Review: Sonic Riders Zero Gravity

Velen kennen hem als het snelste levende wezen op aarde. Hij gaat met gemak een cheetah voorbij en haalt zonder pardon een Ferrari in. Hij is een blauwe egel met grote ogen en een schoenmaat die flink boven de 65 uitschiet. Deze beschrijving kan alleen over Sonic the Hedgehog gaan. Deze egel zit al zeventien jaar in de wereld van games en blijkbaar is hij nog lang niet aan pensioen toe, want ook in 2008 geeft hij ons er flink van langs en dat doet hij deze keer met Sonic Riders: Zero Gravity. In plaats van te voet te racen, gebruiken onze vrienden van SEGA dit keer een hoverboard om de boel flink op de vrolijken en chaos te creëren.

Oost west, thuis best

De meesten van jullie kennen Sonic als een doldwaze, blauwe egel met ADHD die alle levels rondsprint en zoveel mogelijk ringen probeert te verzamelen. Op het einde dient hij het kwade meesterbrein Dr. Eggman te verslaan, die de wereld wil veroveren. Dat was het spel wel zo'n beetje. Natuurlijk deed je dit in verschillende landen met ieder hun eigen thema, maar veel verschil was er in principe niet. Daarna probeerde SEGA het met Sonic Riders. Het eerste deel was al leuk, maar dit deel is zelfs nog leuker, omdat het ook op de Wii speelbaar is.

Beter een nieuwe vriend dan een oude vijand!

Naast het feit dat we Sonic nu op een zwevend surfplankje tegemoet zien komen in plaats van op zijn razendsnelle voeten, is ook het verhaal totaal vernieuwd. Het gaat over een bedrijf van Dr. Eggman dat draait om het fabriceren van robots. Alles schijnt goed te gaan, totdat de hoofdcomputer zijn eigen erwten gaat doppen en geen van de robots bevelen meer opvolgt. Ze gaan allemaal achter de sleutels van hun besturing aan, waarmee ze totale chaos en vernietiging kunnen en zullen gaan aanrichten. Helaas voor hen liggen die sleutels verspreid over de wereld en toevallig heeft Sonic er één van. Zo’n sleutel wordt een Ark of the Cosmos genoemd en kan worden gebruikt om de hoofdcomputer en alle robots te besturen, maar dan moet je ze wel alle vijf hebben. De robots willen ze alle vijf hebben om choas aan te richten, maar niet alleen de robots vormen een bedreiging voor jou, maar je zult ook een ander groepje vijanden opnieuw ontmoeten. De Babylon Roques (Jet, Storm en Wave) zullen Sonic ook in de weg staan en Jet wil de Ark of the Cosmos gebruiken om ultieme krachten te krijgen en zo het snelste wezen op aarde te worden. Je zult de mogelijkheid krijgen om beide verhaallijnen te spelen.

Verbeteren tot je blauw ziet

Over dit spel valt erg veel te vertellen, omdat er ook veel dingen te doen zijn. Jammer genoeg zijn beide verhaallijnen kort en bevatten ze niet meer dan tien races elk. Daarentegen heeft Sonic Riders Zero Gravity veel te bieden qua modi. Naast het verhaal kun je Grand Prix toernooien opzetten, tegen je vrienden spelen, je eigen records verbreken, sub-missie’s voltooien en ga zo nog maar even door. De tijden die je rijdt, worden automatisch opgeslagen en (als je dat wilt) over internet verspreid. Er is voor iedere baan een aparte wereldranglijst en als je jouw tijden verzonden hebt, kun je zien hoeveelste je per baan staat op de ranglijst. En als je niet zo geïnteresseerd bent in wereldranglijsten, dan speel je toch gewoon een leuk potje tegen je vrienden, ouders, opa’s en oma’s, leraren of lekker simpel tegen de computer?

Geld is macht

Het zijn niet alleen de verschillende modi die tellen, maar het zijn vooral de kleine dingen die Sonic Riders Zero Gravity zo leuk maken. De ringen zijn bijvoorbeeld een essentieel deel van het spel, want je kunt er geweldig veel dingen mee bereiken. Hoe meer ringen je tijdens een race verzamelt, des te meer dingen je kunt kopen of upgraden. Bij een bepaald aantal verzamelde ringen in een race kun je jouw voertuig upgraden. Voor ieder board zijn dat andere upgrades en om een voorbeeld te noemen, kun je bij een bepaald aantal verkregen ringen het board van Knuckels omtoveren tot een ware motor.

Graphics maken de game

Een waardig spel moet er visueel ook goed uitzien en de muziek moet echt als muziek in de oren klinken. Op één van die twee heeft Sonic Riders Zero Gravity mij weten te verbazen, maar helaas heeft de ander dat niet (genoeg) kunnen doen. Sonic Riders Zero Gravity heeft namelijk goede graphics. Alles loopt vloeiend, de banen zien er mooi uitgewerkt uit en er zitten weinig tot geen visuele fouten in. Het geluid heeft mij helaas niet weten te grijpen, omdat het redelijk saai en overbodig lijkt. De beschikbare liedjes lijken erg op elkaar en allemaal hebben ze dezelfde invloed op mij. Het klinkt wel leuk, maar het gaat je op ten duur te veel worden.

Als een vis in het water

Veel belangrijker dan mooie graphics of vele mogelijkheden, is de gameplay. Speelt het goddelijk en voel je jezelf een God met een Wiimote, of valt het vies tegen en gooi je de controller er spontaan van uit het raam. Die overweging heb ik ook gemaakt en ben tot de conclusie gekomen dat beide niet van pas zijn gekomen. Ik ben geen God, maar gooi ook geen controller uit het raam. Sonic Riders Zero Gravity speelt ongeveer hetzelfde als Need for Speed Carbon. De Wiimote dien je horizontaal te houden en schommel het heen en weer om de simulatie van link en rechts te simuleren. Verder zijn de controls goed verdeeld over de knoppen en alles is makkelijk te onthouden, omdat de Wiimote niet zoveel knoppen heeft. Het sturen zelf gaat soepel en is simpel aan te leren, als je maar bereid bent om te oefenen en hieraan te wennen. Een goede beheersing komt immers niet zomaar uit de lucht vallen. Sonic heeft dus een goede besturing met simpele controls en hopelijk zullen wij dit ook terugzien bij de volgende Sonic game op de Wii!

Sonic heeft heel wat verbeterd als je kijkt naar het eerste deel en heeft zo de verwachtingen goed waargemaakt. Op het korte verhaal en de eentonige liedjes na, is het spel een aanrader voor iedereen die houdt van een combinatie van Sonic en racen. Voor een Wii game ziet Sonic Riders Zero Gravity er zeker netjes uit en verder is alles prima in orde. Het is niet perfect te noemen, maar het is zeker een aanrader. Hopelijk heeft SEGA de ballen nog om in het vervolg nog zo'n spel aan een goed eind te brengen en laten we hopen dat die ook weer op onze Wii mag verschijnen.