De wereld van The Golden Compass lijkt in veel op onze wereld aan het begin van de 20ste eeuw, maar heeft één bijzonderheid: de ziel van mensen bevindt zich niet ín hun lichaam, maar heeft de vorm aangenomen van een pratend dier dat de mens continu vergezelt. In de film zie je bijvoorbeeld mensen met een aapje op hun schouder, of een grote hond die naast ze
Klik voor vergrotingen...
Red de wereld
De wereld in The Golden Compass wordt geregeerd door het Magisterium, maar helaas hebben de machthebbers niet het beste met de mensen voor. Zo blijken er lokkers te zijn die in de nacht kinderen ontvoeren om vreemde proeven mee uit te voeren. De hoofdrolspeelster in het verhaal, Lyra Belacqua, raakt op het spoor van deze misstanden en ze begint aan een lange tocht om de deze recht te zetten en haar wereld te redden.Tegenvallende filmgame?
Hiermee zijn alle ingrediënten aanwezig voor een prachtig verhaal dat voor mooie verkoopcijfers van de boeken heeft gezorgd. Vorige week mocht ik een kijkje nemen bij de voorvertoning van de film en hier heb ik me prima vermaakt. De grote vraag was echter: is de game, net als de boeken en de film, ook de moeite waard? Games die zijn gebaseerd op een film blijken namelijk nogal eens tegen te vallen en met name filmgames voor de DS hebben een slechte reputatie. Hoe zou dat bij The Golden Compass uitpakken? Omdat er veel geld in de film is gestoken, verwachtte ik dat men in dit geval de moeite had genomen in elk geval een acceptabele game te maken. Helaas kan ik je al verklappen: dat is niet gelukt! De game bestond voor mij uit een lange lijst grote tegenvallers. Ik zal je hier een kleine opsomming geven.De graphics zijn ronduit slecht
De eerste tegenvaller zie je direct zodra je begint met spelen. Waar de film bestaat uit prachtige beelden en mooie special effects die je helemaal meezuigen in het verhaal, zijn de graphics van de DS-versie van de game ronduit slecht. The Golden Compass heeft met afstand de slechtste graphics die ik ooit op de DS heb gezien. En ja, dan tel ik de graphics van games als Sudoku en Picross mee!
De leuke fantasievolle sfeer uit de film ben je door de slechte graphics in de game helemaal kwijt
Decor van de plaatselijke toneelvereniging?
Het begint al met de opbouw van de schermen. Je ziet een kartelig poppetje op de voorgrond bewegen tegen een achtergrond die er uitziet als het decor van de plaatselijke toneelvereniging uit het begin van de vorige eeuw. Er is een heel duidelijk onderscheid te zien tussen voorgrond en achtergrond, waardoor de game iets vreemds en kunstmatigs krijgt en je totaal niet wordt meegezogen in het spel. Dit effect wordt nog eens versterkt door de houterige bewegingen die de game-figuren maken. Met name de bewegingen van Iorek de ijsbeer zijn vreselijk, terwijl dit er in de film juist zo prachtig uitzag. Iorek lijkt in de game meer op een jumpende dronken sneeuwman dan op de koning der ijsberen; jammer! De leuke opgewekte en fantasievolle sfeer uit de film ben je door de slechte graphics in de game helemaal kwijt. Hoewel ik, als fervent DS-gamer, niet zo hecht aan mooie graphics, maakte The Golden Compass het zelfs voor mij te gek en zorgden de graphics bij deze game voor grote irritaties. Dat is mij nog nooit overkomen.Gameplay nóg slechter dan graphics
Maar goed, gelukkig draait het bij een game niet alleen om graphics, de gameplay is veel belangrijker. Het gaat er tenslotte om dat het spel zelf vermakelijk is en je voor leuke uitdagingen stelt. Helaas kunnen we daar bij The Golden Compass ook kort over zijn: de gameplay is zo mogelijk nóg slechter dan de graphics. Eigenlijk bestaat de gameplay maar uit één ding: beweeg van links naar rechts door het scherm en zorg er voor dat je op tijd bukt, dan wel springt. Het klinkt misschien vreemd, maar de gameplay in dit spel is niet drie dimensionaal en ook niet tweedimensionaal. De gameplay is één dimensionaal! Je kunt je namelijk slechts over één lijn bewegen (naar voren en naar achteren), waarbij je hoogstens af en toe moet bukken of springen. Heel af en toe kun je omhoog en omlaag bewegen, maar op die momenten hoef je weer vrijwel niet naar links of rechts te bewegen. Het gevolg is dat de gameplay in grote delen van het spel letterlijk ééndimensionaal is. Qua gameplay lijkt het spel dan ook meer gemaakt voor de voorlopers van de klassieke GameBoy, dan voor de handhelds van de 21ste eeuw. Bizar!Lineaire gameplay
Een andere irritatie bij het spelen van de game is dat deze volledig lineair is. Er zijn dus vrijwel geen zijwegen of andere uitdagingen te spelen dan de vaste volgorde die de game-makers voor je hebben uitgedacht. Kom je ergens niet uit en zit je vast? Dan kun je de game in je kast gooien, want er zijn dan geen andere dingen in het spel te doen. Natuurlijk kun je een vorig hoofdstuk nog eens gaan spelen, maar dat voegt weinig toe en laat je daarom wel uit je hoofd. Waarom zou je nog eens zo’n saai hoofdstuk doorlopen als je al blij bent dat het voorbij is?
Klik voor vergrotingen...
Tegen-intuïtieve besturing
De gameplay bestaat voor een heel groot deel uit rennen, duiken en springen. En je voelt hem al aankomen… dat is dus bloedsaai! Helaas zijn de irritaties over de gameplay hiermee nog niet compleet. Want het spel heeft naast een veel te simpele ééndimensionale speelwijze óók nog eens een vreemde set aan ingewikkelde knoppen en controls meegekregen. Het begint al met zoiets eenvoudigs als springen. Dat doe je niet door op de A-knop te drukken, maar op de B-knop. Ik vond dat zo tegen mijn intuïties ingaan, dat ik dit elke keer wanneer ik het spel speelde het eerste kwartier op de verkeerde knop bleef drukken.Ingewikkelde knoppencombinaties
Helaas houdt het bij die vreemde knoppen niet op. Het spel bevat heel veel verschillende knoppen en combinaties die bijna niet te onthouden zijn. Je kunt bijvoorbeeld wisselen van personage in de game. Zo speel je in het begin van de game afwisselende Lyra, haar deamon, of de ijsbeer Iorek. Om het nog wat gecompliceerder te maken, kan de deamon van Lyra vier gedaantes aannemen (om die op te roepen moet je natuurlijk een lekkere combinatie van knoppen gebruiken) die ook allemaal weer hun eigen kunstjes kunnen uitvoeren waarvoor je weer andere knopjes moet indrukken. Als je begint met het spel en een uurtje aan de slag bent, is het allemaal nog wel te volgen. Maar zodra je verder komt in het spel én de game eens een paar daagjes opzij legt, dan is het daarna hopeloos met de besturing. Je hebt geen flauw idee meer hoe je nou ook alweer in de vogelgedaante dingen kon oppakken, of juist kon laten vallen. En hoe kon het knaagdier nou ook alweer graven? En hoe kon je Lyra nou een extra lange jump laten maken? Het is hopeloos, die complexiteit van de besturing!Saai-saai-saai
Het is eenvoudiger om de bediening van alle knoppen in de cockpit van een Boeing 747 te leren, dan de besturing van The Golden Compass voor de DS. En dan weet ik zeker dat het vliegen van een trans-Atlantische vlucht in een Boeing op de automatische piloot óók nog eens spannender is dan het spelen van dit spel. Want waar de boeken en de film spannend zijn en je een mooi verhaal weten te vertellen, is dat bij de game helaas helemaal niet het geval. De game is opgehakt in een groot aantal losse hoofdstukjes die wel verwijzen naar de game, maar helaas heeft de gameplay weinig met het verhaal te maken. Of je nou een ijsbeer bent, een deamon in knaagdier gedaante, of Lyra zelf, je doet niks anders dan van links naar rechts door het scherm bewegen met af en toe een jump of een duik. Daar voegt de verhaallijn helaas niks aan toe.Kleine lichtpuntjes
Zijn er dan helemaal geen pluspunten aan dit spel? Als ik eerlijk ben, moet ik zeggen ‘inderdaad, dit spel heeft helemaal géén sterke punten’. Toch zijn er enkele hele kleine dingetjes aan te wijzen die zorgen voor een lichtpuntje tegen de verder aardedonkere hemel die The Golden Compass heet.Een klein lichtpuntje is namelijk dat het spel compleet in het Nederlands speelbaar is. In theorie zou het spel daardoor voor kinderen geschikt kunnen zijn, ware het niet dat je wel een grote hekel aan een kind moet hebben om deze game cadeau te doen.
Een ander klein lichtpuntje is dat het spel op drie moeilijkheidsgraden te spelen is. Al is het de vraag wat je daarmee moet bij een game die zo saai en eentonig is. Een andere moeilijkheidsgraad verandert daar namelijk niks aan.