Fable II: Grootser dan het eerste deel

Fable II is een erg gewilde game, zo merkte ik, toen ik het spel ging kopen. Bij de eerste winkel waar ik kwam, was het spel al uitverkocht. Bij de tweede winkel idem dito. Misschien de volgende winkel dan maar, dacht ik. En gelukkig, daar lag nog één exemplaar, de collectors edition. Dolblij ging ik ermee naar de kassa om af te rekenen. Ondertussen vertelde de verkoper mij dat hij jaloers was op mij, omdat ik het spel kocht. Hij wilde het spel ook heel graag hebben, maar hij vond het niet waard om er een Xbox 360 voor te kopen. Ook onze eigen Ellen denkt er, zo vernam ik later, precies hetzelfde over. Daarom zal ik jullie nu gaan vertellen waarom dit spel het zeker wel waard is om een Xbox 360 voor te kopen.

De ultieme vrijheid?

Een vogel staat voor vrijheid, dat weten de meesten wel. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat het spel begint met beelden van een vogeltje dat vrij rondfladdert, waarna we een mooie close-up krijgen van een dikke klodder vogelflats die op het hoofd van onze hoofdpersoon valt. Met deze beelden laat Fable II gelijk zien tot wat voor beelden het in staat is. Het spel ziet er namelijk prachtig en groots uit. Jammer is dan weer wel dat veel mensen er bijna hetzelfde uitzien. Iedere stad heeft dan wel weer andere inwoners, maar binnen de stad zelf zie je bijna geen verschil tussen, bijvoorbeeld, de kleermaker en de wapenverkoper.

Een belangrijk onderdeel van het spel, net zoals in het eerste deel, is vechten. De ontwikkelaars hebben hierbij geprobeerd om ‘alles onder één knop te zetten’. Dat is ze behoorlijk goed gelukt. Het is makkelijk en het werkt. Je gebruikt de X-knop voor je melee-wapen, de Y-knop voor je langeafstandswapen en de B-knop voor magie. Wat vaardigheden betreft zit het hier ook wel goed, je kunt namelijk zelf bepalen wat je je Hero wilt leren. Je kunt namelijk ervaringspunten toekennen aan één van de skills, waardoor je die vaardigheid verkrijgt. Dit geeft je behalve voldoening ook een gevoel van vrijheid. En daar gaat het bij Fable II nu eenmaal om.

Je vrijheid is in dit spel dan ook behoorlijk groot. Je kunt letterlijk doen waar je zin in hebt. Wil je trouwen? Zoek een man of vrouw uit en vraag diegene ten huwelijk. Vind je iemand niet aardig? Er is altijd ‘de weg van het zwaard’. Alles kan, je kunt zelfs een baan nemen. Al je acties hebben invloed op de wereld en op jezelf. Als jij aardig bent tegen de mensen, zul je dat ook merken aan ze. Ben je daarentegen kwaadaardig, dan zullen de mensen wegrennen van angst. Ook hoe je eruit ziet heeft invloed op de mensen. Als je er bijvoorbeeld aantrekkelijk uitziet, zul je vaak hordes mensen om je heen hebben die je allemaal complimentjes blijven geven en soms zelfs om handtekeningen vragen. Op deze manier lijkt het soms wel alsof de inwoners van Albion een eigen wil hebben, iets dat zeker bijdraagt aan het enorme gevoel van vrijheid.

Je eigen hondje

Ergens aan het begin van de game kom je een klein hondje tegen. Die hond is daarna niet meer bij je weg te slaan, zo trouw is hij. En dat is maar goed ook, want die hond is niet alleen leuk, maar ook handig! Hij zoekt namelijk schatkisten voor je, plekken waar een schat in de grond zit, hij valt vijanden voor je aan die jij op de grond geslagen hebt en je maakt er een goede indruk mee bij de dames die het spel rijk is, mits je de hond goed verzorgt in ieder geval. Leuk is ook dat de hond zich aanpast aan jouw gedrag. Ben je een goedaardig persoon, dan zul je een lieve, goudkleurige hond hebben. Is het kwaad meer jouw ding, dan zul je dat ook zien aan je hond. Dat is ook weer zo’n klein detail dat bijdraagt aan het gevoel dat je in een levende wereld rondloopt.

Door alle dingen die je in het spel kunt doen zou ik bijna het verhaal vergeten! Als kind wordt je zusje vermoord door koning Lucien en daar wil jij wraak op nemen als je oud bent. Maar dat kun je niet alleen, je hebt de hulp nodig van drie Heroes. Het verhaal is leuk om te volgen, maar wel erg kort en lineair. Daarom is het maar goed dat er buiten het verhaal nog ongelofelijk veel te doen is! Er zijn heel veel quests die je kunt aannemen, maar niet iedere quest is altijd beschikbaar. Naarmate je vordert in het spellen zullen sommige quests namelijk vervallen en er zullen er nog veel meer bijkomen. Zelfs na het uitspelen van de verhaallijn zijn er nog veel quests die je kunt volbrengen, maar niets moet.

Zin om samen te spelen?

In je eentje is dit al een zeer verslavend spel, maar met z’n tweeën wordt het nog leuker! Je kunt namelijk op ieder moment iemand in je wereld uitnodigen. Zowel lokaal als online. Het werkt niet helemaal zoals ik had verwacht, maar leuk is het zeker. Je kunt namelijk niet je eigen character in de andere wereld laden, maar je kunt kiezen uit een zestal “henchmen” als je mee wilt doen. Wel kun je dan je eigen skills gebruiken en alle gold en experience die je verdient kun je meenemen naar je eigen personage. Iemand in je wereld uitnodigen via Xbox Live gaat heel gemakkelijk. Andere spelers zullen namelijk zichtbaar zijn in jouw wereld als grote groene bollen. Als je daarmee praat kun je alle kleine geheimpjes van die speler bekijken en hem in jouw wereld uitnodigen.

Eigenlijk zou ik nog verder kunnen gaan om de verkoper en Ellen te overtuigen, maar ik kan me niet langer vrijmaken van Fable II, zo verslavend als het is. Het spel ziet er prachtig uit en geeft je een ongelofelijk groot gevoel van vrijheid. Wel jammer is dat veel mensen er hetzelfde uitzien. Het vechten in het spel is simpel, maar heel erg uitgebreid. Alles wat je doet heeft invloed op de wereld en op jezelf en dat zorgt ervoor dat het lijkt of de wereld om je heen leeft en dat jij daar slechts een deel van bent. De hond is ook een erg leuke toevoeging. Het verhaal is leuk, maar wel kort. Er is zo veel dat je daarbuiten kunt doen dat je het verhaal soms helemaal vergeet. De co-op modus is niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar leuk is het zeker.