Twee voor de prijs van één
De opzet achter NiGHTS is simpel. Jij speelt missies in de droomwereld van Will en Helen en probeert er voor te zorgen dat hun nachten zonder nachtmerries verlopen. Dit doe je voornamelijk door races te voltooien met de paarse NiGHTS. De races worden met elkaar verbonden door zeer mooie tussenfilmpjes en kleine platformlevels. Deze levels hebben echter niet veel om het lijf en zijn een haast overbodige toevoeging. Ze breken vooral het tempo van het spel en hebben weinig diepgang te bieden. Zeggen dat de game twee genres feilloos combineert voor de prijs van één, zou dus een leugen zijn.Gelukkig maken de tussenfilmpjes veel goed. Ze zijn niet alleen mooi afgewerkt, ook alle personages zijn voorzien van een passende stem. Jammer genoeg is het onmogelijk om de filmpjes over te slaan als je ze al éénmaal hebt bekeken. Ook zul je ze allemaal opnieuw moeten bekijken als je sterft tijdens het spelen. Omdat de tussenfilmpjes soms minutenlang aanslepen, kan dit zeer vervelend worden. Ook het feit dat je een level helemaal opnieuw moet beginnen als je een eindbaas niet overleeft, kan voor de nodige frustratie zorgen. Dan moet je alle filmpjes weer bekijken en moet je de voorbereidende missies nog een keer doorlopen.
Vier voor de prijs van één
De eerste NiGHTS voor de Saturn werd in 1996 bekend door haar revolutionaire besturing. NiGHTS voor de Wii zal helaas niet opnieuw in mijn geschiedenisboeken belanden voor de manier waarop je de nar NiGHTS bestuurt. Je kunt spelen met de Wii Remote, de Wii Remote en de Nunchuck gecombineerd, de Classic Controller en de GameCube Controller. Vreemd genoeg werkt geen van deze opties goed. Ondanks het feit dat je in een 3D wereld rondvliegt, lijk je nooit echt vrij te zijn.
Je hangt altijd vast aan een onzichtbare lijn waarvan je niet kunt afwijken. Als je dit toch probeert, vliegt NiGHTS meestal ongewild ergens tegen. Liefhebbers van de Saturn-game zullen dit misschien kunnen smaken, maar ik vond dit eerder achterhaald. Al te vaak kwam ik luttele seconden te laat aan de finishlijn omdat ik per ongeluk de verkeerde richting op vloog. Tel daarbij de hierboven vermelde frustraties over de vervelende herhalingen op en je kunt al begrijpen waarom mijn Wii Remote een paar dagen geleden contact heeft gemaakt met de muur achter mijn televisiescherm.
Genoeg goeds voor de prijs van één?
Jullie vragen jullie waarschijnlijk af of ik nog lang zal verdergaan met minpunten op te sommen. Het antwoord is kort: neen, maar ik ga ze kort samenvatten om snel over te gaan naar de enkele lichtpunten. Eerst en vooral zijn de graphics middelmatig. Alles ziet er kleurrijk uit, maar het geheel is slecht afgewerkt. Ook zijn de laadtijden lang en saai, zeker als je ze gaat vergelijken met de korte levensduur van de twee verhaallijnen. Enige diepgang in het verhaal ontbreekt en dus zul je weinig drang voelen om het einde van het spel te bereiken.Er zijn evenwel nog enkele pluspunten. Vooral de online multiplayer maakt veel goed. Je kunt het tegen iemand anders opnemen in een soort virtuele jagerbal, maar dit onderdeel is minder goed geslaagd is. Waar het spel wel uitblinkt, zijn de online races. Deze zijn best aangenaam, mits je de gebrekkige besturing kunt overwinnen. Verder zijn het vooral de eindbazen die je nog minstens enkele maanden zullen bijblijven. Ze vereisen allemaal een speciale strategie om te verslaan en dat geeft het spel dat kleine beetje extra diepgang. Jammer genoeg zorgt dit verplichte denkwerk af en toe voor tijdsgebrek en dan belanden we weer bij het euvel dat ik vier alinea’s hoger al uitgebreid beschreef.
