Beijing 2008 loopt naast de schoen

Het EK voetbal is afgelopen en Nederland is niet verder gekomen dan de kwartfinales. Nu iedere Nederlander sip uit het raam zit te kijken, omdat we hebben verloren van Rusland, zijn de voorbereidingen begonnen voor de Olympische Spelen van 2008 die zich dit keer in Beijing af zullen spelen. En omdat er tegenwoordig over ieder gehypt evenement een game moet worden gemaakt, heeft SEGA besloten een game te maken over de Olympische Spelen van 2008. Al is Beijing 2008 voor de Xbox 360 wel iets minder gehypt dan de daadwerkelijke Olympische Spelen.

Zelf vind ik de Olympische Spelen altijd een spectaculair evenement en kijk altijd met veel plezier naar de sporten die de atleten uitvoeren. Dus als ik een game thuis gestuurd krijg met hetzelfde concept, verwacht ik dat ik diezelfde sporten met evenveel plezier kan spelen en dat er ook veel verschillende sporten tot mijn beschikking zijn. Over de sporten valt in Beijing 2008 zeker niet te klagen. Ze zijn opgedeeld in groepen zoals watersporten, veldsporten, gymnastiek en schietsporten. Met in totaal 36 verschillende onderdelen heb je niet te klagen, maar zijn deze sporten ook stuk voor stuk goed uitgewerkt?

Zoals op Tv

Als ik een sportspel speel, wil ik de sport spelen zoals ik het op Tv zie. De gameplay moet realistisch aanvoelen, het geluid moet sfeervol zijn en de animaties moeten ook zo realistisch mogelijk ogen. Als dit alles voldoende is, vind ik een game goed. Bij Beijing 2008 ontbreken enkele voorwaarden voor mijn goedkeuring. De gameplay en de animaties zitten wel snor, maar het geluid klinkt niet erg sfeervol. Je kunt het zelfs bagger noemen. De gameplay is namelijk wel goed, omdat elke sport een andere besturing vergt en het is nog uitdagend ook. Een wereldrecord vestigen hoort een uitdaging te zijn en SEGA heeft dit prima uitgevoerd. Ook de animaties zien er best realistisch uit. Niet perfect, maar wel voldoende.

Reputaties en vaardigheden opbouwen

In de Olympische Spelen strijden verschillende landen tegen elkaar. In elk onderdeel wordt de sport beoefend door één atleet per land. Ook in Beijing vind je dit concept terug. Je kunt in alle spelmodi je gewenste land kiezen en elk land heeft verschillende sporters, die elk een vak van expertise hebben. De Olympic Games is een spelmode waar je het hele evenement naspeelt en daar heb je een land voor nodig. Je kunt je personages upgraden zodat ze beter presteren bij de onderdelen en dat maakt het spel voor jou iets gemakkelijker. Maar voor niets gaat de zon op. De upgrades kosten punten die je verdient per onderdeel. Hoe beter je presteert bij een onderdeel, hoe meer punten je krijgt en kunt uitgeven. Zo bepaal je zelf hoe goed je spelers worden en het hangt dus ook van jouw speelstijl af. Dit systeem vind ik geweldig passen bij een game als Beijing 2008 en is gelukkig ook prima uitgewerkt door SEGA.

Die punten moet je daadwerkelijk verdienen en dat valt nog niet mee. De onderdelen als hardlopen en speerwerpen, de veldoefeningen dus, zijn redelijk lastig en de besturing is daar grotendeels de verantwoordelijke voor. Bij hardlopen moet je zo snel mogelijk op de A-knop en daarna op de B-knop drukken en dat de hele race lang. Niet altijd even prettig om doen, soms is het gewoon té lastig en krijg je dus minder punten om te spenderen. Van mij had SEGA de lat iets lager mogen leggen, behalve bij het hoogspringen dan.

Net zolang leuk als de Spelen zelf

De moeilijkheidsgraad en de lastige AI zijn niet de enige problemen die Beijing 2008 met zich meedraagt. Mede door deze genoemde factoren wordt het spel minder leuk en ben je eerder geneigd het terug in de kast te leggen. Dit soort sportspellen blijven in mijn opzicht niet langer leuk dan twee maanden of tot het evenement zelf afgelopen is. Dan wordt er niet meer zo van de hype gesproken en zal het spel snel gaan vervelen, omdat je niet meer de juiste motivatie hebt. Maar ook de lange laadtijden en dat stoort echt wel. Na een onderdeel van twee minuten duurt het meestal drie of vier minuten voor je aan het volgende kunt beginnen en dat vind ik voor een game als Beijing 2008 veel en veel te lang. Ik wil meteen aan de slag kunnen als ik een onderdeel van maximaal twee of drie minuten speel.

Online polsstokhoogspringen!

Die laadtijden worden zelfs nog erger in de online multiplayer. Als ik online een wedstrijdje polsstokhoogspringen wil spelen, moet ik meestal vijf minuten wachten voor de voorbereidingen zijn getroffen en het spel is geladen. Afgezien van dat feit is de multiplayer wel één van de leukere dingen van Beijing 2008. Als je offline tegen iemand wil spelen, kan dat met maximaal vier spelers. er is dus het maximale uit de offline multiplayer gehaald en het is nog leuk ook! Online is het ook erg leuk om te doen, maar dan heb je wel veel van die eppo's die de verbinding verbreken, omdat ze achter staan. Online kun je met maximaal acht spelers een wedstrijd spelen. Ook hier is dus het maximale uitgehaald en dat vind ik één van de betere punten van Beijing 2008. Als je het mij vraagt is de online multiplayer één van de belangrijkste dingen bij een game en dan vooral gesproken over sportspellen!

Hoewel ik me enorm heb geërgerd aan de lange laadtijden en aan het feit dat het spel snel gaat vervelen, heeft Beijing 2008 toch mijn liefde voor de Olympische Spelen weer aan weten te wakkeren. Wellicht niet met de tegenvallende graphics of het baggere geluid, maar wel met de geweldige sfeer in het stadion en vooral door de variatie aan sporten en de uitdagende gameplay. Beijing 2008 mag dan misschien geen topper zijn, maar het voldoet wel aan mijn voorwaarden voor een goede game. Dit is zeker een goede vervanger voor de mensen die tijdens de Olympische Spelen geen tv tot hun beschikking hebben.