Review: Hellboy faalt jammerlijk in game

Van een stripboek naar een game is een veelvuldig gebruikte ontwikkeling om een serie nieuw leven in te blazen. Toen ik de eerste ontwikkelingen richting de Hellboy game te weten kwam, was ik best enthousiast. Het concept van Hellboy leent zich prima voor een game. Een grote demon met een enorme klauw en speciale krachten die hij gebruikt om de mensheid te beschermen van duistere krachten en nazi’s. Een prima concept om een leuke game van te maken. Helaas kreeg ik tijdens het spelen van Hellboy: The Science of Evil een enorme klap in het gezicht, want wat eerst zo mooi leek, bleek achteraf een afgeraffeld stukje afval.

Afval dat in de vuilnisbak thuishoort en toevallig in de schappen terechtgekomen is. Erg jammer, want mensen die hier zestig of zeventig euro voor betalen, zullen zwaar teleurgesteld bij de winkel terugkomen om te vragen of ze ook mogen ruilen. Hoogstwaarschijnlijk zal het antwoord nee zijn en dan maar weer naar huis om het plot van de game te ontrafelen.

Ontbrekende logica

Het plot zal echter niet te ontrafelen zijn. Hellboy: The Science of Evil is opgebouwd uit zes hoofdstukken. In het eerste hoofdstuk ben je in Roemenië, een leuke setting voor het evil sfeertje dat aan de game hangt. Aan het eind van dit hoofdstuk, word je door iemand van een klif afgeduwd en eindigt het level. Vervolgens start je het tweede hoofdstuk ergens in de jungle. De samenhang ontbreekt volledig en sprake van een verhaal is er in dit opzicht niet. Volgens mij hebben de schrijvers zich, net als wij nu, zitten beraden hoe ze het verhaal aan elkaar vast moesten maken en hebben ze dit uiteindelijk niet gedaan. Erg jammer, want dit had de game kunnen maken, nu breekt het hem.

Mislukte GameCube-game

Het verhaal is niet het enige wat de game breekt, want de grafische kwaliteit is flink gedateerd. Het spel ziet er in de cutscenes nog redelijk uit, maar zodra je begint te spelen, zoomt de camera ver uit en raak je al het detail uit de cutscenes kwijt. Eigenlijk lijkt het grafisch op een mislukte GameCube-game en dat is een werkelijke blamage.

Het standpunt van de camera werkt dus niet mee, want die staat zo ver uitgezoomd dat alle detail uit het spel is verdwenen. Door de camera is de game ook vrij lineair, omdat hij altijd naar het punt wijst, waar je naartoe moet. Het is een vast standpunt dat je met de rechterstick kunt draaien, maar zodra je die loslaat gaat de camera weer terug naar het midden. Dit is vooral in de splitscreen modus erg vervelend, omdat daardoor alles ontzettend klein wordt.

Ongevarieerd, ongeïnspireerd

Hellboy kent qua gameplay weinig variatie. Het idee van de levels is dat je steeds een stukje verder loopt, dat stuk wordt afgesloten, je vecht tegen een horde vijanden, de poort gaat open en je loopt verder. Als je verder loopt mag je hetzelfde nog een keer doen en als je dat een keer of dertig gedaan hebt, is het level afgelopen. Vervolgens mag je in een andere setting exact hetzelfde nog een keer doen, behalve dat je tegenstanders er dan ietsje anders uitzien en een beetje sterker zijn.

Je tegenstanders kun je op verschillende manieren afmaken. Je kunt ze grijpen en uit elkaar trekken, je kunt ze in elkaar meppen of je kunt ze kapot schieten. Meestal zul je toch voor het tweede kiezen, aangezien het eerste omslachtig is en het laatste lang duurt. Als je voor optie twee kiest, zal het uiteindelijk resulteren in ouderwets buttonbashen en zul je op die manier het hele level doorlopen. Variatie? Nee. Inspiratie? Ook niet. Een typisch geval van jammer dus. Bovendien zien de animaties van je arm, de Right hand of Doom, er gewoonweg lachwekkend uit. Uiteindelijk was er nog een klein puntje van licht aan het eind van de tunnel voor Hellboy.

Afgezaagde, doch subtiele humor

Dat lichtpuntje is dat de voiceover vanuit de film erg sterk is. Ron Perlman is ingehuurd om de stem van Hellboy in te spreken en dat doet hij met verve. Ook zijn collega’s Doug Jones en Selma Blair hebben meegeholpen met de stemmen van Hellboy’s vrienden. De correcte stemmen laten Hellboy’s subtiele en droge humor goed uit de verf komen en dat is heel belangrijk, want daar draaien de cutscenes om. Wel jammer dat dit het enige goede punt van de hele game is.

Ondanks dat het concept zo veelbelovend leek, is de afwerking van Hellboy: The Science of Evil rampzalig. Gebrek aan variatie en inspiratie breken deze game op, maar ook de vreemde samenhang van het verhaal werkt niet mee. Voeg daar GameCube-graphics aan toe en je hebt een zeer slecht spel. Elke minuut die je in Hellboy: The Science of Evil steekt, is er één teveel. Het enige goede aan de game is de voiceover, want deze is wel heel sterk.