Let's Tap slaat de doos mis

Vragend staar ik naar het gele papiertje. “Er is geprobeerd om een pakket aan uw adres af te leveren, echter troffen wij u niet thuis aan”. Wat zou het in hemelsnaam moeten zijn? Mijn buurvrouw overhandigt me een flinke langwerpige doos, gehuld in bruin papier. Met nog altijd geen idee open ik het pakje en het blijkt Let’s Tap te zijn, een Wii-game! Maar waarom de flinke doos?

De verbazing wordt nog groter wanneer ik de doos open, is dit een grap? In de doos zit namelijk nog een doos… en daarin nog een doos! Uit de laatste van deze Let’s Tap-dozen schuift de daadwerkelijke game. Wat dit moet gaan brengen, geen idee… maar mijn aandacht heeft het! Tijd om de game te starten.

Let’s Tap heeft een aardige nieuwe draai gevonden voor de Wii-besturing. Je legt de Wii-mote op een plat oppervlak en tikt op dit oppervlak met je vingers. Dit is waar de dozen in het spel komen: de doos leg je op je schoot en de Wii-mote, met de a-knop naar beneden, daar weer op. In een instructievideo wordt je uitgelegd hoe je hard en zacht op de doos moet tikken om zo de minigames te besturen.

Oh no! More minigames...

In totaal zijn er vijf minigames om je ritmische kunsten mee uit te leven. Als eerste start ik met Tap Runner. Zoals de naam al doet vermoeden, zul wedstrijden moeten rennen door te tikken op de dozen. Het eerste wat opvalt, is de leuke vormgeving: tegen een zwarte achtergrond heb je kleurrijke lijnen die het parcours vormen waar jouw “stickman” overheen rent.
Zoals de instructievideo mij heeft geleerd, begin ik vol goede moed te tikken op de doos en mijn mannetje gaat er als een malle vandoor. Om het interessant te houden, moet je verschillende obstakels trotseren op je weg, Hierbij moet je denken aan horden, gaten en bewegende blokken. Door hard op de doos te tikken maakt je stickman een sprong waardoor je de meeste obstakels kunt ontwijken. Ben je te laat (zoals ik meestal ben) gaat jouw mannetje hard onderuit en wordt je voorbij geraasd door de andere drie spelers. Al met al is het niet heel moeilijk om de wedstrijden te winnen en had ik het na een level of vijf eigenlijk al wel gezien. Ja, je wisselt hard tikken en zachter tikken af. Maar heel afwisselend of uitdagend is dit ook weer niet. Nog erger: de Wii-mote heeft het regelmatig erg moeilijk met het onderscheiden tussen een harde en zachte tik, wat erg frustrerend kan zijn.

Tap Hero

Misschien dat het volgende onderdeel mij meer kan plezieren. In Rhythm Tap doorloop je een muziekstuk waar je op de juiste momenten moet tikken. Er worden drie verschillende noten gedefinieerd waarbij je zacht, middelhard of hard moet tikken. Het ritmische tikken op de techno-beats is leuk, maar toch had ook deze minigame beter uitgewerkt kunnen worden. De muziektrack blijft namelijk altijd doorspelen ongeacht hoeveel fouten jij maakt. Dit is in mijn ogen waar de kracht van bijvoorbeeld Guitar Hero ligt: wanneer jij fouten maakt, klinkt je muziek voor geen meter en bij te veel fouten mag je het nummer niet eens afmaken. Deze consequenties heb je in Rhythm Tap totaal niet, het enige wat gebeurt, is dat je een lagere score aan het eind krijgt. Zonde, want het idee was goed!

Let's Jenga

Silent Blocks is een puzzel-game die best uitdagend lijkt. Je werkt met een stapel stenen, waar je er per beurt één tussenuit moet halen. Nadat je de steen hebt gekozen, probeer je deze zo subtiel mogelijk eruit te tikken zonder dat de stapel omvalt. Het is nog aardig lastig om deze Jenga-achtige toren overeind te houden en het geeft flink wat voldoening wanneer het lukt. Wanneer je het level uitspeelt, volgt er toren met meer stenen en kun je weer overnieuw beginnen. Tot zover een toffe minigame, maar ook hier speelt de achilleshiel van de game weer op. De Wii-Mote registreert niet altijd de juiste tikken. Dus terwijl jij een zacht tikje wil plaatsen, schiet de steen er ineens hard tussenuit. Het gevolg is een toren aan diggelen, game over op het scherm en chagrijnig gezicht.

R-tap?

De actie-game Bubble Voyager begint veelbelovend! In een toffe 3D-intro zien we onze naamloze held met een jetpack. In ware R-Type- en Gradius-stijl vlieg je door de levels met tegenstanders en obstakels. Door licht tikken stijg je op en met een harde tik vuur je een raket af. Supergaaf? Nee, niet echt… Het tikken gaat vrij goed, maar de enige vorm van besturing die je hebt is opstijgen (tikken) of dalen (niets doen). Het beeld beweegt automatisch van links naar rechts, dus je kunt niet met precisie ergens voor- of achterlangs. Dat dit stuk van de game zo hard faalt, vind ik echt heel jammer: het had zo mooi kunnen zijn!

Tap-screensaver

Tot nu toe ben ik weinig onder de indruk, kan de laatste minigame Let’s Tap dan nog redden? Kort door de bocht is het antwoord nee. De langere bocht is dat Visualizer eigenlijk nauwelijks een game te noemen is! Je creëert een effect door te tikken op de doos: bijvoorbeeld vuurwerk over een 3D-stad. Door een bepaald patroon te tikken (harder en zachter) kun je “speciale effecten” maken, maar er wordt geen score aan toebedeeld. De game is een zandbak waar je naar alle vrijheid je kunt uitleven. Naast vuurwerk, kun je ook met verf kladderen, vissen lastig vallen in een vijver en kleurrijke ballen laten stuiteren. Het is als demo misschien mooi, maar als game slaat het de plank mis.

Let’s Tap valt helaas in de categorie “een goed idee, werkt niet altijd goed uit”. De creatieve nieuwe besturing is niet accuraat genoeg en de games zijn ook niet zo goed uitgewerkt als had gekund. Het is zonde, want in mijn ogen had het met een beetje meer aandacht een toffe game kunnen zijn.