The Path: pas op voor de wolf

Het meest bekende sprookje in de wereld zou wel eens Roodkapje kunnen zijn. De gebroeders Grimm schreven de bekendste versie neer, maar er zijn ontelbare varianten en verklaringen van het verhaal. Tale of Tales komt nu met een horror-versie van Roodkapje in de vorm van een videogame.

Het woord videogame is echter een oneerbiedige benaming voor The Path. Games krijgen niet vaak een releaseparty in het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (MuKHA). The Path is meer artistiek en vergelijkbaar met Okami en Flower. Vergelijkbaar in de mate dat je kunstwerken met elkaar vergelijkt, want hoe vergelijk je appelen met peren?

Red Girls

Je kruipt niet in de huid van één personage, er zijn zes eigenzinnige versies van Roodkapje voor handen. Carmen, Ginger, Robin, Rose, Ruby en Scarlet hebben elk hun eigen karakter en eigenaardigheden. Wat moeten de Red Girls doen? Hun oma bezoeken diep in het donkere bos. Ben je lui en doelgericht? Dan ga je waarschijnlijk recht op doel af en volg je het pad naar oma's huis. Denk nog maar eens na, want het woord FAILURE is alles wat je krijgt.

Wolf

The Path draait juist rond de angsten en interesses van de Red Girls. Speel het spel traag en probeer niet te lopen. De gameplay is traag door de aanpak, maar The Path is niet gemaakt voor ongeduldige mensen. Traag wandelen komt de interactie met omgeving alleen maar ten goede. Dwaal van het pad af en ontmoet de “wolf”. Een entiteit in zes verschillende vormen, één voor elk meisje. Na de ontmoeting met de “wolf” wordt het scherm zwart en laten de ontwikkelaars jou fantasie aan het werk. Een moment later lig je bewusteloos voor grootmoeders huis en heb je nauwelijks nog kracht om op te staan. Iemand met een Freudiaanse ingesteldheid denkt waarschijnlijk aan een verkrachting, maar waarom niet aan iets anders? Zegt de interpretatie iets over de makers of over jou?

Grootmoeder

Wat er volgt wanneer je grootmoeders huis betreed, lijkt op een slechte (of goede) trip. Puur gameplaygewijs is het genoeg om de “wolf” te ontmoeten. Maar het aantal kamers dat je betreed voor je bij grootmoeder komt, wordt bepaald door de voorwerpen die je hebt gevonden tijdens je dwaaltocht. In het huis heb je weinig bewegingsvrijheid, maar ik was gewoonweg gefascineerd door de symboliek van wat je te zien krijgt. Je volgt een vast pad, maar kijk gerust rond en geniet.

Parel

Samen met de symboliek in de game, is er een hoofdrol weggelegd voor het audiovisuele vlak. Het donkere kleurenpalet, eigenwijze soundtrack (geniale pianomuziek) en het gespeel met contrasten zorgen voor rillingen over je rug, zeker wanneer je The Path benadert met veel inlevingsvermogen. Visueel is het bos misschien iets minder dan grootmoeders huis, maar dit is normaal. Probeer in een bos bij nacht maar eens duidelijk alle kleuren te onderscheiden.

Mankementen

Het echter niet al rozengeur en maneschijn, er zijn helaas enkele kleine mankementen. De personage die hier en daar door het boos dwalen, bewegen soms stroef en een boom zorgt soms voor personages die blijven hangen. Hetzelfde geldt voor jou personage, soms loop je traag en een andere maal loop je gewoon door een boom heen. Je oriëntatievermogen wordt soms ook op de proef gesteld, hier en daar krijg je wel een richtingaanwijzer maar die verdwijnt soms in een lichte achtergrond. Misschien een nog een uitdaging voor de lezers: probeer een rechte lijn aan te houden in een bos. Binnen de kortste keer draai je in cirkels rond.

Enkele kleine technische mankementen achterwege gelaten, is The Path een meesterwerk. Een ware verademing tussen de commerciële games. De meningen zijn verdeeld, maar of het nu voer voor pedofielen, een stukje poëzie of een interactief kunstwerk is, voor de schamele prijs van €7,90 mag de game niet in je collectie ontbreken.