StormRise maakt verwachting niet waar

In deze periode van het jaar is het vooral kijken naar twee typen games: de filmgames en de experimentele games. Af en toe komen er ook toppers voorbij, maar voor het grootste deel zie je in de maanden april, mei en juni de eerste twee soorten games voorbij komen. Met StormRise kreeg ik van de week een experimentele game op mijn deurmat: een Real Time Strategy op de consoles. Het experiment lijkt me vrij bekend, aangezien men over het algemeen zegt dat een RTS niet gemaakt is voor de console-controls. Maar of het experiment daadwerkelijk geslaagd is, dat lees je hier.

Met Red Alert 3 en Empire: Total War leek de RTS-gamer alweer aardig verwend het afgelopen half jaar. Toch wil The Creative Assembly de markt nog voller maken met StormRise, maar het doel lijkt aardig riskant. Waar RA3 en E:TW zich vooral of geheel op de PC richten, is de doelgroep van StormRise meer de console-gamer en dat valt te merken.

Zweep erbij en spelen maar!

StormRise was voor zijn release al veelvoudig in het nieuws, omdat men (weer) zei dat we eindelijk een goede RTS voor de consoles zouden krijgen. Ik moet zeggen dat het er in het begin ook naar uitzag dat de basis in ieder geval goed was. Daar blijf ik trouwens ook bij. Je bestuurt je units door middel van Whip Select. Dit houdt in dat je met de rechterpook je mannetjes kan selecteren. Elke unit of elk groepje units heeft een icoon boven het hoofd. Als je daarheen wijst met Whip Select dan selecteer je die unit en switch je in een poep en een scheet naar hen toe. Vervolgens kun je ze met de linkerpook en X besturen. Het lijkt allemaal ideaal, maar er komen enkele vervelende kanttekeningen bij kijken.

Third-person-action

Eén van die kanttekeningen is het feit dat het spel vanuit de derde persoon gespeeld wordt. Normaliter kijk je bij een RTS altijd van bovenaf, maar hier kijk je mee bij de unit die je geselecteerd hebt. Zo is het dus heel onoverzichtelijk als je verschillende units over de hele map hebt staan. Stel dat je hoort dat je units worden aangevallen, maar je weet niet waar. Dan kun je wel eerst gaan zoeken, maar tegen de tijd dat je ze gevonden hebt, zijn je mannetjes al dood en dat is heel frustrerend.

Daarnaast kun je vanuit de derde persoon heel moeilijk een strategische aanval opzetten. Het is wenselijk dat je je tegenstanders vanuit verschillende hoeken aanvalt, maar daar zit het probleem. Je kunt slechts een beperkt aantal units in één keer selecteren. Dus als je vijand lekker op zijn luie krent zit te wachten tot jij komt aanvallen met een klein flutje units, dan word je constant afgeschoten, voordat je ook maar een schot kunt lossen. Wil je echt van verschillende kanten aanvallen, dan moet je eerst je zuidelijke troepen selecteren en laten aanvallen, vervolgens switch je naar je westelijke troepen en laat je die aanvallen. Zodra west echter aankomt, is zuid al dood, omdat je tegenstander jou met een heel arsenaal opwacht en bovendien eerder begint met schieten dan je eigen units. Echt verschrikkelijk vervelend.

Schrikbarende A.I.

Maar daar blijft het niet bij. Je units doen namelijk geen enkele moeite om initiatief te nemen. Als je ze op je tegenstander af stuurt, dan lopen ze eerst naar hen toe tot een afstand waar je ze haast kan slaan, waarna ze pas schieten. Uiteraard komen ze niet op deze positie, want tegen de tijd dat ze daar zijn, zijn ze allang doodgeschoten. Je mannetjes laten zich dus gewoon lekker beschieten zonder ook maar enig weerwoord te geven. Absoluut een zwaar minpunt.

Buggy en grafisch ondermaats

Nog twee dingen die de game punten kosten zijn de graphics en de veelvuldig voorkomende bugs. Allereerst de graphics, want dit is echt lachwekkend. Het lijkt wel alsof de ontwikkelaar dacht met alleen Whip Select een goede game te hebben en de rest daardoor dus te verwaarlozen. Grafisch stelt de game niets voor en af en toe kun je de pixels gewoon zien zitten. Een schande voor de huidige generatie games.

Daarnaast heb je de bugs, die minstens zo raar zijn. Terwijl je een veldslag hebt, staan jouw mannetjes lekker op de mannetjes van de tegenstander te schieten en vice versa. Als de healthbalk van één van beide echter leeg is, blijven ze gewoon vrolijk doorschieten. Tot er op een gegeven moment niemand iets doet en vervolgens vallen de units bij bosjes op de grond. Een beetje een vreemd verhaal als je het mij vraagt.

Toch nog iets goeds

Er zijn echter ook dingen die wel goed gedaan zijn. Naast het idee van Whip Select dat in principe gewoon briljant is, zijn de maps ook heel creatief in elkaar gezet. Het enige probleem is dat je door het camerastandpunt niet heel veel rondom je kunt zien. Het punt in de maps is namelijk dat alles ook op grote hoogte kan afspelen, dus op de daken van de gebouwen. Hierdoor kun je alleen zien, wat zich in jouw kleine straatje afspeelt. Je kunt uit de maps eigenlijk pas het meeste halen, als je ze echt goed kent, maar velen zullen door het spel zelf niet zover in de game willen gaan.

Gevoel van onmacht

Al deze dingen geven je uiteindelijk gewoon een gevoel van onmacht. Doordat je je units niet en masse kan laten aanvallen en ze dus steeds moet zien sterven, heb je absoluut niet het gevoel de controle over het slagveld te hebben, zoals het wel hoort te zijn. De third-person-view is hier de grootste schuldige aan. Als je alles gewoon van bovenaf zou kunnen bekijken, was het met deze game nog niet eens zo heel slecht geweest. Het is jammer voor de ontwikkelaar dat ze dat niet meer kunnen veranderen, want dan had ik waarschijnlijk niet zo negatief hoeven te zijn.

StormRise is een typisch geval van een mislukt experiment. Het idee erachter is innovatief en briljant, maar de uitvoering laat zeer veel te wensen over. Je hebt in deze RTS een gevoel van onmacht, terwijl je als commander juist de macht over het strijdveld moet bezitten. Bovendien ziet het er grafisch ondermaats uit en zijn er vervelende bugs, die het spelen niet leuker maken. Voeg daar een verschrikkelijke A.I. aan toe en het fiasco is compleet. Jammer, want in potentie had deze game ons veel te bieden. Op naar deeltje twee dan maar?