Power Rangers (PS2): Extreem gewelddadig

Vroeger speelden we cowboytje en indiaantje, later soldaatje en daarna de Power Rangers. Deze Amerikaanse TV-serie stamt uit 1993 en is gebaseerd op de Japanse Super Sentai series. Destijds was er veel commotie over het gebruikte geweld en waren er legio verontruste politici en ouders. Op menig schoolplein werd het spelen van Power Rangers verboden. Het verbaasde mij dan ook niet dat op het hoesje van de Power Rangers Legends het 12+ logo staat. Wel vraag ik mij af: is deze game echt zo heftig of is dit een overblijfsel uit de begin jaren van de TV-serie?

Tijdens het openingslevel wordt het al snel duidelijk dat er niet of nauwelijks sprake is van schokkende of gewelddadige beelden. De graphics zijn Cel-shading en dus handgetekend. Ondanks dat je heel veel vijanden moet verslaan zal het bloed nergens de lucht in spuiten. De game audio is ook minimaal. Foute kreunen en doffe klappen bovenop een goedkope rock track. Alles wordt verteld in een eenvoudige cartoony vorm die de krachten van PS2 maar minimaal benut. Het lijken wel de Power Rangers in de TV serie. Daar is wat mij betreft het geweld, beeld en acteerwerk ook van twijfelachtige kwaliteit. Ik ben dan ook van mening dat er geen enkel teer kinderzieltje verloren is gegaan bij het kijken hiernaar.

Klassieke eindbazen

In Power Rangers Legends zijn de tussenfilmpjes ook handgetekend en van minimale kwaliteit. Ik heb mij eerder verbaasd dan veel van het verhaal mee gekregen. Maar het is iets met een lafhartige Lord Zedd die zich verbergt in een verborgen dimensie om zo de geschiedenis te veranderen. Er zijn twintig Power Rangers uit de verschillende televisie seizoenen speelbaar. Daarnaast zijn de Zord-gevechten ook gebaseerd op de klassieke eindbazen uit de TV-serie. Dit geeft de game zeker een klein vleugje nostalgie.

Eén grote herhalingsoefening

In het begin is het allemaal best aardig. De dubbele sprong voelt lekker aan en als je jezelf tegen een muur drukt, blijf je even hangen om vervolgens verder te kunnen springen. Het combosysteem is niet uitgebreid, maar het openingslevel heb ik aan mijzelf kunnen verkopen als een redelijk side scrolling avontuur van de oude school. Je loopt van links naar rechts en onderweg vecht je met handlangers van de eindbaas. Deze laatste meldt zich onderweg een paar keer en uiteindelijk kom je hem aan het einde weer tegen. Ik denk dat het woord eindbaas verder geen toelichting meer behoeft. Wees trouwens niet bang om onderweg het leven te laten. Op een wonderbaarlijke wijze herrijs je uit de dood, op precies dezelfde plek en met behoud van alles. Na deze ontdekking is alle uitdaging weg en verveeld ram ik op de knoppen om verder naar links te komen.

Doelstellingen zijn oké

Om het allemaal wat interessanter te maken, zijn er per level een paar doelstellingen te behalen. Je moet bijvoorbeeld alle letters van het woord ‘RANGER’ vinden, een bepaald aantal vijanden ombrengen en combo’s aan elkaar rijgen. Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat dit het allemaal net iets leuker en acceptabeler maakt. Aan het einde komt er een overzicht met de behaalde scores. Je ontvangt power-ups in de vorm van vrijgespeelde Rangers, artwork, muziek en/of nieuwe combo’s



Vaak speel je daarna een groots klassiek Mega Zord gevecht. Zords zijn kolossale mechanische of biomechanische gevechtsmachines die doen denken aan de Transformers. Echter zijn Zords niet gebaseerd op vliegtuigen, auto’s of trucks maar op dieren zoals bijvoorbeeld dinosaurussen of andere legendarische mythologische wezens. Je staat als reuzen tegenover elkaar en door een combinatie van knoppen moet je om beurten verdedigen of aanvallen. Ook hier wordt het snel repetitief. Gelukkig duren de gevechten maar enkele minuten en blijft dit binnen de grenzen van het acceptabele.

Goed gedaan is het drop in en drop out co-op support. Ondanks dat er niet veel verandert (als er iemand bij komt), is het altijd leuk om samen te spelen. Ik had trouwens niet anders verwacht in een Power Ranger game. Een Power Ranger komt nooit alleen, want als de nood het hoogst dan is er altijd een Ranger nabij.

De Power Rangers vieren dit jaar hun vijftienjarig bestaan en hebben blijkbaar nog voldoende populariteit om de verkopen van deze game te verhogen. De naam Power Rangers en hun historie is wat mij betreft de enige reden waardoor deze game attentiewaarde heeft. Tijdens mijn voorbereiding op deze review speelde ik niet alleen de game, maar las ik ook een artikel van Filip Huysegems. Hij schrijft het volgende:

“Elke aflevering van de Power Rangers is een herneming van alle vorige, enkel het monster-van-de-dag verschilt. Onder meer daarom deden de Power Rangers het zo goed bij kinderen. Alle ouders met kleine kinderen zullen het met me eens zijn: kinderen zijn dól op herhalingen. Ze willen helemaal niet elke avond voor het slapengaan een gloednieuw verhaaltje, nee, ze willen nóg eens horen van Roodkapje. Hun esthetisch genoegen zit in het herkennen van het gekende en in het opmerken van de minimale variatie die u, als ouder, in de vertelling legt.”

Bron: Artikel “Power Rangers; Op een Zord de toekomt in” auteur Filip Haysems.

Nu weet je waarom de Power Rangers zo populair zijn of waren bij kinderen, echter bij een game is een herhalingsoefening fataal. In een game wil je wat beleven of spanning voelen. Wat mij betreft is de Power Rangers Legend, met al zijn goede bedoelingen, geen aanrader, zelfs niet voor de fans.