Pokémon Ranger: Shadows of Almia

Eén van de bekendste series van dit moment is nog altijd Pokémon. Er worden dan ook nog steeds spellen van Pokémon ontwikkeld. Maar om de fans tussen de spellen in de hoofdserie zoet te houden, wordt er soms ook een spin-off uitgegeven. Pokémon Ranger was hier één van. Aangezien het eerste deel redelijk goed werd ontvangen, vond Nintendo het nodig om een vervolg hierop uit te brengen. Maar is dit deel goed genoeg om zijn voorganger te overtreffen, of zit Nintendo hier op een dood spoor?

Vriendschap gaat voor alles

Zodra je begint te spelen, krijg je gelijk de opdracht om een Pikachu te vangen. Het vangen van een Pokémon is heel erg simpel. Het werkt bijna hetzelfde als in Pokémon Ranger, maar dan met een paar lichte aanpassingen. Om een Pokémon te vangen, zul je met je stylus rondjes om de Pokémon heen moeten draaien om een zogenaamde vriendschapsmeter te vullen. Dat metertje is wel iets nieuws in dit spel. Waar je in de vorige Ranger nog een bepaald aantal ononderbroken rondjes om de Pokémon heen moest draaien, zul je in dit nieuwe deel het vriendschapsmetertje moeten vullen. Als je namelijk een rondje om de Pokémon gedraaid hebt, wordt een deel van jouw vriendschap op die Pokémon overgedragen. Hoe ze het doen, weet ik niet, maar het werkt wel.

Je begint je reis als leerling op een rangerschool. Hier leer je langzaamaan de fijne kneepjes van het rangervak. Alles begint vredig in de wereld van Almia, maar al snel blijkt er iets niet helemaal in de hand te zijn. Pokémon worden namelijk massaal gehypnotiseerd door team Dim Sum, dus de rangers hebben jouw hulp nodig om ze te verslaan! Het verhaal begint eigenlijk vrij kinderachtig, maar krijgt later een iets serieuzere inbreng, al blijft het nog steeds duidelijk op kinderen gericht. Ook is het verhaal behoorlijk lineair.

Simpliciteit heerst

Iets anders waar je de kinderlijke insteek in terugvindt, dat zijn de omgevingen en grotten. Alle puzzels bestaan eigenlijk uit het uit de weg ruimen van een obstakel. Om bijvoorbeeld een steen uit de weg te ruimen, hoef je alleen maar een Pokémon te vangen met de aanval ‘Crush’ en je bent klaar. Ze vertellen je vaak zelfs wat voor Pokémon je op bepaalde momenten nodig hebt. Het idee van deze zogenaamde ‘Area Clear’ is wel erg tof, zo kon ik voor mezelf al tientallen redelijk pittige puzzels hiermee bedenken, maar helaas zijn de puzzels die in het spel zitten te simpel voor woorden.

Een ander nieuw aspect in Shadows of Almia is de ‘Quest’. Niet alleen de Pokémon, maar ook de gewone burgers hebben dit keer je hulp nodig. Deze quests zijn optioneel, maar je kunt er wel een leuke beloning voor verwachten. Over het algemeen houdt die beloning een upgrade voor je capture styler in, het apparaatje waar je de Pokémon mee vangt.

Ik kies jou, Manaphy!

Met het hoofdverhaal zelf zul je ongeveer vijftien uurtjes zoet zijn, maar als je er daarna nog niet op uitgekeken bent, is er altijd nog de mogelijkheid om nieuwe missies te downloaden via Wi-Fi Connection. Zo kun je op deze manier bijvoorbeeld een Manaphy-ei krijgen voor Pokémon Diamond en Pearl, eveneens verschenen voor de Nintendo DS, maar de meeste mensen zullen deze Pokémon al hebben.

Al met al hebben ze hier een redelijke game neergezet. Het vangsysteem uit de vorige Ranger staat als een huis en het is zelfs iets uitgebreid en verbeterd. Het spel zelf zal je wel zo’n vijftien uurtjes bezig houden en daarna is er altijd nog de mogelijkheid om nieuwe missies te downloaden, of quests van burgers uitvoeren. Jammer is wel de kinderachtige insteek, al brengt dit soms de nodige humor met zich mee. Ook de puzzels in grotten en dergelijke zijn veel te simpel en het verhaal is vrij lineair. Voor mensen die het vorige spel gespeeld hebben, zullen er waarschijnlijk te weinig nieuwe mogelijkheden toegevoegd zijn, maar voor een nieuwkomer is dit een prima moment om in te stappen, mits ze er geen problemen mee hebben dat het spel zo simpel is.