Ghost Squad komt tekort

Slechts luttele weken geleden trok een ietwat speciale game mijn aandacht. Ghost Squad beloofde iedere gamer virtuele borsten, omgeven door een even virtuele terrorist. In afwachting van de release van de game kenden mijn schoolresultaten een historisch dieptepunt, omdat ik vele dagen voor mijn brievenbus kampeerde tot de postbode de game afleverde. Enkele dagen geleden was het eindelijk zover en kon ik het spel uitgebreid beginnen testen. Hier volgt het rapport van Ghost Squad.

Mooie liedjes duren niet lang

Niet vaak geef ik een ontwikkelaar van een game een pluim voor haar originaliteit. SEGA, de ontwikkelaar van Ghost Squad verdient echter een hele kip op haar hoed. Ze is erin geslaagd een uiterst beperkte arcade shooter om te toveren in een zeer vermakelijke on-rail consolegame. Het concept is bewaard gebleven, maar de vele extra’s bezorgen het spel dat kleine beetje diepgang. Je zult je dus opnieuw een weg moeten banen door drie lineaire levels door elke mogelijk tegenstander een kopje kleiner te maken. Maar net hier knelt het schoentje: drie levels zijn veel te weinig in een moderne game.

Elk level duurt een tiental minuten. Dit kan enkele minuten meer of minder zijn, afhankelijk van welke route je neemt. Na één uurtje heb je dus het hele spel uitgespeeld en krijg je de mogelijkheid om het spel opnieuw te spelen met een andere moeilijkheidsgraad. Dit resulteert in meer tegenstanders op je scherm die je agressiever zullen aanvallen. Je kunt ook alternatieve routes kiezen, waardoor het level min of meer verandert, maar de essentie blijft ongewijzigd. Vreemd genoeg ging het spel helemaal niet snel vervelen en werd ik regelmatig verrast door de strategische plaatsing van de tegenstander. De gekke kostuums die ik vrijspeelde door missies te voltooien, hielpen me ook vol te houden tot het einde van het spel.

Doe eens iets geks

Gelukkig zorgden niet alleen de zestien moeilijkheidsgraden en de handvol alternatieve routes voor een beetje afwisseling. De grootste variatie was te vinden in de verschillende modes. De hoofdbrok van het spel bestaat uit het onschadelijk maken van terroristen die je het leven zuur maken. Dit doe je in je strakke Ghost Squad-kostuum. Ook je tegenstanders zien eruit als traditionele slechteriken. Als je echter de Paradise Mode opstart, verandert alles. Je shotgun verandert in een watergeweertje en je tegenstanders worden… babes! Naast je opponenten veranderen ook de omgeving en de gameplay. Je zult namelijk rekening moeten houden met de zwaartekracht, aangezien het water niet altijd in een recht baan vooruit schiet. Bij een tegenstander die ver van je verwijderd staat, zul je er dus boven moeten mikken om haar te vermoorden met jouw dodelijke water.

De Ninja Mode is zeer vergelijkbaar. De omgeving past zich aan en er verschijnen Oosterse poppetjes op de achtergrond. Deze kun je aanvallen om ze te openen. Als ze eenmaal open zijn, dan kun je er gemakkelijker achter schuilen, waardoor je de omgeving in je voordeel kunt gebruiken. Ook op het vlak van de wapens verandert er veel. Weg met het traditionele schiettuig, verwelkom de werpsterren. Dit wapen heeft twee voordelen: je hebt er oneindig veel van en je moet nooit herladen. Voorts verandert er echter weinig, je rent nog steeds door de drie bekende levels.

Liefde is… samen knallen

De grote vraag blijft natuurlijk de besturing. Aangezien de Wii Remote geen light gun is, moest SEGA er alles aan doen om de besturing zo goed mogelijk uit te werken. En we moeten toegeven: het zit snor. Je krijgt zelf de mogelijkheid om de precisie aan te passen en dit werkt. Je kunt de ene headshot na de andere voltooien, zelfs als je ervoor kiest om zonder cursor op het scherm te spelen. Door de cursor uit te schakelen, verlies je precisie, maar je wordt beloond met extra veel punten. De praktijk leert echter dat het simpeler is om toch met een cursor te spelen, zeker als je de game met meerdere spelers speelt, omdat je dan weet welke vijanden worden aangevallen door je medespelers en welke nog niet onder vuur liggen.

Zo zijn we meteen aanbeland bij het leukste deel van Ghost Squad: de multiplayer. Je kunt met maximaal vier spelers tegelijk spelen en dat zorgt voor extra veel plezier. Samen terroristen een kopje kleiner maken terwijl je elkaar aanwijzingen toeschreeuwt, was nog nooit zo leuk. Je zult het niet alleen gemakkelijker hebben tijdens het doorlopen van de missies, je zult ook minder snel gaan beseffen dat je telkens weer hetzelfde level doorloopt.

Ghost Squad is uiteindelijk een zeer vermakelijke game geworden. De drie verschillende modes en de vele moeilijkheidgraden zorgen voor de nodige afwisseling, maar het beperkt aantal levels gooit roet in het eten. Gamers die altijd de hoogste score willen halen, zullen met plezier de levels opnieuw spelen. Jammer genoeg doet niet iedereen dit graag en voor de gamers die het na één keer al opgeven, is Ghost Squad een teleurstelling wegens de zeer korte levensduur.