Zoals een koe en een varken
Universe at War heeft zeker een boel erg sterke punten. Dat moet ook, gezien we vorig jaar verwend werden met Supreme Commander, een nieuwe Command & Conquer, World in Conflict en noem maar op. We zijn ondertussen gewend geraakt aan kwaliteit en willen het dan ook met niets minder stellen.De game pakt heel wat punten door het introduceren van drie compleet verschillende rassen die elk een totaal andere speelstijl met zich meebrengen. Waar je in andere RTS-games ook verschillende facties hebt, komt het er meestal op neer dat hun ventje net iets breder is en een ander kleurtje heeft, maar los daarvan is de gehele opbouw van de verschillende facties krak hetzelfde. Een vlieger die zeker niet opgaat in Universe at War. Hier trekken de verschillende groeperingen even hard op elkaar zoals een koe op een varken.
Allereerst heb je de Novus: een mechanisch en strak vorm gegeven ras die groot in aantal zijn. Hun units zijn relatief zwak, maar wel erg snel. Hun belangrijkste troef is het bouwen van flow towers. Deze dingen heb je nodig om je verschillende gebouwen van stroom te voorzien. Interessant is echter dat al je eenheden zich ook vliegensvlug over je stroomnetwerk kunnen verplaatsen. Die torens zijn onzichtbaar voor je vijanden, en als je er voor zorgt dat je zo goed als de hele map kunt bedekken, ben je in een mum van tijd op eender welke plek met heel je leger. Erg leuk voor een verrassingsaanval!
De Hierarchy zijn de boosdoeners uit het verhaal en hebben de mogelijkheid om drie supergrote walkers te bouwen. Deze allesverwoestende eenheden doen tevens dienst als basis en als productiefaciliteiten. Als je ze verliest in een gevecht, blijft er zo goed als niks over van je thuisbasis. Belangrijk is dus dat je er voor zorgt dat die verdedigd blijft!
Als laatste zijn er dan nog de Masari, een soort van godheden die het meeste weg hebben van de mens. Zij concentreren zich vooral op het bouwen van een stevige basis en hoeven – in tegenstelling tot de andere twee facties – geen resources te verzamelen. Zij kunnen erg sterke eenheden maken en kunnen wisselen tussen light en dark energy. De ene geeft ze een aanvalsbonus, terwijl de andere ze dark matter armor geeft.
Dat de facties erg verschillend waren, dat wisten we ondertussen al wel. De vraag was natuurlijk of alles ook fatsoenlijk uitgebalanceerd wordt. En ja hoor! Dat hebben ze bij Petroglyph enorm goed gedaan. De facties zijn zo divers en toch is er geen enkele die sterker is of lijkt dan de andere. Een pluim op de hoed van de ontwikkelaar daarvoor. Ze hebben ook iets minder goede dingen gedaan, maar meer daarover later.
Klassieke sciencefiction
In de campagne speel je dus door deze verhaallijn. Tof is dat je niet voor elke factie opnieuw een tiental missies moet spelen. Alles is ditmaal netjes door elkaar gevlochten. Eerst komen de Novus even aan bod, vervolgens de Hierarchy en dan de Masari. De intriges in het verhaal zijn leuk gevonden en zeker voor een RTS. De campagne is zeker de moeite om spelen en zal je ook onmiddellijk bekendmaken met de nieuwe units en manier van spelen. Jammer is wel dat de AI het geregeld laat afweten en dat de complexe research tree zo goed als niet meedoet.
Met je neus er op
Voorts kun je uiteraard skirmish potjes spelen, tegen de computer of tegen anderen over internet. Tof is de Global Conquest modus die ze erin hebben gestoken. Hierin is het zaak om territorium per territorium de hele planeet onder jouw controle te krijgen. Erg leuk om spelen, maar in multiplayer is dit enkel weggelegd voor de mensen die LIVE Gold hebben. Beetje jammer, want alleen daarvoor zullen de PC-gamers natuurlijk (nog) geen LIVE abonnement kopen. Wel interessant om te weten, is dat Universe at War binnenkort ook cross-platform speelbaar zal zijn. Dan is het misschien wel boeiender om voor LIVE Gold te gaan.
