Klik voor vergrotingen...
Het probleem met de gemiddelde filmgame is het gevoel van ‘been-there-done-that’ in een jasje van slechte afwerking. Veel filmgames zijn namelijk, zoals ik net al aangaf, in de meeste gevallen puur bedoelt om nog even een zakcentje extra op te leveren. Hierdoor zijn filmgames vaak (te) simpel van opzet en in het merendeel van de gevallen nog slecht afgewerkt ook. De game moet immers, voor de maximale omzet, wel parallel uitkomen aan de film. Dit haastige werk in combinatie met de simpele opzet heeft ervoor gezorgd dat wij gamejournalisten een bloedhekel hebben gekregen aan de gemiddelde filmgame.
Gelukkig is er licht aan het einde van de tunnel. Vin Diesel laat namelijk met Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena zien dat een filmgame echt wel wat meer kan. De game is het tegenovergestelde van ons afgietsel van de doorsnee filmgame. Deze game is namelijk in alle rust gemaakt en bovendien voor een groot deel netjes afgewerkt. Maar dan komt het punt wat mij weer toekomst doet zien in het genre van de filmgame. In een woord: variatie! De game is namelijk een mengsel van verschillende genres en niet eerder heb ik een dergelijk goede poging gezien als in AoDA.
Ten eerste zul je het RPG-genre een klein beetje kunnen herkennen in het spel. Zo zul je naar mate de game vordert je healthbalkje vergroten en zal je van tijd tot tijd de nodige gesprekken moeten voeren om verder te komen in het verhaal. Ook zul je af en toe een klein beetje moeten puzzelen. Wat je echter veel meer terug zal zien is het adventure-genre. Zo zul je geregeld tot de conclusie komen dat je enkel verder komen kan als je naar een bepaald richeltje of een bepaalde ventilatieschacht klimt. Dit is erg leuk ter afwisseling, maar helaas niet altijd goed uitgewerkt. Zo zijn stukken die je moet klimmen soms simpelweg frustrerend. Dit komt doordat je tijdens het klimmen in third-person en tijdens het lopen op de blokken in first-person speelt. Dit, in combinatie met de donkere omgevingen, zorgt ervoor dat je constant aan het oriënteren bent om geen fouten te maken.
De belangrijkste steunpilaar voor de Riddick-serie is echter altijd stealth geweest. Met een leuk arsenaal aan messen en omgevingen vol schaduwrijke plekken was het altijd de kunst van het sluipen die mij erg kon bekoren. In Assault on Dark Athena is daar echter een klein beetje verandering in gekomen. De game is namelijk, in vergelijking met haar voorganger, een stuk meer gericht op de shooter- actie. Daardoor vind je jezelf vaak in omgevingen waarin je moeilijk ongezien kan blijven. Vaak zul je aangewezen zijn op de wapens die aan vermoorde drones, een soort gehersenspoelde gevangenen, vastzitten. Persoonlijk vond ik dit best jammer, aangezien het sluipen veel meer voldoening geeft. Het probleem is dat je door de levelopbouw vaak met je stealthwapens een grote afstand tot de tegenstander te overbruggen hebt. Een combinatie die vrij vervelend kan uitpakken.
Al deze verschillende bezigheden worden verpakt aangeleverd in twee verhaallijnen. De game bevat dus eigenlijk twee games. De eerste verhaallijn is een remake van Escape From Butcher Bay, die oorspronkelijk verscheen op de Xbox en nu helemaal opgepoetst speelbaar is als je Assault on Dark Athena koopt. De game doet het verrassend goed en kan wat betreft grafische pracht prima meekomen met de hedendaagse standaard. Daarnaast is het leuk dat de game, die door de pers lovend werd ontvangen, maar slecht verkocht, als nog te spelen is. Toch is de tweede verhaallijn wel wat beter naar mijn mening, vooral omdat de afwerking gewoon een stuk beter is. In Escape From Butcher Bay kom je namelijk helaas nog teveel vervelende foutjes tegen.
"Je hebt sterk het gevoel je in een ware film te bevinden"
Waar je in deeltje één uiteindelijk uit Butcher Bay kan ontsnappen zul je, reizende door de ruimte, opgepikt worden door Dark Athena, een piratenschip. Jij weet gelukkig te ontkomen, en wat volgt is een wervelende en leuke verhaallijn, die jou kennis laat maken met allerlei verschillende genres. Hierdoor heb je sterk het gevoel in een ware film te spelen. Naast de variabele spelmogelijkheden zijn ook de omgevingen lekker verschillend en hieruit blijkt zeker de zorg van de makers voor de game.
Je moet deze game zeker kopen als je wilt genieten van deze (twee) verhaallijn(en), maar de aanschaf zul je toch moeten overwegen als je de game wil gaan spelen voor zijn multiplayer. Deze is namelijk, vooral doordat het stealthconcept zich er niet zo voor leent, niet aan te raden. Naast gebruikelijke modi als Team Deathmatch, Deathmatch en Capture The Flag is er een modus die wel even het proberen waard is, Pitch Black genaamd. Hier is één speler de jagende Riddick die met zijn eyeshine, een speciaal soort nightvision, veel beter ziet dat de andere spelers met hun nightvision. Een leuk idee, maar ook weer niet houdbaar genoeg om het meerspeleronderdeel van deze game te redden, helaas.
