Het Eeuwige Muziekstuk is terug!

Ik vind de wereld maar vreemd. Ik heb miljoenen vragen en maar weinig tijd. Eén van die vragen stel ik aan alle uitgevers die spellen uitgeven voor de PS3. Waarom komen er zo bar weinig (goede) RPG's uit voor de PS3? In de laatste maanden heb ik het internet afgezocht naar waardige RPG's voor mijn PS3. Er kwamen echter drie passende resultaten binnen. Eén daarvan is Eternal Sonata, een RPG die vorig jaar ook op de Xbox 360 verscheen. Eindelijk kon ik me weer eens terugtrekken uit de normale wereld en me mee laten slepen in de fascinerende wereld van Eternal Sonata.

Ik weet dat er genoeg goede RPG's op de markt te krijgen zijn voor de PSP en DS, maar die zijn niet next-gen waardig. Mijn oog verlangde naar de wonderen die de PS3 op technisch gebied kan produceren. En Eternal Sonata weet behoorlijk goed aan deze verlangens te voldoen. Eternal Sonata heeft een originele, doch vermakelijke cell-shaded stijl, die ik ten zeerste kan waarderen. De personages hebben een strakke, mysterieuze tint en de omgeving ziet er gedetailleerd en kleurrijk uit. De combinatie van deze twee soorten graphics zorgt ervoor dat je meegezogen wordt. Alles is kleurrijk en vol fantasie, zodat menig RPG-liefhebber wel zoet is voor de komende uurtjes.

Meestal begin ik met het bespreken van het verhaal, omdat dat toch het belangrijkste is in een RPG. Toch ben ik nu begonnen met de graphics, simpelweg omdat die mij vanaf het begin aanspraken en mij deden verbazen over de kwaliteit van de PS3. Dat betekent echter niet dat het verhaal minder met mij doet dan de beeldkwaliteit, want dat is niet zo. In het eerste hoofdstuk van de game, speel je eigenlijk twee verschillende verhalen, die later in elkaar zullen smelten tot het hoofdverhaal. Het verhaal draait om de wereldberoemde pianist Chopin, die zijn laatste dagen op zijn sterfbed meemaakt. In zijn laatste droom speelt ons verhaal af. In deze droom ontmoet hij het onzekere meisje Polka en de avonturistische Allegretto en Beat. Deze drie willen naar de koning om de problemen in het land uit te leggen. De wereld waarin dit zich allemaal afspeelt is dus een fantasiewereld, in de droom van Chopin.

Japans of Engels?

Het is werkelijk waar een prachtig verhaal dat door middel van verschillende lange dialogen wordt uitgelegd. De opties in Eternal Sonata bieden de mogelijkheid om de gesproken stemmen in het Engels uit te voeren, maar ook het origineel Japans is een mogelijkheid. Zelf heb ik heel het spel gespeeld met de Japanse stemmen, omdat ik het leuk vind om het origineel te horen. In deze PS3-versie zijn sommige dialogen echter aangepast en de ondertitels, in het Engels, aangepast. Dit is gedaan zodat het verhaal uiteindelijk beter begrepen zou worden. Er is dus niet veel verschil tussen de Xbox 360-versie, die vorig jaar verscheen, en deze PS3-versie. Misschien is dat ook het beste, want iets wat bijna perfect is, moet ook bijna perfect blijven. In mijn ogen bestaat er geen perfectie, dus laat het maar lekker op bijna perfect. Een ander topic dat Eternal Sonata origineel maakt, is het vechtsysteem, dat een combinatie is van turn-based en real-time.

Misschien klinkt het wat vreemd, een combinatie van iets wat totaal het tegenovergestelde is van elkaar, maar het zijn toch naaste gelijken. Het vechtsysteem wijkt in het eerste opzicht niet veel af van het turn-based-principe; ieder team kan om de beurt één of meerdere acties uitvoeren en dan is de tegenstander aan de beurt. Ook Eternal Sonata wijkt niet van dit script af. Ten minste, niet op het eerste gezicht. Als de speler aan de beurt is, heeft hij een x-aantal secondes, afhankelijk van je teamlevel, om acties uit te voeren. Als je je eerste stap hebt gezet, wordt de tijdmeter aan de linkerkant van het scherm actief en begint af te tellen. Je hebt dan tot 0.00 secondes om acties uit te voeren. In die tijd kun je bijvoorbeeld aanvallen, verdedigen of items gebruiken. Elke aanval neemt een x-aantal secondes in beslag, maar als je de tegenstander ook daadwerkelijk raakt, krijg je er weer een tiende seconde bij. Is je tijd op, dan is de volgende in je team aan de beurt. In de tussentijd dat jij of een ander aan de beurt is, kan niemand anders bewegen. Hierdoor wordt het turn-based systeem goed in evenwicht gehouden. Is iedereen in je team aan de beurt geweest, dan mag de tegenstander aanvallen. Het klinkt misschien ietwat ingewikkeld, maar ik verzeker je dat je het binnen een kwartier onder de spreekwoordelijke knie zult hebben.

Eternal Sonata

Zoals ik al eerder heb uitgelegd, gaat Eternal Sonata over de bekende componist Chopin. De muziekstukken die in het spel verwerkt zitten, zijn ook onder meer bedacht door Chopin en uitgevoerd door de wereldberoemde Stanislav Bunin. Tussen de verhaallijn door kunnen er bekende pianostukken van Chopin worden vrijgespeeld. Een voorbeeld daarvan is Revolutionary Etude. Het bijzondere aan het vrijspelen van deze stukken is dat je meteen een berg aan informatie voorgeschoteld krijgt aan het verleden van de muziekstukken. De muziek van Chopin is dan ook één van de hoofdonderwerpen van de game. Eternal Sonata betekent dan ook niet voor niets Eeuwig Muziekstuk.

Toch mist Eternal Sonata een kritisch punt dat altijd belangrijk is in een RPG, namelijk uitdaging. De gevechten en de puzzels zijn namelijk niet geweldig moeilijk. De weg vinden is sowieso niet moeilijk, omdat de paden zo zijn gemaakt dat je altijd wel op een weg uitkomt, of het pad moet leiden naar een schat of geheime route. Naast het vinden van de weg, zijn ook de puzzels niet erg moeilijk. Daarnaast bieden alle gevechten, op enkele eindbazen na, niet erg veel uitdaging en wals je meestal zo over de vijandelijke monsters heen, als je tenminste een beetje getraind hebt. Het is ook weer niet zo dat je zonder de nodige XP overal vrolijk doorheen wandelt. Menig RPG-fanaat zal toch wel van tijd tot tijd even stoppen om zijn karakters te trainen. In Eternal Sonata is dit ook nodig, maar alleen voor de eindbazen. Die zijn wat pittiger en dan komt het nodige strategische inzicht om de hoek kijken. Ondanks het gebrek aan echte uitdaging is het bevechten van monsters gewoon enorm leuk en worden de gevechten goed in afwisseling gebracht door de dialogen. Gewoon top dus!

Eternal Sonata is in mijn ogen een grote aanwinst voor de PS3 en ik denk dat Namco Bandai geen spijt gaat krijgen dat ze deze topper naar de PS3 hebben gebracht. Zelf vind ik het één van de betere RPG's op het moment en ik denk dat iedere RPG-liefhebber hier wel een grof aantal uurtjes mee zoet zal zijn. Als je van echte uitdaging houdt, moet je wel even oppassen bij deze titel, want hij kan best gemakkelijk zijn. Toch zullen ook die mensen zich volledig gaan vermaken, dat weet ik gewoon zeker!