van Halo 3: ODST een ware blockbuster. En zoals de meeste blockbusters is ODST dan wel niet de beste in zijn soort, maar zeker één van de meest vermakelijke!
