Review: Alone in The Dark: Inferno

Doe je lichten uit, ramen wijd open de gordijnen dicht. Zorg dat niemand thuis is, en geen geluid te horen is, behalve dan de wind die je vanuit je ramen hoort jagen. Je ziet de gordijnen wapperen en het begint te onweren. Vervolgens voel je de grond trillen en je ziet deze langzaam openkraken, het laat een vuurspoor na. Het komt steeds sneller op jou af, en alles wat het op zijn pad tegenkomt vernielt het. Je voelt de hitte van het vuur dat zich ondertussen heeft uitgebreid, en steeds verder zie je het wezen op je afkomen. Het monster is nu heel dicht bij je en jij valt in het gat waar het monster zich bevindt.....

Het bovenstaande is een typische een scène uit Alone in The Dark. Als je je dan ook nog eens prachtige geluiden kan voorstellen, in combinatie met flink wat spanning in je aderen, dan weet je ongeveer hoe ik mij gevoeld heb tijdens het spelen van het spel. Er zijn momenten geweest waarbij mijn mond openviel van de pracht op het scherm, en er zijn momenten waarbij ik heel dapper bezig was mijn personage te redden van de nabije ondergang. Alone in The Dark kun je dan ook een lekker horrorspel noemen met de nodige actie erin. Wil jij even in een typische horrorfilm spelen, dan is het verstandig om eens serieus verder te lezen.

Een serie vol actie, spanning, en opluchting.
Edward Carnby wordt wakker op een bed, en kan nog amper uit zijn ogen kijken. Na een aantal keer knipperen, ziet hij iemand die onder bewaking van een paar mannen met, bewapend met uzi’s, naar buiten wordt gebracht. Hij zou de volgende moeten zijn. Hij snapt eigenlijk niet wat er aan de hand is, en kan zich niets meer uit het verleden herrinneren. Nadat zijn kidneppers worden bedolven onder het vuur en hij uit het gebouw is ontsnapt en al regelmatig oog in oog heeft gestaan met een paar ranzige monsters, komt hij een man tegen die hem blijkt te kennen. Deze man verteld hem dat hij naar Central Park moet en tegen het kwaad moet vechten om zichzelf te redden. Daarnaast geeft hij Edward een amulet dat bepaalde krachten blijkt te bezitten.
Dan is het tijd om weg te rijden uit het gebouw, voordat het te laat is.

Na een moeilijke ontsnapping zie je achter je de straat openklappen. Het monster is van plan alle straten en gebouwen te mollen. Aan jou de taak om zo snel mogelijk naar Central Park te rijden. Wat ik tijdens de rit zag, was werkelijkwaar prachtig. Je ziet gebouwen, straten, en auto’s kapot gaan. De achtergrond muziek is om te zoenen en de nadruk ligt echt op de actie van jou en je auto. Op dit moment ben ik verliefd geworden op het spel, mijn mond viel open van de pracht, en ik had maar één doel: ik moest en zal het spel uitspelen. Het spel moet je eigenlijk zien als een tv-serie. Elk stukje van het spel is een scène. Het is dan ook zeker de moeite waard om de tussenfilmpjes te bekijken, je zult zeker genieten! Zodra je het spel opstart, krijg je dan ook elke keer een “previously on” te zien, zodat je gelijk weer in het spel gezogen wordt zodra je begint te spelen.

Openbreken, verbranden of schieten?!
In Alone in The dark speel jij in de derde of eerste persoon van Edward Carnby. Je vervolgt je weg door de verschillende gebieden, en elke keer kom je weer voor puzzels te staan die je moet oplossen om verder te komen. Als je even niet verder komt dan moet je goed naar je omgeving kijken of er misschien een uitweg is om verder te komen. Ook kom je voor momenten te staan waarop je op verschillende manieren verder kan komen. Een voorbeeld daarvan is een deur die op slot is. Je kunt hem dan in de fik steken, hem inslaan, of het slot eraf breken. Als je een vijand wil verslaan dan kun je dat ook op een aantal verschillende manieren doen, zolang je hem maar als hij bewusteloos is, in het vuur legt. Dat is namelijk de enige manier om definitief af te rekenen met de enge schepsels die het spel kent.

Een paar nadeeltjes die bij deze handelingen komen kijken, zijn de controls en de camera. Niet alle controls zijn even handig gekozen, wat soms erg vervelende situaties kan opleveren. Één knop heeft teveel functies, terwijl andere gewoon niet gebruikt worden. De camera kan soms ook behoorlijk irritant zijn. Deze draait niet altijd even goed mee met het personage waardoor er soms situaties ontstaan waarin je niet het zicht hebt dat je nodig hebt. Als je in eerste persoon speelt, dan is het beeld dat je ziet te beperkt om je goed te kunnen navigeren. Je kunt het een beetje vergelijken met je computerscherm. Als het goed is kun je nu de omgeving rondom je computerscherm ook nog zien, zonder dat je daar aandacht aan besteed. Bij Alone in The Dark gaat je zicht niet verder dan het computerscherm zelf, dat is dus erg klein. Hierdoor is het al niet meer fijn om in eerste persoon te spelen.

Alone in The Dark: Inferno
Alone in The Dark is onderhand al een half jaar uit voor de Wii, Xbox 360 en de PC. De PlayStation 3 versie liet echter op zich wachten. De makers van Alone in The Dark beloofden hiermee het spel te verbeteren, en extra content toe te voegen. Helaas kan ik niet zeggen dat het spel op het gebied van de kritiek erg verbeterd is. Op sommige momenten zijn de graphics beneden maat, terwijl op andere momenten je wel kan huilen van de pracht. De camera is nog steeds niet verbeterd en de controls nog steeds erg vervelend. Wat wel nageleefd is, is het toevoegen van extra content aan de verschillende episodes. Deze zijn zeker de moeite waard om te spelen, en de duur van het spel wordt hiermee zeker nog een aantal uurtjes verlengt.

Alone in The Dark is nog steeds vet. Je beleeft je eigen horrorverhaal, en hebt moeite om met het spel te stoppen. Als ik niet naar school moest, dan zou ik het spel ook in één ruk hebben uitgespeeld. Wat jammer is, is dat de besturing en sommige graphics nog steeds niet verbeterd zijn, wat soms de nodige frustraties oplevert. De extra content maakt dit eigenlijk nog wel een beetje goed. Ben je echter al in het bezit van Alone in The Dark voor de andere consoles, dan is het niet meer de moeite waard om hem nog aan te schaffen voor de PlayStation 3. Ben je echter iemand die nog geen exemplaar heeft, dan zal ik je aanraden naar de winkel te rennen. Tenminste..... als je durft!