Review: The Last Remnant

Om de verkoop van de Xbox 360 in Japan te bevorderen, lanceerde Square Enix The Last Remnant voor de Xbox 360 en hield deze een hele tijd exclusief voor dit platform. Nu is het spel eindelijk ook op de PC uitgebracht. Een verbetering? Dat lees je hier.

Hoge eisen, hoge kwaliteit?

Zodra ik het spel in handen kreeg, keek ik eerst even op de achterkant van het spel naar de systeemeisen. Die liggen behoorlijk hoog, dus dan moet het spel er wel goed uitzien, dacht ik bij mezelf. En inderdaad, zelfs op de laagste grafische stand ziet het spel er nog prachtig uit. Omgevingen zijn bijzonder gedetailleerd en ook de personages zien er prima uit. Het enige minpunt hier is het laden van textures, wat soms overdreven lang duurt. Het duurt soms wel twee seconden voordat ook de textures van de omgevingen en personages geladen zijn, waardoor je in het begin vaak even naar vrij kale gebieden zit te kijken.

Spraakmakende personages

Je volgt in dit spel het verhaal van Rush, een sympathieke jongeman die weinig kaas heeft gegeten van goede manieren in koninklijk gezelschap. Als op een dag zijn zusje plotseling wordt ontvoerd, gaat hij op zoek naar haar. Hij belandt al vrij snel middenin een grote veldslag en komt zo in contact met de hogere kringen van de stad Athlum, die dan besluiten om Rush te helpen in zijn zoektocht. Maar ze hebben zo hun eigen redenen om Rush te helpen. De zoektocht naar de Remnants, magische voorwerpen uit het verleden, is losgebarsten.

Of toch niet?

Een interessant verhaal met een spraakmakende hoofdpersoon, dus wat kan er misgaan? Heel veel, Rush is namelijk de enige spraakmakende persoon van het hele spel, alle andere personages ben je na enige tijd alweer vergeten. Een reden om dit spel te mijden? Dat niet, want het verhaal zelf is wel leuk om te volgen.

Diepgaande gevechten

Het belangrijkste van een RPG is toch meestal het gevechtsysteem, dus hoe zit dat hier in elkaar? Waar je bij de meeste RPG’s het gevecht ingaat met slecht een paar eenheden die je één voor één moet vertellen wat ze moeten doen, zijn de gevechten hier een stuk grootschaliger. Je gaat hier met verschillende ‘Unions’ het gevecht in, die samengesteld zijn uit tot 5 eenheden. Naarmate je verder komt in het verhaal, kun je steeds meer ‘Unions’ tegelijk meenemen het gevecht in. Dit is ook wel nodig, want de gevechten worden al vrij snel aardig pittig, geen spel dus voor nieuwkomers in het RPG-genre. De gevechten zelf zijn behoorlijk uitgebreid. Tijdens een gevecht moet je rekening houden met bijvoorbeeld zwaktes van vijanden, je moraal, het moraal van je tegenstanders en je positie ten opzichte van tegenstanders. Dit geeft de gevechten een leuke, strategische twist, maar het duurt even voor je alles onder de knie hebt, al heb je nog zoveel RPG’s gespeeld.

Maak je klaar voor een lang weekend

Met het verhaal op zich zul je al enkele tientallen uurtjes bezig zijn, maar daar blijft het niet bij. In het spel zitten namelijk nog tientallen side-quests die je kunt doen en een heleboel plekken om te bezoeken waar je met het verhaal nooit zou komen.

Uiteindelijk is dit vooral een spel voor de RPG-veteranen, die graag een diepgaand gevechtsysteem willen met een pittige moeilijkheidsgraad. Het verhaal zelf is tof en ook redelijk lang, alleen jammer dat de personages, op Rush na, niet erg tot de verbeelding spreken. Tel daar alle side-quests en verborgen plekken bij op en je hebt een spel waar je heel lang mee zoet kunt zijn.