Lekkere actie op de Wii met Disaster

Toen de Nintendo Wii voor het eerst getoond werd in een filmpje op de E3, waren daar ook een paar beelden te zien van Disaster: Day of Crisis. Maar door al het geweld rond de nieuwe Zelda en Mario, werd Disaster eigenlijk gewoon vergeten. Zo kwam het ook dat de naam van het spel mij helemaal niet bekend voorkwam toen Disaster bij ons op de redactie binnenkwam. Iedereen die Nintendo een beetje in de gaten gehouden heeft, weet dat het bedrijf nu voornamelijk de kalme wateren van de casual-games bevaart. Maar is Nintendo’s schip nog steeds sterk genoeg om de ruige zeeën van de hardcore-games te bevaren met Disaster, of kan Nintendo zich maar beter helemaal gaan richten op games voor kleine kinderen en ouderen van dagen?

Red niet alleen jezelf, maar ook anderen!

Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik Disaster: Day of Crisis aan het spelen was, vroegen ze mij wat voor spel het eigenlijk is. Ik heb lang over het antwoord van deze vraag nagedacht, maar ik ben eruit. Het is een interactieve actiefilm. Het hele spel draait eigenlijk om het overleven van alle grote natuurrampen die je je maar kunt bedenken. En natuurlijk ben je hierbij niet alleen, je zult ook andere mensen moeten redden!

Het spel zorgt ervoor dat je altijd middenin de actie zit, je moet namelijk bijna alles zelf doen. Een stukje lopen voordat het volgende tussenfilmpje begint? Dat mag je zelf doen. Wegrennen voor een grote golf? Beweeg de WiiMote en Nunchuck zo snel mogelijk op en neer. Iemand een hartmassage geven? Houdt de WiiMote gekanteld en zwiep die op het juiste moment naar beneden. Wegrijden voor een grote lavastroom? Gebruik de WiiMote als stuur. Uiteindelijk zul je zelfs, onder tijdsdruk, een atoombom onschadelijk moeten maken. Op deze manier hebben de makers tal van overlevings- en reddingsacties verzonnen, waarbij altijd een bepaalde actie met zowel de WiiMote als Nunchuck vereist is. Simpel, maar het werkt wel. Natuurlijk zou het ook met de knoppen werken, maar dan zou het niet meer leuk zijn.

Snel, je hebt weinig tijd

Ook de muziek en de beelden zorgen ervoor dat je continu op het puntje van je stoel zit. De beelden zien er goed verzorgd en flitsend uit en zeker de natuurrampen zijn zo realistisch en spannend mogelijk weergegeven. Jammer is dan weer wel dat de gezichtsuitdrukkingen niet zo goed gelukt zijn. De muziek voor dit spel is speciaal door een band ingespeeld en dat is ze aan te horen. De lekkere opzwepende muziek zorgt voor een actievol karakter en samen met de vormgeving in de menu’s lijkt het zelfs of je nog haast hebt als het spel op pauze staat.

Een toch wel belangrijk deel van het spel zijn de schietgedeeltes. Dit werkt, zoals verwacht, door op het scherm te richten met de WiiMote en op de B-knop drukken om te schieten. De gevechten beginnen nooit plotseling. Er gaat altijd een kort filmpje aan vooraf waarin je de vijanden op je af ziet komen en vervolgens trek je je pistool. Je begint met een klein handpistooltje maar na het eerste level kun je je wapenarsenaal al gaan uitbreiden. Sommige wapens zul je moeten kopen, anderen kun je verdienen in een shooting range. Wapenkeuze is er genoeg, van een standaard pistooltje tot een rocket launcher en zelfs een pulse gun of een kruisboog. In ieder level kun je vier verschillende wapens meenemen die allemaal tot je beschikken staan in de schietdelen. Hierin hoef je niet zelf te lopen, alleen te schuilen en te schieten. Je kunt zo goed als altijd ergens achter schuilen. Je zou denken dat dit het spel wel erg makkelijk maakt, maar dat is niet het geval. Als je namelijk niet op het juiste moment schuilt, gaat je leven behoorlijk snel achteruit.

Alles om te overleven

Als ik zeg overleven, waar denk je dan aan? Juist, aan eten. Je moet tijdens het spelen altijd uitkijken dat je staminabalk niet leeg raakt. Terwijl je gewoon loopt of stilstaat gaat je staminabalk langzaam achteruit. Als deze leeg is, gaat je levensbalk langzaam leeg. Je staminabalk kun je weer vullen door te eten. Vaak is er in tonnen of kratten wel iets eetbaars te vinden en anders kun je een pakje crackers eten die je eerder gevonden hebt.

Aan het begin is spel makkelijk, maar later worden de schietlevels toch wel iets pittiger. Maar als ook dit nog te makkelijk voor je is, kun je altijd nog een hogere moeilijkheidsgraad kiezen. Mede door het feit dat je nooit te lang op één plaats vastzit omdat het te moeilijk is, is dit een heel verslavend spel. De actie blijft zich maar opvolgen, waardoor het voelt alsof je eigenlijk geen pauze kunt nemen. Dan is het zeker een teleurstelling als na zo’n tien uur spelen de credits alweer voorbijkomen. Het spel is dus kort, maar er is daarna nog genoeg te doen. Zo zijn er gedurende het spel honderd titels te verzamelen, vergelijkbaar met de achievements op de Xbox 360. Als je je uitgespeelde save file weer opnieuw laadt, kun je het spel opnieuw beginnen, maar ervoor kiezen om je oude wapens en dergelijke te behouden. Ook zijn er dan speciale dingen te halen die je in de eerste keer spelen niet kon krijgen.

Uiteindelijk kan ik vol opluchting zeggen dat Nintendo’s schip nog steeds zeewaardig is. Ze hebben hier een topgame neergezet. Het spel ziet er zeer overtuigend uit en de muziek zorgt voor een spannende sfeer. Wel jammer dat de gezichtsuitdrukkingen vrij nep zijn. De actie in het spel volgt elkaar snel op en zorgt ervoor dat je er middenin zit. De snelle actie geeft ook een soort verslavende factor, alsof er geen tijd is voor een pauze. De reddingsacties zijn gevarieerd genoeg en de schietgedeeltes zorgen voor een extra dosis spanning. Jammer is wel dat het spel zo kort is, maar gelukkig wordt de speelduur nog een heel stuk uitgerukt door de vele unlockables.