ArmA II: een gemiste kans

Shooters zijn gemaakt om gespeeld te worden met een muis en een toetsenbord. De reden waarom consoleshooters tegenwoordig zo populair zijn, is dat je gemakkelijk met je vrienden een avondje kunt gamen zonder rekening te moeten houden met systeemvereisten en andere onvoorziene problemen. ArmA II, de meest realistische oorlogssimulatie van 2009, bracht deze harde realiteit nogmaals aan het licht.

32 uur nadat ArmA II in mijn postbus belandde, kon ik eindelijk beginnen aan de eerste trainingsmissie. De installatie met de DVD liep de eerste 5 keer mis, telkens op een verschillend punt, ongeacht de vele pogingen om het schijfje proper te maken. Toen probeerde ik alle data naar mijn harde schijf te kopiëren, iets wat aan een snelheid van 2 Mbps zeer lang duurde, zeker als het kopiëren ook verscheidene keren zonder reden stopte.

Toen uiteindelijk alles op mijn HDD leek te staan, probeerde ik de installatie nogmaals te starten. Opnieuw mislukte dit omdat er beschadigde bestanden waren gekopieerd en dus zat er niets anders op dan de bestanden één voor één opnieuw te kopiëren en te hopen dat het probleem zo volledig opgelost zou zijn. Dit was gelukkig het geval en toen kon het speelplezier eindelijk beginnen. Of toch niet?

Nog meer frustraties

Ook toen het spel ‘speelbaar’ was, waren de problemen nog niet opgelost. In de eerste missie werd ik opgedragen om een voertuig op te blazen, maar blijkbaar had ik de nodige explosieven niet bij me. Ik ging dan ook op zoek in de uitgebreide spelwereld, in de hoop dat ik ergens iets over het hoofd gezien had, maar vreemd genoeg had ik al in het begin van de missie de nodige wapens moeten hebben.

Er zat dus niets anders op dan de hele missie opnieuw te starten, waardoor ik alle nevenmissies die ik al voltooid had helemaal opnieuw mocht doen. Deze keer was het probleem opgelost, maar doken er andere problemen op. Ik werd opgedragen om een massagraf te gaan onderzoeken. Eens aangekomen, was er echter niets anders te vinden dan een steen. Ik koos dan maar om me met een andere opdracht te gaan bezighouden, maar na elke volbrachte taak werd ik teruggestuurd naar het massagraf om te genieten van de prachtige steen.

Toch speelplezier

Na wat opzoekwerk, want ik was blijkbaar niet de enige met deze problemen, was de enige optie om het spel nogmaals te installeren. Dit duurde gelukkig maar vijf uur en daarna was mijn ervaring met het spel relatief pijnvrij. Nog regelmatig werd ik gewaarschuwd voor vijanden die nergens te bespeuren waren en ook grafische bugs waren in elk level te vinden, maar ik kon ten minste aan de singleplayer campagne beginnen.

Ondanks alle voorgaande tegenslag kan ik niets anders zeggen dan dat deze geweldig speelt. De omgevingen zijn uitgebreid en zuigen je helemaal in het verhaal, je krijgt duidelijke instructies, de missies zijn gevarieerd en je wordt goed voorbereid voor het online luik van de game.

Realisme ten top

Omdat ArmA II een tactische shooter is, hangt er veel af van de prestaties van de AI. Deze is gelukkig top. Als je een missie moet herstarten, valt meteen op dat je teammaats regelmatig andere routes verkiezen, afhankelijk van jouw keuzes en die van je tegenstanders. Dit zorgt er niet alleen voor dat je het spel meerdere keren opnieuw kunt spelen, je krijgt ook het gevoel dat je beslissingen echt effect hebben op de oorlog die er gaande is.

Op de laagste moeilijkheidsgraad is er wel eens af en toe een soldaat die je domweg voorbij loopt, maar als je voor de moeilijkere opties kiest, dan mag je er zeker van zijn dat je elke stap die je zet goed moet overwegen. Doe je dit niet, dan lig je snel dood te bloeden in het lange gras.

PC-game ten top

Dit realisme is ook te vinden in de online modi. Je zult echt moeten samenwerken met je teammaats om te kunnen overleven. Al snel werd duidelijk dat dit een game zal zijn die nog lang gespeeld zal worden, al was het maar door een selecte groep fans. Ook de mogelijkheid om tot 64 spelers in een mode te verzamelen, is een zegen.

Je zult je dan nooit vervelen en het feit dat je zelf je eigen slagveld kunt creëren met een ingewikkelde editor, zal de speelduur alleen maar verlengen. De zelfgemaakte missies kun je zowel offline als online gebruiken, zodat ArmA II nog zeer lang aantrekkelijk zal zijn voor iedereen. Door de geweldige AI zul je ook zonder menselijke teammaats nog regelmatig voor verrassingen komen te staan, want elke match zal zich telkens op een andere manier ontplooien.


Te hoog gegrepen
De enige verklaring die ik kan verzinnen voor de vele tekortkomingen van ArmA II, is hoogmoed. De AI neemt namelijk zo veel werk voor z’n rekening en ook de missiestructuur zorgt voor een frisse wind in het genre en dus zijn er ongetwijfeld bepaalde risico’s genomen. Die risico’s zijn gelukkig ook regelmatig de moeite waard. Een mislukte opdracht zorgt namelijk niet noodzakelijk voor een mislukte missie. Het enige nadeel is echter dat je later de nadelen van je falen zult ondervinden.

Omdat er zo weinig op voorhand vaststaat, zullen er af en toe missies onherroepelijk mislukken, zonder aanduidbare reden. Ik blijf er van overtuigd dat het spel met enkele maanden meer tijd zoveel beter had kunnen zijn, maar voorlopig blijft het wachten op een nieuwe patch, want in deze staat kan ik de game aan niemand aanraden, zonder te wijzen op de vele mogelijke valkuilen.

ArmA II is een geweldige game, die vooral belemmerd wordt door haar eigen ambities. De AI neemt werkelijk al het denkwerk voor haar rekening, maar dit zorgt ook regelmatig voor problemen. Tel daarbij de grafische foutjes en de problemen met de missies en je weet dat de game haar verwachtingen niet inlost. Gelukkig kan Bohemia Interactive nog een en ander rechtrekken met enkele patches, waardoor er in de toekomst echt genoten kan worden van ArmA II.