Goede oude tijd
Mensen die ooit eens tonnen met geld hebben besteed aan de speelhallen, herinneren zich vast nog wel de The House of the Dead spellen. De geweren stonden klaar in de holsters en het enige wat jij hoefde te doen in het hele spel was mikken en schieten. Lopen ging blijkbaar vanzelf en ook de monsters kwamen automatisch het scherm op. Het was altijd leuk om er een keer muntjes in de kast te gooien en alle agressie kwijtraken door het opblazen van zombies. Die tijd is nu voorbij en zitten de meeste mensen achter gewone spelcomputers. SEGA heeft The House of the Dead 2&3 opnieuw gemaakt, maar dan voor de Wii.
Klik voor vergrotingen...
The House of the Dead draait om zombies afknallen in een paar leuke levels. Letterlijk het enige wat je hoeft te doen is mikken en schieten. Je loopt automatisch door gangen en de monsters komen vanzelf op je af. SEGA had dit wel kunnen verbeteren door je bijvoorbeeld zelf te laten lopen of een beetje meer variatie in de game te stoppen. Doordat het spel enorm eentonig is, zullen veel gamers dit spel laten liggen en snel geneigd zijn naar andere shooters.
Besturing te simpel
Shooters op de Wii worden niet altijd even goed ontvangen, omdat de besturing niet altijd naar behoren werkt. Bij The House of the Dead is dit gelukkig niet zo, want het mikken en schieten werkt goed. Je kunt eventueel het scherm gelijkzetten met de controller en zonodig enkele opties wijzigen. SEGA heeft bij de besturing niet echt iets te verknallen, want House of the Dead gebruikt namelijk geen enkele knop tijdens de levels, behalve de schietknop. Alleen tijdens het menu is het nodig om een keer op wat knoppen te drukken, maar verder zijn geen enkele knoppen nodig.
De uitdagende uitdaging
Ondanks de minpunten is het spel wel net zo uitdagend als in die goede, oude tijd. Je zult flink moeten oefenen om verder te komen in het spel en des te verder je komt, des te moeilijker de tegenstanders en eindbazen worden. Aan het eind van elk level moet je een eindbaas verslaan en die zijn ook niet even gemakkelijk. Gelukkig wordt er eerst aangegeven waar zijn zwakke punt ligt, anders zou het helemaal onmogelijk zijn.
Falen is falen
De uitdaging wordt voor sommige gamers misschien te veel, want er zijn namelijk geen savepoints in het spel. Je speelt tot je geen levens en credits meer hebt en dan ben je dood. Als je verloren hebt, moet je weer helemaal opnieuw beginnen en dat kan erg frustrerend zijn. Vooral als je erg ver bent en bijvoorbeeld alleen de laatste eindbaas nog moet verslaan. Gelukkig is het wel mogelijk om extra levens te scoren door bijvoorbeeld mensen te redden die aangevallen worden.
Met z’n alle zappen
SEGA heeft ons twee keuzes gegeven voor dit spel, maar die keuzes maken het helaas niet veel beter. Je kunt het spel namelijk ook kopen met de Wii Zapper erbij, maar jammer genoeg gunt deze dit accessoire ons niet het nodige speelplezier waar wij op gehoopt hadden. De Wii Zapper is namelijk een soort holster waar je de Wiimote en Nunchuk beide in kan kunt doen en zo lijkt het op een geweer. Vreemd genoeg wordt de Nunchuk helemaal niet gebruikt en voelt dit als een nutteloos apparaat voor een nutteloos spel. Ook hier heeft SEGA ons dus het gevoel gegeven dat ze gefaald hebben.
