Crysis maakt de beloften waar

November bracht ons hemelse geneugten dit jaar. De game-industrie draait op volle toeren en leverde elk platform een topper of twee, drie. Voor de PC brachten Electronic Arts en het Duitse Crytek ons het langverwachte en grafisch sublieme Crysis. Velen bleven echter kritisch ten opzichte van de game en vroegen zich terecht af of die meer te bieden had dan mooie beelden alleen. Je bent ongetwijfeld al naar de score gaan kijken en je ziet dus dat Crysis de verwachtingen wel degelijk waarmaakt op enkele kleinigheden na. Toch zijn er zeker enkele minpunten die je kunt aanhalen, het is dus niet de perfecte game geworden. Gezien jij begint met naar de score te piepen, zal ik ook maar achterstevoren te werk gaan en beginnen met die kleine onvolmaaktheden.

Lichtjes verkouden en sluitspierproblemen

Wanneer je het spel opstart, zie je al snel dat Crysis heel wat weg heeft van zijn grote broer: Far Cry. Ook dit keer speelt de actie zich namelijk af op een tropisch eiland. Op zich helemaal geen slecht punt, maar een heel tijdje later kom je dan tot de conclusie dat Crysis in het zelfde bedje als zijn voorganger ziek blijkt te zijn. Gelukkig gaat het ‘m dit keer slechts om een lichte verkoudheid.

Diegene die Far Cry gespeeld hebben, weten vast nog wel dat de game best te pruimen was totdat je bij het deel aankwam waar de mutanten hun intrede deden. In Crysis krijg je dan weer te maken met buitenaardse gedrochten en dat stuk van het spel is helaas iets minder geslaagd dan de missies in de groen beboste jungle.

Hier ruil je een heleboel van je vrijheid die je eerder in het spel had in voor heel wat minder vermakkelijke shoot-outs tegen het buitenaardse gespuis. De wereld ziet er bevroren zeker even indrukwekkend uit als voorheen, alleen zijn de missies nu veel minder interessant. Je waant je soms zelfs in een heel andere game dan toen je aan het spel begon. Dit omwille van de rechtlijnigheid die sommige latere levels met zich meebrengen. Ook het einde is er eentje waarbij je spontaan de controle over je sluitspier verliest en toch met een ietwat verkrampt gezicht naar je scherm gaat staren. Zou er een vervolg komen? Dat bleek alvast niet uit dat toch ietwat teleurstellende einde... (ironie? – ik dacht het wel!)

Als ik dan nog één minpunt moet bedenken, zal dat de multiplayer worden. Begrijp me niet verkeerd, dit deel van het spel is zeker niet slecht, maar soms net iets te chaotisch. De online multiplayermodus biedt je de keuze uit twee verschillende modi. Allereerst heb je de standaard Deathmatch modus. Die is helemaal geslaagd en is uiteraard des te interessanter doordat elke speler hier beschikt over het alom geprezen nanosuit, maar meer daarover later. De tweede spelmodus gaat door het leven als Power Struggle. Dit is een objective-based spel waarin je de vijandelijke basis moet vernietigen. Dit doe je door verschillende strategische punten op de map onder jouw controle te krijgen. Zo moet je verschillende plaatsen bemachtigen die je energie leveren om je wapenfabriek op gang te brengen. Als je al die punten onder jouw controle houdt, kun je later massavernietigingswapens maken om de vijandelijke basis te verwoesten. Een leuke toevoeging, maar het is – naar mijn mening – iets te onduidelijk en chaotisch uitgewerkt. Je kunt het ook zeker niet vergelijken met de diepgang die Quake Wars heeft bijvoorbeeld.

Stoere pyjama

Genoeg over die minpunten dan; straks ga je nog denken dat het helemaal niet zo’n leuk spel is terwijl het dat zeer zeker wel is. Vooral de single player is van erg hoog niveau. Jij kruipt hier in de rol van een Amerikaanse elitesoldaat, Nomad. Je hebt de opdracht gekregen om enkele archeologen van een mysterieus eiland te gaan redden. Het zou om een standaard search & rescue missie gaan, maar al snel blijkt dat niets minder waar is. Je bent ’s nachts nog niet goed en wel geland of je wordt al uit de lucht geschoten, een poos later bevind je je in het water. Je hebt de klap weten te overleven en dat allemaal dankzij de toch wel zeer merkwaardige pyjama die je aangetrokken had. Dit hoogtechnologische pak, ook wel het ‘nanosuit’ genoemd, geeft je namelijk heel wat bovennatuurlijk voordelen. Je kunt hiermee wisselen tussen vier verschillende mogelijkheden: maximum strength, maximum armor, cloak en maximum speed. De namen zijn niet meteen erg origineel dus je hebt snel door wat waar voor staat. In de strenght modus kun je je vijanden met één mokerslag doodmeppen, huizen in elkaar slaan, extra hoog springen en je tegenstanders een halve kilometer ver gooien. Maximum armor is de standaard modus van je pak en hiermee kun je heel wat meer lood absorberen dan goed voor je is. De cloak modus maakt je tijdelijk onzichtbaar zodat je ongemerkt langs vijanden kunt sluipen en stiekem één van die gluiperds vast te scharellen om daarna bijvoorbeeld naar de strenght modus te wisselen om hem door een boompje of twee te gooien. De speed modus doet gewoon wat de naam zegt, je gaat er vliegensvlug door. In praktijk is dit echter de minst gebruikte modus. Let wel dat je pak maar over een beperkte hoeveelheid energie beschikt en je soms dus even zult moeten wachten om het terug te doen opladen. Je kunt dus niet constant verborgen blijven.

Het nanosuit alleen al zorgt ervoor dat je elke situatie weer anders aan kunt pakken en biedt heel wat diepgang aan het spel. Je kunt Sam Fisher-gewijs door de levels sluipen om hier en daar strategisch en muisstil een Koreaan om te leggen of je kunt je ook in Rambo-stijl een weg door al die Aziatische lieverds knallen. Aan jou de keuze.

Bovendien reageren je tegenstanders steeds anders op jouw acties en krijg je dus telkens weer andere situaties voorgeschoteld. Wanneer ik bijvoorbeeld stilletjes naar mijn doel sloop en hier en daar geniepig een rijstkakker Koreaan om zeep hielp, had ik het namelijk heel wat makkelijker dan toen ik gewoon met een jeep hun basis kwam binnengestormd. In het laatste geval schoten ze vuurpijlen in de lucht en kwam er al snel versterking; boten kwamen aan gevaren, jeeps kwamen op hun beurt aan gereden en zelfs helikopters kwamen – je raadt het al – afgevlogen. Naar gelang je speelstijl ziet het level er dus steeds anders uit, wat de game van een enorm hoge replaywaarde voorziet.

Emmer en vod

Nu heb ik zelfs nog niet eens iets over de graphics gezegd. En dat bij een spel als Crysis, dat toch wel dé nieuwe standaard op gebied van graphics en physics vormt. Hier kunnen we heel kort over zijn. Grafisch ziet Crysis er gewoon formidabel goed uit. Wanneer je door de jungle loopt, bewegen de bladeren om je heen, het water is erg realistisch in beeld gebracht, de Koreanen hun gezichten verkrampen stilletjes wanneer je ze bij de keel grijpt, de bevroren wereld ziet er adembenemend uit en ga zo maar door.

Om van al deze pracht en praal te kunnen genieten, heb je natuurlijk wel het één het ander nodig. Emmer en vod mogen bijvoorbeeld niet ontbreken. Je zult namelijk dikwijls je mond even moeten afkuisen of de kwijl eventjes opdweilen. Daarnaast is een iet of wat degelijke PC toch ook een vereiste, Crysis vergt namelijk heel wat van je systeem. Toch moeten we hier ook niet overdrijven. Op medium ziet het spel er ook nog erg degelijk uit en wie gaat er een game nu ook afkraken op systeemeisen…

Crysis is gewoon een spel geworden dat je, als je er de PC voor hebt, zeker gespeeld moet hebben. Heb je die niet dan wordt het hoog tijd dat je er voor begint te sparen want het is een gewoon een parel van een game. Grafisch ziet het er oogverblindend uit, de single player kan je eindeloos blijven doorspelen omwille van de sterke AI en de veelzijdigheid van het nanosuit. Beetje jammer van het einde en de levels in de sneeuw, maar voor de rest valt er zo goed als niks aan te merken op dit spel. Crysis doet voor het shootergenre wat Half-Life 2 er destijds voor gedaan heeft!