Asterix en de Olympische Spelen

Games voor kinderen en games gebaseerd op films zijn nooit echt van een hoog niveau geweest. Asterix en de Olympische Spelen is een combinatie van eerder genoemde genres en zou dus bij voorbaat een slechte game moeten zijn. Is Atari er in geslaagd om dit vooroordeel te doorprikken?

Film, strip en game

Asterix en de Olympische Spelen is gebaseerd op de gelijknamige film die begin volgend jaar op het grote scherm zal verschijnen. Aangezien de Asterix en Obelix-reeks bekend staat om haar humor en heroïsche verhalen verwachtte ik dan ook dat dit één van de sterke punten ging zijn van het spel en mijn verwachtingen werden meteen ingelost.

Het verhaal gaat snel van start en na enkele minuten zit je al midden in de actie. Je belandt samen met Hartstochtenix in een bos en daar ontwikkelt het verhaal zich meteen. Hartstochtenix’ vriendinnetje, Irina, heeft beloofd om te trouwen met de winnaar van de Olympische Spelen en Brutus, zoon van Caesar, doet er alles aan om de hoofdprijs in de wacht te slepen. Hij roept daarom de hulp in van Docteurmabus. Om Brutus te helpen, ontwikkelde deze geschifte professor een sleutel die deuren naar parallelle werelden opent. Met deze sleutel kan Brutus atleten uit andere dimensies aanvoeren, maar er treden complicaties op. De verschillende werelden gaan in elkaar overvloeien en zo wordt de stripwereld vermengd met de film- en gamewereld.

Ondanks het voorspelbare verhaal, blijft het toch aangenaam om het verhaal te volgen. De scenaristen verdienen echter niet de spreekwoordelijke pluim op de hoed. Deze gaat naar de schrijvers van de dialogen en de grappen. Naast de gebruikelijke dialogen tussen Asterix en Obelix zijn er namelijk grappige parodieën in het spel verwerkt die de draak steken met andere games en legendarische personen. Zo is er onder andere een scheidsrechter die een rode kaart toont na een kopstoot en een Gallische spion die werkt onder de naam Sam Fichaure (verwijzend naar respectievelijk de Zidane-affaire en Sam Fisher - Red. ).

Brood en spelen

De belangrijkste bezigheden van elke Romein zijn brood en spelen. Ook al is Asterix een volbloed Gallier, hij laat zich toch verleiden tot deze twee vormen van vertier. Zo moet je everzwijnen vangen om je levensbalk te vullen en ben je verplicht om onderdelen van de Olympische Spelen te winnen om verder te geraken in het spel. Alle disciplines zijn echter letterlijk en figuurlijk kinderspel waardoor je het grootste deel van je tijd door zal brengen met de platformelementen van het spel.

De vraag blijft natuurlijk of de platformelementen boeiend genoeg zijn om het spel te blijven spelen. De hardcore platformliefhebbers zullen geen baanbrekende nieuwigheden tegenkomen, maar de minder ervaren gamers zullen zeker plezier beleven met de game. Zij zullen echter ook moeten toegeven dat de ontwikkelaars enkele fouten hebben gemaakt. Zo gaat de camera op cruciale momenten op de verkeerde plek staan waardoor je het overzicht op de situatie verliest. Ook worden niet alle sportdisciplines even goed uitgelegd waardoor je soms eerst enkele keren moet gokken wat je moet doen voordat het lukt.

Asterix en Sinterklaas

Met de feestdagen in het verschiet blijft het natuurlijk de vraag of deze game goed genoeg is om onder de kerstboom te belanden. Gamende ouders met een voorliefde voor de strips van Asterix en Obelix zullen zeker geen miskoop doen met het spel. Het hele verhaal kan gespeeld worden met twee spelers en door de lage instapdrempel kunnen ook kleine kinderen, mits een beetje hulp, van het spel genieten. Zij zullen zich ook minder storen aan de repetitieve gameplayelementen omdat het knoppengeram op het scherm vertaald wordt naar kleurrijke gevechten en sportwedstrijden. De volwassen gamers kunnen dan weer genieten van de doordachte puzzels en de talloze verwijzingen naar de actualiteit.

Jammer genoeg is het spel relatief kort en zijn de graphics niets in vergelijking met toppers als Assassin’s Creed en Unreal Tournament III. Verder blijven de grappige gevechten niet voor eeuwig grappig en verdwijnt het veelbelovende verhaal al snel naar de achtergrond. Gelukkig zijn er nog genoeg objecten te verzamelen en moves vrij te spelen om het spel nog enkele uren te rekken. Asterix en de Olympische Spelen zal dus vooral de minder veeleisende gamers en de fans van Asterix en Obelix aanspreken. Gamers die niet tot deze categorieën behoren, denken best even na voor ze hun zuurverdiende euro’s uitgeven aan deze game.

Asterix en de Olympische Spelen blinkt vooral uit op de vlakken waar de stripreeks ook uitblinkt. De humor en verwijzingen naar de actualiteit maken het spel aangenaam om volgen, maar kleine storende fouten zorgen ervoor dat het spel de middelmoot niet overstijgt. Vooral de camera en de besturing belemmeren het speelplezier en ook de eentonige missies en het knoppengeram gaan na een tijdje vervelen. Door de lage moeilijkheidsgraad en de fleurige graphics zullen kinderen toch enkele uren plezier beleven aan Asterix en de Olympische Spelen.