Guitar Hero: World Tour slaat zijn slag!

Inmiddels is een muziekgame niet zo’n heel raar fenomeen meer. Met Rock Band en Guitar Hero hebben we in Nederland inmiddels twee sterke franchises in de winkel liggen. Nu Rock Revolution op komst is, wordt het muziekgenre nog verder uitgebreid. Hoewel ik aan laatstgenoemde ietwat twijfel, heb ik met de eerste twee inmiddels een hele goede band geschept. Zo kan er geen dag voorbij gaan, zonder dat ik even met mijn plastic instrumenten heb gespeeld. De vraag welke beter is, ga ik (nog) niet beantwoorden, maar in mijn optiek werd het wel tijd dat we bij jouwGames Guitar Hero: World Tour eens grondig onder de loep namen. Aan mij deze schone taak.

Natuurlijk weet iedereen onderhand wel waar Guitar Hero om draait, maar ik zal het voor de onoplettende gamer (lees: noob) nog een keertje uitleggen. In Guitar Hero is het de bedoeling om met verschillende instrumenten nummers na te spelen. Dit kan met de gitaar, het drumstel en de microfoon. Uiteraard is er in de gitaar zowel de lead als de bas opgenomen, die apart bespeelbaar zijn. Op het scherm komen er, nadat je de boel hebt aangesloten, kleurtjes op een langwerpige balk, de highway, tevoorschijn, die corresponderen met de knoppen op de instrumenten. Door deze knopcombinaties te spelen, rock je jezelf door een shitload aan rock- en metalnummers. Je geheugen een beetje opgefrist? Mooi! Dan gaan we nu door met de review.

Nieuwe instrumenten!

Het belangrijkste van Guitar Hero: World Tour is het feit dat Neversoft een nieuwe weg is ingeslagen. Afijn… nieuw, misschien is vernieuwend een beter woord. Naast de lead- en basgitaar zijn nu ook de drums en vocals toegevoegd aan de game. Dit brengt de nodige vernieuwing met zich mee. Het drumstel bijvoorbeeld, dat je een lekker rockgevoel geeft, heeft vijf pads. Drie trommels en twee bekkens, waardoor het allemaal behoorlijk ‘echt’ lijkt. Groot voordeel aan het drumstel is ook dat het draadloos is, waardoor je misschien wel eens batterijen moet vervangen, maar waardoor je ook geen vervelende wirwar aan draden krijgt! Naast de vijf pads, heb je natuurlijk ook nog het baspedaal. Dit wordt op het scherm aangegeven door middel van een paarse balk dwars over de highway heen.

Ook de microfoon is nieuw ten opzichte van Guitar Hero 3. Je kunt nu ook lekker meeblèren met de nummers die in het spel verwerkt zitten. Wat hier echter heel vervelend aan is, is dat je per woord wordt beoordeeld. Dit houdt in dat je elk woord goed moet zingen, wil je een nummer 100% goed spelen. Fijner is het, als het per zin wordt gerekend, zodat de kans op perfectie iets groter is. Ook vind ik dat de zangbalk een beetje onoverzichtelijk is en wat nog wel het vervelendst is, soms heb je hele stukken niets. Er is voor de zanger tijdens de solo praktisch geen vertier. Ja, af en toe wat zinloos geschreeuw, maar het doel daarvan is me na een half jaar nog niet duidelijk.

Ook de gitaar wil ik nog even aanhalen in de vernieuwingen. Nou is het instrument op zich natuurlijk al bekend, maar op de gitaar zit een nieuwe functie, namelijk de sliderbar. Door hierop te tikken, kun je normaliter noten spelen, in plaats van de strumbar te gebruiken, die gewoonlijk wordt gebruikt om de noten te spelen. Maar naast de normale stukken zitten in sommige nummers ook slider-sections. Deze worden aangegeven met een paarse streep die de noten verbindt. Deze noten kun je met de gewone knoppen spelen, zonder dat je ze hoeft aan te slaan, maar je kunt ook sliden over de sliderbar. Bij dit proces kun je met je vinger over de sliderbar de desbetreffende kleur aantikken en steeds naar een andere noot sliden. Dit geeft het gitaar spelen een heerlijke vibe, waardoor het net even iets specialer wordt.

Zowel moeilijker als makkelijker

Nog iets waardoor het gitaarspelen specialer wordt, en dan vooral het basgedeelte, zijn de open-notes. Deze komen enkel voor in de baspartij en maken het doorgaans saaie bassistenleven iets spannender. Bij de open-notes moet je geen knop ingedrukt houden, alleen maar strummen. Dit zorgt voor wat afwisseling in de bascharts, waardoor het allemaal net even wat uitdagender wordt om bassist te zijn.

Aan de andere kant is de game ook kindvriendelijker gemaakt. Er is namelijk een nieuwe modus ingevoerd: de Beginner-modus. Dit is eigenlijk gewoon een moeilijkheidsgraad die nog onder easy staat. Hierbij hoef je bijvoorbeeld alleen maar te strummen op het juiste moment of bij de drums op het goede moment te slaan. Ook afgaan is op deze moeilijkheidsgraad heel wat lastiger, waardoor het ook voor je neefje of nichtje van vijf jaar een leuk tijdverdrijf is.

Epic band fail!

Met al deze instrumenten zul je snel geneigd zijn om wat vrienden uit te nodigen en lekker de multiplayer erbij te pakken. Dit is uiteraard geen rare gedachte, maar de multiplayer is door Neversoft behoorlijk lastig gemaakt. Je hebt namelijk een gezamenlijke rock-meter en starpower-meter. De rock-meter laat zien hoe goed of slecht je speelt en des te slechter je speelt, des te lager de rock-meter. Als die helemaal links is, dan ben je af en moet je opnieuw. Starpower is een speciale kracht, die je door de nummers heen verzamelt, waar je extra punten mee kunt pakken en jezelf makkelijker naar rechts speelt op de rock-meter.

Het grote punt is hier dus dat je allemaal af gaat als er ook maar één iemand slecht speelt en de rest van de band het helemaal foutloos doet. Dit kan natuurlijk tot vervelende frustraties en echtscheidingen leiden. Ik pleit hier dan ook voor aparte rock-meters en hopelijk doet Neversoft hier wat mee, want dit is een zwaar minpunt voor een game die het toch van de vermakelijke multiplayer moet hebben!

Creativiteit fail!

Nog een minpuntje dat ook een pluspunt met zich meedraagt, is de Song Creator. Hier kun je zelf nummers in elkaar flansen en die via GH: Tunes online gooien. Dit is allemaal heel uitgebreid en geweldig leuk als je er de tijd voor neemt en er verstand van hebt. Waar Neversoft schijnbaar vanuit is gegaan, is dat mensen perfectionisten zijn met een knobbel voor creativiteit. Dit is echter niet zo. We zijn lui. Ja! Jij ook! Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar het grootste deel zal niet de tijd nemen om een geweldig meesterwerk in elkaar te flansen en daarvoor is het ook gewoon te moeilijk.

Als je er eenmaal inzit echter en je kunt echt die nummers zelf maken, dan zal het voor oneindig veel speelplezier zorgen. Daarom zie ik het ook als een pluspunt, maar het had stiekem wel iets makkelijker gemaakt mogen worden. Nou ben ik zelf niet geboren met een knobbel voor creativiteit, maar ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn, die hier moeite mee heeft.

Musica!

Na al een hele lijst aan punten te hebben genoemd, heb ik eigenlijk nog één ding niet verteld en in een muziekgame is dit vrij belangrijk: de setlist! Hier en daar wordt behoorlijk kritiek geleverd op de setlist in Guitar Hero: World Tour en enerzijds vind ik die kritiek misplaatst. Toegegeven, de setlist had wel iets pittiger mogen zijn met wat meer keiharde metal, maar het is niet enkel kommer en kwel. Waar Neversoft vooral rekening mee heeft gehouden, is het totaalplaatje. Een game die niet alleen voor de hardcore-gamers is, maar voor de hele familie. Nou moet ik zeggen dat ik dit normaliter niet support, maar in dit geval denk ik dat de afweging mooi is.

Er zit genoeg muziek in die mijn vader ook leuk vindt en daarmee kan ik hem gunstig stemmen, als hij misschien een beetje chagrijnig wordt van de death metal. Als je enkel keiharde gitaar- en drumsolo’s in een game gooit, dan heb je de kans dat ouders de game in no-time het raam uitgooien vanwege de oorslopende herrie, die er uit komt. Uiteindelijk koester ik nog altijd de hoop dat er eens een Iron Maiden pakket verschijnt, maar die kans zit er vooralsnog helaas niet in.

Guitar Hero: World Tour mogen we een geslaagd vervolg noemen in de reeds populaire franchise. Wat opvalt, is dat Neversoft toch meer naar het totaalplaatje is gaan kijken en ook de casual-gamer meer bij het geheel is gaan betrekken. Dit is misschien niet altijd leuk, maar uiteindelijk houd je een hele leuke game over, die je zeker voor een flink aantal uren geboeid kan houden. Een spel als dit speel je namelijk niet een week om het vervolgens in de kast te leggen. Nee, dit speel je elke dag kort, maar wel een jaar lang, zodat het rendement van de ietwat dure hardware uiteindelijk wel om de hoek komt kijken. Ik verzeker je, als je Guitar Hero: World Tour koopt, zul je geen spijt krijgen!