The Club schiet bijna raak

Toen ik voor het eerst hoorde dat SEGA een game zou uitgeven die The Club zou gaan heten, vreesde ik dat één of andere rappende halve dollar zich weer had gewaagd aan een nieuwe game. Gelukkig was mijn vrees onterecht en kreeg ik een aangename third-person shooter in handen. In deze review kan je lezen of The Club zich langs andere toppers kan nestelen in het land der shooters.

Old Skool

De opzet van The Club is simpel: jij bent een moderne gladiator die in de arena geworpen wordt om gestoorde zakenmannen te entertainen. Jouw enige opdracht is doden. Doe je dit niet, dan word je zelf gedood. Je belandt echter niet in indrukwekkende colossea, maar in lineaire en lugubere gebouwen. Er is gelukkig een reden voor het gebrek aan bewegingsvrijheid: The Club is niet de traditionele shooter die je elke dag voorgeschoteld krijgt.

The Club biedt geen ontelbare routes die je kan nemen om aan het einde van het level te komen, wel één overduidelijke weg met hier en daar een kleine shortcut. Ook je vijanden zijn niet voorzien van veel verstand, want ze zullen keer op keer plaatsnemen op dezelfde plek. Dit lijkt misschien verschrikkelijk saai, maar het tegendeel wordt bewezen met deze game. Als vanouds moet je door de levels rennen om een zo lang mogelijke combo te verwezenlijken en zo veel mogelijk punten te verzamelen. Dit doe je door veel vijanden een kopje kleiner te maken. Je wordt beloond met extra veel punten als je dit nog eens met stijl doet. En ik moet toegeven, dit werkt. Je zult met plezier de single player van The Club voltooien.

Variatie ten top

Ok, mijn argument om het gebrek aan inspiratie van The Club te verbergen, was zwak, maar er is meer. Er zijn acht verschillende personages met hun eigen sterktes en zwaktes. Dit zorgt voor de nodige afwisseling, net zoals de acht verschillende locaties. Deze locaties worden nog eens opgedeeld in ongeveer zes verschillende missies die je allemaal moet voltooien om naar de volgende locatie te kunnen trekken. Dit zorgt voor 49 challenges die je in ongeveer vier tot vijf uur hebt voltooid. Deze speelduur wordt gelukkig veel langer als je aan de hogere moeilijkheidsgraden begint. In totaal heb je de keuze uit vier verschillende moeilijkheidsgraden, waarvan je één zelfs nog moet unlocken. Dan krijg je nog meer vijanden voorgeschoteld en moet je meer punten behalen om aan de volgende missie te kunnen beginnen.

De beschikbare missies zijn onderverdeeld in vijf verschillende categorieën, gaande van checkpointraces tot overlevingsmissies waarin je niet mag sterven in een beperkt deel van een level terwijl vijanden je langs overal aanvallen. Al deze missies zijn dan nog eens voorzien van schedels en verborgen schedels die je helpen tijdens het opbouwen van een combo. Als dit nog niet genoeg is, dan kun je zelf altijd een lijst met missies samenstellen zodat je jouw favoriete missies kan bundelen en delen met al je vrienden.

Net niet top

Jammer genoeg komt The Club op het vlak van multiplayer tekort. De mogelijkheid tot split screen matches is leuk meegenomen, maar slechts acht spelers in een online match is te weinig. Ook is er geen enkele vorm van co-op aanwezig. Voorts barsten de beschikbare modi niet van de originaliteit. Je moet dan wel een vos vangen in plaats van een vlag, het principe blijft hetzelfde: vang een object en probeer het zo snel mogelijk terug naar je eigen beschermplaats te brengen.

De belangrijkste vorm van multiplayer zijn dan ook de leaderboards. Vele gamers zullen ongetwijfeld alle levels talloze keren opnieuw spelen om bovenaan de ranglijsten te belanden. Als je van jezelf weet dat je dit niet graag doet, dan laat je de game beter links liggen. Je zult je dan waarschijnlijk ook mateloos gaan ergeren aan kleine details zoals de commentaarstem die keer op keer “headshot” zegt als je iemand hersendood maakt met een kogel en de omgevingen die uitblinken door clichés waaronder rode tonnen om achter te schuilen en blauwe tonnen die ontploffen.

The Club is een game geworden die vooral door een select publiek gesmaakt zal worden, een publiek dat er alles aan wil doen om zo hoog mogelijk in de leaderboards te belanden. Andere shooterfanaten zullen waarschijnlijk kiezen voor een game die op meer vlakken vernieuwt. Het hoge tempo en de verschillende spelmodi die de single player aantrekkelijk maken, zullen echte fans van third-person shooters ongetwijfeld enkele uurtjes aan hun scherm gekluisterd houden.