Agon: voor de fijnproever

Ik ben een freak en wel een gadget freak. Als het gaat om mijn mobiele telefoon of laptop, dan kan het me niet nieuw genoeg zijn. Altijd ben ik weer op zoek naar de laatste snufjes en de nieuwste techniek. Alles wat nieuw en flitsend is, vind ik tof. Niet gek dus, dat ik reviewer van games ben geworden. Want in gaming is vernieuwing belangrijk. Steeds weer komen er nieuwe consoles en handhelds die nog weer meer bieden en ook games zorgen continu voor vernieuwing en innovatie. Toch bestaat mijn leven niet alleen uit nieuwigheden. Soms merk ik dat oude dingen ook hun waarde hebben en behouden: zo kan een goed boek of een klassieke auto mij ook in vervoering brengen. Bijzonder is dat ik de afgelopen tijd mijn oordeel moest geven over een game waarin tradities en klassieke patronen een belangrijke rol spelen: Agon, lost sword of Toledo.


Wat opvalt zodra je Agon in je computer stopt, is dat dit nu eens geen razendsnel en flitsend spel vol nieuwigheden is. Nee, Agon lijkt wel uit een vorige eeuw te komen. Dat komt deels omdat het spel zich afspeelt rond 1904. De beelden en sfeer zijn allemaal van het begin van de 20ste eeuw en je waant je dan ook meer in een klassieke film dan in een game van de 21ste eeuw. Dat klassieke gevoel wordt nog eens versterkt door de opzet van de game. Agon is een klassieke point-and-click-adventure, wat wil zeggen dat de besturing volledig plaatsvindt door op punten in de omgeving te klikken en rond te wijzen. Als je op een bepaalde locatie klikt, dan beweeg je naar die locatie toe en kun je vanaf dat punt weer een aantal andere plekken kiezen om je weg te vervolgen.

Vergelijk het met het lezen van een detective

Door de point and click besturing heeft de game niet zo veel dynamiek, maar voor de spelvreugde maakt dat eigenlijk niet zo veel uit. Het draait in dit spel duidelijk niet om snelheid en brute actie. Eigenlijk kun je Agon amper een game noemen, je kunt dit spel beter vergelijken met het lezen van een boek of het kijken van een detective-film op televisie. Zodra je de game hiermee gaat vergelijken, dan zie je echt hoe het spel in elkaar zit en zie je de sterke en leuke punten van de game. Dit spel is namelijk veel leuker dan het passief beleven van een detective in een boek van Agatha Christie of film, omdat je zelf actief aan de slag moet om een mysterie op te lossen.

Los het mysterie op

Een belangrijk onderdeel van de game is het verhaal. Jij bent professor Trust, een Engelsman die de Spaanse stad Toledo bezoekt. Daar aangekomen blijkt dat de persoon waar jij naar op zoek bent, is opgesloten en wordt verdacht van het stelen van een kostbaar zwaard. Jij gelooft echter in zijn onschuld en rolt zo in een avontuur waarin je moet gaan uitzoeken hoe de vork echt in de steel zit. Het verhaal ontvouwt zich als een echte detective. Er zijn duidelijk dorpsbewoners die niet te vertrouwen zijn, maar gelukkig zijn er ook mensen waar je direct op kunt vertrouwen. Het is aan jou om de goede mensen te helpen en de geheimen van het dorp te doorgronden.

Traag en sfeervol!

Het doorgronden van de geheimen doe je door rond te wandelen, met dorpsbewoners te praten en de nodige puzzels op te lossen. Deze puzzels zijn verweven in de verhaallijn en vormen een logisch onderdeel van het spel. Agon is daarmee duidelijk een game voor de liefhebbers van puzzels en een sfeervol verhaal dat zich traag ontvouwt. Voor mij was het wennen om deze game te spelen. Wanneer ik het spel vergelijk met andere games van vandaag de dag, dan oogt alles vreselijk ouderwets en achterhaald. Zowel de point-and-click besturing als de lange teksten die je moet doorlezen halen al het tempo uit het spel. Maar wanneer je het spel wat meer tijd geeft, dan blijkt het allemaal nog niet zo gek te zijn. De graphics zijn natuurlijk eenvoudig met weinig animaties, maar ze zien er wel lekker sfeervol uit met veel details. Je waant je helemaal in het Toledo van het begin van 1904 en natuurlijk hoort daar een traag tempo bij. Je merkt dat de klassieke point-and-click besturing eigenlijk heel goed is gekozen, want snelle actie en afwisseling zou juist afbreuk gaan doen aan de sfeer in dit spel. En wanneer je het spel dan gaat vergelijken met een boek of film, dan is de game duidelijk veel leuker en heeft hij wel degelijk veel te bieden.

Mooi uitgewerkte details

Leuk is dat de omgeving op sommige plekken erg mooi is uitgewerkt. Zo kun je bijvoorbeeld in de kamer waarin je zelf verblijft vele foto's en boeken bekijken. Soms kun je hele verhandelingen lezen over het heelal, of muziekboeken doorbladeren. Dit is prima uitgewerkt en draagt helemaal bij aan de mooie klassieke sfeer die het spel uitademt. En na verloop van tijd ga je ontdekken dat al die rijkdom aan details helemaal niet zinloos is: veel details blijk je na verloop van tijd nodig te hebben om alle puzzels op te lossen.

Help ik zit vast

Een klein nadeel van een point-and-click adventure is dat de verhaallijn vrij lineair is. Je kunt dan wel met verschillende mensen gaan praten, maar uiteindelijk moet je toch bepaalde mensen te spreken krijgen of bepaalde puzzels oplossen. Wanneer je dat niet lukt, dan kom je hopeloos vast te zitten en is het soms lastig om de goede uitweg te vinden. Aan de andere kant is dat nou juist ook de uitdaging van dit spel: het goed oplossen van puzzels. Na een poosje gamen, merkte ik dat de puzzels veel uitdaging hebben en dat ik overdag al liep te peinzen hoe ik nou in hemelsnaam vanavond weer verder kon komen in dit spel. Na nog een paar avondjes Agon werd het helemaal duidelijk: de grote uitdaging van deze game zit hem in de puzzels. Vind jij een game als Zelda al pittig? Maak dan je borst maar nat, want Agon maakt het je een stuk lastiger. Ik vond de puzzels zelfs zo moeilijk, dat ik me niet kan voorstellen dat er iemand is die deze game kan uitspelen zonder te spieken op internet.

Te lange dialogen

Wat wel een nadeel is, is de lengte van de dialogen. Die duren soms erg lang en je kunt ze niet snel doorspoelen of wegklikken. Dat zorgt soms voor onnodige traagheid en irritaties. Wel kun je gelukkig alle belangrijke dialogen nog eens rustig nalezen via het menu. Ook is het jammer dat je bij de dialogen niet veel keuzes hoeft te maken. Je moet gewoon alle dialogen met een persoon doorklikken en hier hoef je geen slimme keuzes in te maken. Dat is jammer want het had wat meer dynamiek aan het spel kunnen toevoegen.

Al met al is Agon een spel waar je wellicht even aan moet wennen. Het is een game met een laag tempo, dat deels wordt veroorzaakt door de point-and-click besturing. Toch draagt de traagheid enorm bij aan de sfeer van de game die zich afspeelt in het Toledo van 1903. De combinatie van sfeervolle graphics, een traag tempo en hele lastige puzzels maakt Agon een geinig spel waar de liefhebber zeker plezier aan kan beleven. En dan kunnen we Agon prima vergelijken met andere klassiekers, zoals een mooie oldtimer of een goede cognac. Dat zijn dingen die dankzij een traag tempo tot hun recht komen, net als Agon.