Review: De ballen van Balls of Fury

Het zijn de kleine dingen die het leven zin geven. De mooie gedichten van H. Marsman over zijn herinneringen aan Holland, de extra dikke Donald Duck stripboeken, de liefdeskaarten aan je geliefde op Valentijnsdag (laten we het maar niet over mijn situatie hebben) en het spelen van videospelletjes op immens grote beeldschermen geven veel mensen een lach op hun gezicht. Naast deze kleine details in het leven, zijn er ook nog de belangrijke zaken zoals een goede opleiding, werk, mooie vrouwen en tafeltennis. Combineer het kleine detail van videospelletjes spelen met het grote en belangrijke tafeltennis en je hebt een erg belangrijk onderwerp gecreëerd.

Dodelijk tafeltennis

De game Balls of Fury is zo’n tafeltennisspel en gaat over Randy. Het is een jongen die meedoet aan een tafeltennistoernooi en in de finale staat. Randy’s vader weet zeker dat zijn zoon wint en start een weddenschap met maffiabaas Feng. Als Randy verliest, zal zijn vader worden afgemaakt, maar als Randy wint moet de maffiabaas koud worden gemaakt. Na twee punten te hebben gespeeld tegen de andere finalist, val je bewusteloos neer, verlies je de wedstrijd en jouw vader gaat dood. Jaren later krijg je een opdracht van de FBI om een dodelijk toernooi van Feng te infiltreren. Je krijgt hulp van een Chinees en moet zorgen dat je genoeg wedstrijden wint en in het toernooi van Feng mee mag doen. Het toernooi is letterlijk dodelijk, want iedereen die verliest, zal worden geëxecuteerd. Don’t try this at home…

Het verhaal in dertig minuten

Dat is dus het verhaal van Balls of Fury en daar houdt het ook bij op. Het enige wat je hoeft te doen is een stuk of acht wedstrijden te spelen en het spel is uitgespeeld. Je bent met een goed halfuur klaar met het hele spel en verder valt er ook niet veel te doen. Je kunt toernooien en wedstrijden tegen vrienden of de computer spelen, maar verder is het klaar. Niet veel replay waarde dus, maar dat is lang niet het enige wat slecht is aan Balls of Fury, want…

Traag van begrip

Je hebt bij een leuke game natuurlijk een goede gameplay nodig. Tafeltennis vergt snelle reflexen en veel richtingsgevoel, maar als een spel je dat niet kan geven, kan je het spel ook niet goed spelen. De besturing zelf heb ik niks op aan te merken, want als je naar links zwaait met je Wiimote, gaat het balletje naar links en zo ook bij rechts, boven en onder. De richting zit er wel in, maar er zit geen snelheid aan. De ballen gaan erg sloom en de besturing gaat traag. Als je met je eigen arm en controller slaat, duurt het letterlijk twee seconden voordat het spel reageert en jij daadwerkelijk tegen het balletje aanslaat. Dat speelt niet fijn en geeft een irritant gevoel bij een wedstrijd.

Pittige ballen

Elk nadeel heeft zijn voordeel en dus ook Balls of Fury. Alhoewel Balls of Fury een heleboel nadelen heeft en weinig voordelen, heb ik er toch een paar ontdekt. Ieder poppetje heeft een eigen speciale slag en opslag die kun je goed gebruiken in een lastige wedstrijd (als die er zijn tenminste). Het hoofdpersonage Randy kan bijvoorbeeld een opslag laten zigzaggen zodat de tegenstanders niks meer kunnen. Zo heeft ieder dus zijn eigen vaardigheden, maar de personages moet je vrijspelen door het verhaal uit te spelen op makkelijk, normaal en moeilijk of door toernooien te spelen.

Tafeltennissen als Uri Geller

We weten allemaal dat de Wii niet de beste is op het gebied van graphics, maar dit slaat echt alles. Balls of Fury is namelijk één van de slechtst uitziende Wii spellen die ik ooit heb gezien. Naast het feit dat het er niet uitziet, kloppen de beelden ook niet. Als je de replay bekijkt van een rally, kan je zien dat de bal het slaghout niet raakt, maar toch de kant van de tegenstander opgaat. Zo zijn er meerdere technische fouten en dat irriteert nogal. Je kunt toch geen tafeltennisbal naar de andere kant van het veld slaan, zonder die aan te raken? Blijkbaar zijn deze jongens een soort Uri Geller en kunnen ze de bal naar de andere kant van het veld te ‘denken’.

Trofeeën zijn overbodig

Ondanks dat Balls of Fury waarschijnlijk niet genomineerd wordt tot het beste spel van 2008, kun jij wel genomineerd worden tot beste ping pong speler in het spel. Door bijvoorbeeld urenlang te spelen, elk personage vrij te spelen of de Arcade Mode te verslaan zonder speciale power te gebruiken kun je trofeeën winnen. Er zijn tien trofeeën te winnen en zijn stuk voor stuk even nutteloos. De meeste heb je al gehaald als je het verhaal uitgespeeld hebt op alle niveaus en de rest hoef je (bijna) niks voor te doen. Verder zijn alle locaties die je kunt kiezen al beschikbaar en hoef je er geen vrij te spelen. Dat is saai en geeft je al snel een gevoel datje klaar bent met het spel, zodra je het verhaal hebt uitgespeeld. Een gemiddelde gamer is zo’n twee uur bezig om het hele spel 100% uit te spelen en dat is natuurlijk erg weinig.

Dit is typisch weer een spel dat gebaseerd is op een film, waarbij de film wel leuk is en het spel nog slechter is dan dat de toppers in de Eredivisie op het moment staan te voetballen. Het spel heeft totaal geen goede graphics, de gameplay is bagger en het verhaal is erg saai en wordt niet goed verteld. Daarbij is het spel in twee uurtjes uitgespeeld en is het absoluut niet zijn prijs waard (wat die ook mag zijn). De makers van dit spel zijn net zo onbekend als het spel zelf en als we kijken naar de game is het maar het beste dat zowel de makers als het spel zo onbekend mogelijk blijven.