Klik voor vergrotingen...
Meteen was ook een sterke reeks geboren en meer dan twintig jaar later is de Samus nog steeds één van de belangrijkste gezichten voor elke console van Nintendo. Tijdens de afgelopen E3 werd zelfs een nieuwe Metroid-game aangekondigd en dus leek het voor Nintendo het ultieme moment om alle 3D-games uit de reeks te bundelen op één schijfje. Het resultaat werd Metroid Prime: Trilogy, misschien wel de beste Wii-game van 2009.
Niet te hard van stapel lopen
Voor jullie mijn review weer wegklikken om naar je lokale gamesboer te rennen, wil ik toch nog even een waarschuwing de wereld insturen: als je echt niet van uitgebreide virtuele zoektochten houdt, dan is deze game niets voor jou. Het grootste deel van je speeltijd zal zoekend naar hints worden doorgebracht om zo het verhaal verder te ontdekken. Als je echter vast komt te zitten, dan breng je vaak lange tijd door in dezelfde smalle gangen vol met de steeds terugkerende vijanden en dus is een nodige portie geduld zeker noodzakelijk.Hoewel dit voor sommigen een groot minpunt is, bleek dit voor mij niet zo te zijn. De in-game kaarten geven je altijd wel enkele hints als je te lang verloren loopt en omdat verslagen vijanden altijd terugkomen, heb je nooit het gevoel dat je op bezoek bent op een onbewoonde planeet. Het viel jammer genoeg enkele keren voor dat ik vergat mijn spel op te slaan, zodat ik grote stukken moest herspelen. Je zou verwachten dat dit frustrerend is, maar het leerde me één ding: als je weet waar je mee bezig bent, dan is het een groot plezier om de game (opnieuw) te spelen.
Zelfs beter dan voorheen
De grootste reden waarom het spel zo vermakelijk is, is ongetwijfeld de besturing. De controls die zo goed werkten in Metroid Prime 3: Corruption, werden nu ook toegepast op Metroid Prime en Metroid Prime 2: Echoes. Het zorgt er voor dat je met je ogen toe tegenstanders aan flarden kunt knallen en van het ene platform naar het andere kunt springen met zeer veel bewegingsruimte. De kans is dus zeer kleine dat de besturing met de Gamecube-controller beter gewerkt zou hebben, maar het zou toch een leuke bonus geweest zijn als de originele controls van de eerste twee games beschikbaar waren geweest.Wat ik zeker niet gemist heb, zijn de graphics van de eerste twee games. In Metroid Prime: Trilogy krijg je namelijk een opgepoetste versie van de oude textures voorgeschoteld. Hierdoor ziet zelfs een game uit 2002 zoals Metroid Prime er beter uit dan de gemiddelde game voor de Wii. Corruption verdient echter nog een speciale vermelding: deze game steekt qua presentatie met kop en schouders uit boven haar twee broertjes en blijft zelfs na twee jaar één van de mooiste games voor de Wii.
Sfeer, sfeer en nog eens sfeer
Een van de minst gewaardeerde onderdelen van games is ongetwijfeld het geluid en dat verdient wederom een pluim. Op het doosje van het spel prijkt trots Dolby Pro Logic II en dit geluidsformaat zorgt voor een onverwacht indrukwekkende ervaring. Vanaf het beginscherm bevind je je middenin het spel en het wordt echt elke minuut beter. Tegenstanders kun je duidelijk lokaliseren aan de hand van het geluid en de prachtige muziek bevindt zich constant en haast onopvallend op de achtergrond.Naast de muziek zijn er nog genoeg details om naar te luisteren. Water dat in een poel druppelt, vuurvliegjes die rond je hoofd dwalen, vijanden die plots achter je opduiken, enzovoort: alles geeft je het gevoel dat jij in het pak van Samus zit. Het absolute toppunt blijven wel de vele eindbazen. Deze zijn niet alleen leuk om te bekampen, ze zorgen ook voor een aangenaam luisterplaatje. Als een aanval van één van hen net naast je hoofd voorbij flitst en achter je op een muur uit elkaar spat, dan heb je al snel de neiging om even achterom te kijken.
Altijd maar meer
Je hebt ondertussen al wel door dat ik alleen maar dolenthousiast kan zijn over deze game en dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele uren plezier die Nintendo in één doosje heeft geperst. Naast ongeveer twintig uur speelplezier per game, krijg je ook nog vele extra’s voorgeschoteld die je kunt kopen met punten die je verdient door het spel te spelen. Zo kun je onder andere genieten van concept art of delen van de soundtrack individueel beluisteren.Als dit je nu al kippenvel bezorgt, dan is het zeker aan te raden om dit spel in huis te halen. In de Collector’s Edition die ik kreeg, zat namelijk ook nog eens een mooi boekje met veel uitleg over het Metroid-universum. In dit boekje en in de dikke handleiding staan bovendien vele foto’s van het mooi gevormde pak van Samus, dus ook echte fans van Metroid Prime worden beloond om hun geld nog eens te investeren in de reeks. Wat ik wel nog graag gezien had, was één van de oude 2D-games uit de reeks als een bonus voor het voltooien van alle games, maar als je al met zestig uur speelplezier wordt verwend, dan is het eigenlijk amper rechtvaardig om voor amper ¤50 nog meer waar voor je geld te verwachten.
Klik voor vergrotingen...
En soms ook te veel
Ondanks het feit dat ik heel veel plezier heb beleefd aan dit spel, zijn er me toch twee dingen opgevallen. Omdat de laadtijden verkort zijn, is het nóg duidelijker dat sommige poorten bewust op slot blijven omdat er in de achtergrond nog gegevens geladen moeten worden. Dit is nooit een echte spelbreker, maar het verstoort wel het hoge tempo als je plots met je neus voor een gesloten deur stilstaat terwijl je honger hebt naar meer actie.Het tweede probleem dat ik had, lag vooral aan mijn ‘linkshandigheid’. Omdat ik de Wii Remote met mijn linkerhand bestuurde, had ik het moeilijk om op de ‘-‘-toets te drukken om naar de scanmodus te gaan. Aangezien ik mijn hand in een ongewone positie moest wringen terwijl ik de cursor naar het bovenste deel van het scherm moest bewegen, werd dit vaak geïnterpreteerd alsof ik de camera naar boven wilde bewegen. Zoals je wel kunt raden, is dit uiterst vervelend tijdens verhitte vuurgevechten, maar omdat de Wii Remote niet over meer knoppen beschikt, was dit de enige manier om de scanner te activeren zonder overdreven te moeten schudden met de controllers.