Fenomenaal en cliché
Fans van het genre mogen zich alvast gelukkig prijzen, want Lost Odyssey is helemaal in het genre van Final Fantasy. MistWalker heeft opnieuw een klassieker proberen te maken met dezelfde ingrediënten die
Dat zou je in het begin echter niet meteen verwachten. Je komt dan namelijk te weten dat de game rond Kaim draait, een onsterfelijke die - wonder boven wonder - getroffen is door de zeldzame aandoening geheugenverlies. Toegegeven, de aanzet geeft blijk van weinig creativiteit, maar naarmate het verhaal zich verder ontplooit, zul je zien dat het erg degelijk in elkaar zit en bovendien overgoten is met de emotie.
Grote spelers in het overdragen van die emotie zijn de graphics en de muziek in het spel. Erg hoogstaand kun je het spel - op grafisch gebied - niet noemen, maar vooral de cut scènes zien er erg mooi uit. De personages zien er levensecht uit, vooral door de expressie op hun gezichten, de lip synchronisatie en de geslaagde voice acting. (Zowel in het Engels als in het Japans.)
Naast het sublieme verhaal verdient de muziek ook een bijzondere vermelding. Deze werd gecomponeerd door dezelfde man die al tijden met Sakaguchi samenwerkt en is opnieuw van uitermate hoog niveau! Een streling voor het oor die de game een enorme meerwaarde geeft.
Dromen en slapen
Helaas heeft MistWalker op wel meer gebieden teruggegrepen naar de succesformule van weleer, alleen werkt dat niet altijd even goed meer, gezien we nu toch zoveel jaren na datum zijn... Zo is het rondlopen in de omgeving en het verzamelen van items vrij saai. Het ziet er allemaal wel leuk uit, maar je komt veel te veel laadschermen tegen, waardoor het soms wat saaier wordt. Lost Odyssey is - in mijn ogen - meer een interactieve film dan een game. Je gaat van cut scène naar cut scène, naar één van de prachtige dromen en daartussen zitten enkele random gevechten en af en toe een eindbaas die je dient te verslagen. Hoe je van evenement naar evenement gaat, dat is allemaal wat minder interessant, mede doordat de omgevingen veel te afgebakend zijn.
Wachten en wachten
Ook wat het gevechtssysteem betreft, zijn ze bij het klassieke turn-based systeem gebleven. Ze hebben hier en daar wel geprobeerd om er een nieuwe wind door te laten waaien, maar helaas zonder al te veel succes. Wanneer je je in een gevarenzone bevindt, kom je met de grootste willekeur enkele vijanden tegen die je vervolgens moet verslaan. Elk karakter zal om beurt zijn aanval uitvoeren. Om het wat boeiender te houden heeft men speciale ringen geïntroduceerd, hiermee kun je extra schade aanrichten door de rechtertrekker op het juiste moment los te laten. Al met al een leuk probeersel, maar het heeft de gevechten er niet meteen leuker op gemaakt.Het gevechtssysteem had anders aangepakt moeten worden en had, net als dat van Mass Effect bijvoorbeeld, met zijn tijd moeten meegaan. Op dit moment zijn de gevechten soms zelfs vervelend om doen, op de eindbazen na, die wel erg leuk en pittig zijn. Wanneer je vijanden tegen het lijf loopt, duurt het eerst een hele poos vooraleer je aan het vechten kan: de camera laat de omliggende omgeving goed zien en de personages roepen één of andere dubieuze strijdkreet,... Los daarvan werkt het skill systeem zo dat je ook helemaal geen voordeel kunt halen uit het verslagen van verschillende monsters. Je werkt namelijk met een level-cap per gebied en krijgt maar éénmalig echte ervaringspunten voor het verslaan van één type tegenstanders.
De algehele indruk die Lost Odyssey ten slotte bij de meesten achterlaat is dus één waar heel wat wachten bij komt kijken. Je zit te lang met je vingers te draaien tijdens de gevechten, loopt eigenlijk van de ene cut scène in de andere en kunt bovendien enkel saven op vooraf ingestelde punten, wat soms ook enorm vervelend kan zijn. Enkele minpunten, maar ze wegen voor de echte RPG-fanaat niet op tegen de pluspunten.
